Helaas kom ik te weinig aan schrijven toe. Ik staak mijn blog daarom tot nader order. Gezien mijn output van de laatste tijd raakt de wereld daarmee niet veel commentaar kwijt.

Ik kreeg regelmatig leuke reacties, ook uit onverwachte hoek. Toch is er weinig reden om aan te nemen dat ik er op korte termijn meer structurele invulling zou geven, dus daarom trek ik maar gewoon de stekker eruit.

De stukjes blijven voorlopig nog gewoon beschikbaar. Mogelijk tot schrijvens op een later tijdstip...

 

Govert

Provider XS4ALL probeert middels een burgerinitiatief te bereiken dat aanbieders van entertainment voortaan verplicht worden hun producten tegen een redelijk prijs online aan te bieden, zie nu.nl. Als reden wordt gegeven dat het alternatief bestaat uit voortzetting van het downloadverbod, waarbij handhaving en controle uitdraait op ernstige schending van de autonomie en privacy van de internetgebruiker. Het downloaden zou namelijk grotendeels het gevolg zijn van het feit dat entertainment-aanbieders hun content pas heel laat in Europa op de markt brengen, waardoor men aangewezen is op (illegale) Amerikaanse bronnen.

Dit is een klassiek geval van solving the wrong problem, het verkeerde probleem oplossen. Ten eerste: dat de entertainmentindustrie de downloadellende met een achterhaald verdienmodel over zichzelf heeft afgeroepen mag dan helder zijn, wettelijk verplichten het te veranderen is net zo zinvol als Albert Heijn te verplichten om ook fietsonderdelen te gaan verkopen (wel zo handig namelijk). Als overal marktwerking gepredikt wordt, zie ik niet in waarom hier ineens strakke regulering de oplossing zou zijn. Ten tweede: ook als een en ander beschikbaar komt, zal er een markt blijven voor illegale downloads, simpelweg omdat die niets kosten. Handhaving wordt dus niet overbodig, hooguit wordt het minder urgent omdat de entertainers langs legale weg genoeg verdienen. Ten derde, hieraan gerelateerd: het is erg wankel om privacy en autonomie te verdedigen door een zeker misbruik van die privacy en autonomie minder aannemelijk te maken. Privacy en autonomie moeten categorisch verdedigd worden. Als die verdediging afhankelijk is van een pragmatische oplossing voor illegale downloadpraktijken, is het wachten op de volgende lobby die reden ziet die autonomie en privacy toch weer te compromitteren.

Natuurlijk ben ik ook tegen het monopolie dat de entertainers op kinderachtige wijze uitspelen. En ik ben ook tegen de schending van privacy. Het liefst zie ik een model waarin iedereen tevreden kan zijn. Maar laat dat model nou ontspruiten aan de vernieuwingsdrift van eigenzinnige ondernemers. Met zo'n niche moet goud te verdienen zijn, zonder dat daar een volstrekt onhaalbare wet aan te pas komt.

Naar aanleiding van een treinongeval, weliswaar zeer ernstig maar met voor zover ik weet alleen materiële schade, pleit de Onderzoeksraad voor Veiligeheid voor het invoeren van een 'mankementdetectiesysteem'. Dat had het ongeluk kunnen voorkomen; het is in andere landen al met succes in gebruik. (Zie artikel op nu.nl.)

Nou ben ik als techniekliefhebber uiteraard voor het ontwikkelen en invoeren van alles wat ons leven mooier, en vooral veiliger maakt. Toch verdenk ik de Raad, die ik over het algemeen toch vrij zinvolle adviezen vind geven, van enig overtrokken techniek-optimisme. Zoals je bij een supermarkt met 100 kassa's nooit hoeft te wachten (maar wel heel veel voor je producten moet betalen omdat de overhead bekostigd moet worden), zo is het maar de vraag of het invoeren van allerlei extra systemen de veiligheid op een betaalbare manier vergroot. Natuurlijk, alle beetjes helpen. Maar elk potentiëel defect zal zijn eigen sensorsysteem vereisen, en voor je het weet zitten er dus 500 sensoren op elke goederenwagon; en moet de centrale computer van de trein dus permanent enkele tienduizenden risico's inschatten. Of je meet inderdaad alleen kapotte wielen, dat zou nog makkelijk te betalen zijn. Maar dat is betrekkelijk zinloos als de trein vervolgens alsnog ten onder kan gaan aan kapotte koppelingen, vastzittende remmen, te stijve veringen, vastgeroeste vergrendelingen...

In het kader van het proces tegen Geert Wilders is de retoriek niet van de lucht. Ook advocaat Bram Moszkowics lust er wel pap van. Helaas glipt die hem regelmatig door de vingers.

Zo doet hij graag een beroep op het truucje van 'we vinden toch allemaal dat'... om daar iets achteraan te plakken waarvan ik denk: nou, ik vind dat toch toch niet echt...Het overtuigt niet altijd, maar het is toch een sterke figuur omdat de aangesprokene per definitie in de verdediging moet springen. De aanvaller is in het voordeel.

Een iets geraffineerdere variant is te spelen op een specifieke karakteristiek van de aangesproken groep. Staaltje zojuist: het journaille zou toch aan de kant van Wilders moeten staan, want ze hebben hetzelfde belang, namelijk de vrijheid van meningsuiting.

Daar moet Moszkowics de literatuur over vrijheid van meningsuiting toch nog maar eens op naslaan. Ten eerste is het doel van beide groepen wezenlijk verschillend. Een politicus moet zijn mening kunnen uiten omdat het verbieden daarvan bijna automatisch zou leiden tot verstarring en oogkleppen van de 'mainstream' politiek. De waarde van deze vrijheid zit daarin dat een goede democratie een verscheidenheid aan ingebrachte ideeën nodig heeft om te kunnen functioneren. Journalistieke vrijheid daarentegen gaat niet over het naar hartelust kunnen spuien van normatieve ideeën, maar om het onverbloemd kunnen etaleren van de waarheid. Daar is in beginsel weinig normatiefs of politieks aan (al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat journalisten een - mijns inziens terechte - voorkeur hebben om de ellende van de onderliggende partij zichtbaar te maken, en dat is een normatieve en politieke bezigheid).

Ten tweede is vrijheid nooit volledige vrijheid, maar altijd een vrijheid binnen grenzen. Op zijn minst het feit dat anderen dezelfde vrijheid mogen eisen, bepaalt al in grote lijnen de grenzen aan mijn eigen vrijheid. Het stellen van die grenzen is bij journalisten ook een heel andere aangelegenheid dan bij politici. Kort gezegd gaat het bij journalisten om een categorisch recht op waarheid, terwijl het bij politici gaat om een categorisch recht op ideologie (hoe lastig waarheid en ideologie in voorkomende gevallen ook te onderscheiden zijn). De vraag of we al dan niet bepaalde ideologische uitlatingen moeten verbieden (ik noem maar iets geks, bijvoorbeeld om dat complete bevolkingsgroepen zo niet expliciet dan toch zeker impliciet als inferieur worden weggezet), hangt dus af van de vraag of we ons een dergelijke vrijheid voor alle ideologieën kunnen veroorloven. De vraag of alle waarheid moet worden geëtalleerd, hangt af van de vraag of de schade die we daarmee aanrichten niet erger is dan die waarheid - in haar verborgenheid - zelf.

De verbinding tussen het recht op waarheid en het recht op ideologie is niet zo simpel als Moszkowics zou willen. Daarom zie ik niet in wat een beperking in ideologische vrijheid te maken heeft met de mogelijkheid van journalisten om te rapporteren over onrecht dat al dan niet geschiedt.

Minister Eurlings vraagt de leden van de ANWB morgen in een enquete wat ze van de kilometerheffing vinden. Als de autorijders het niet willen, dan komt er geen kilometerheffing. Populisme krijgt hiermee zelfs een institutionele vorm.

Eurlings is langs een democratisch proces op zijn ministersstoel gekomen. We mogen aannemen dat hij zijn heffingsplan goed heeft uitgewerkt. En het plan is ter goedkeuring aan de tweede kamer voorgelegd. Ik zou zeggen dat dat voldoende waarborg is om het plan in te voeren. Waarom moet in hemelsnaam uitgerekend iedereen met een ANWB-lidmaatschap daar nog zijn plasje over doen? Een algemeen referendum zou nog iets van democratie uitstralen, maar ik zie niet in waarom uitgerekend deze autorijders moeten beslissen. Het is net zoiets als aan alleen rokers vragen wat ze van tabaksaccijns vinden. Waarom mogen treinreizigers niet meebeslissen over de kilometerheffing?

Het doet een beetje denken aan de macht die vakbonden hebben. Ook hun worden dingen gevraagd waarvoor ze niet de benodigde represntativiteit voor genieten. Werknemers beschermen tegen de overmacht van kapitaalkrachtige werkgevers - prima. De verhoging van de AOW-leeftijd blokkeren, wat ten eerste gewoon onontkoombaar is en ten tweede door een groot deel van de Nederlandse bevolking een stuk genuanceerder wordt bekeken? Ik kan er met mijn democratische verstand niet bij.

Een goede democratie biedt waarborgen om te zorgen dat de meerderheid niet al te makkelijk het leven van de minderheid kan verzieken. En mocht dat toch eens gebeuren, dan kan de minderheid naar wegen zoeken om de meerderheid op haar ongelijk te wijzen. Een onderdrukte minderheid mag beschermd worden door bijvoorbeeld bonden. Waar we nu echter mee te maken hebben is een grote groep die door zijn organisatieverband onevenredig veel macht wordt gegund, zonder dat die macht wordt gerechtvaardigd door zo'n 'verdrukt minderheidsbelang'.

Volgens professor Wim de Ridder, werkzaam aan mijn Alma Mater Twente, is over een jaar of twintig gratis (zie een artikel op nu.nl). Zijn optimistische verwachtingen zijn gericht op zonne-energie. Ik heb daar zo mijn bedenkingen bij.

Ten eerste is de ontwikkeling van wetenschap en techniek zo onvoorspelbaar dat we zoiets helemaal niet vooraf kunnen zeggen. Die onvoorspelbaarheid wordt door wetenschappers maar al te graag benut om mooie beloften te doen. Elke mooi doorbraakje wordt gevierd, en wel vooral met de belofte dat we nu over tien jaar dit en dat kunnen. The future is always ten years away. Dat is op zich niet zo erg, want wetenschap moeten we vooral blijven beoefenen, en een beetje dromen over de toekomst is alleen maar inspirerend. Maar wel moeten we ons realiseren dat we die dromen met een korreltje zout moeten nemen. Helemaal als die future zelfs twenty years away blijkt te zijn.

Nou heeft professor de Ridder zijn beroep van voorspellen gemaakt. Je zou denken dat het daarom op iets meer vastigheid gestoeld is dan alleen een droom. Zijn goede bedoelingen wil ik best aannemen, maar dan verbaast het dus wel dat hij het volgende mechanisme over het hoofd heeft gezien. Energie is een soort van 'alleskunner', net als geld. In eerste instantie heb je geld nodig om aan eten en kleren te komen. Maar als je die eenmaal hebt, kun je het geld dat je over hebt ook gaan besteden aan gekkigheid als skivakanties, zeiljachten, nou ja noem maar op. Geld heb je nooit te veel. Dat geldt evenzeer voor energie. Die hebben we vooraleerst nodig voor onze auto, de PlayStation en de koelkast. Maar als die voorzien zijn, dan houden we dus energie over voor gekkigheid: pleziervluchtjes naar de ruimte, hele grote pompen om de golfstroom en daarmee het klimaat te sturen, sneeuwkanonnen om de gletschers in de Alpen weer wat bij te werken... ook energie zullen we nooit te veel hebben.

In dat licht gaat de vergelijking met Skype, die De Ridder maakt dus absoluut niet op. Hij stelt dat het tien jaar geleden ondenkbaar was dat telefoneren met Amerika gratis zou worden, en nu hebben we dat toch maar mooi ter beschikking. De denkfout zit daarin dat Skype zo weinig bandbreedte ("informatietransportcapaciteit") gebruikt, dat het onmogelijk is om met Skypegesprekken het internet 'vol' te krijgen. Ten overstaan van Skype is de bandbreedte van internet eindeloos, en kun je dus wel degelijk te veel bandbreedte hebben. Dan kan het dus gratis. (Natuurlijk, met allerlei andere toepassingen krijgen we de bandbreedte prima vol.  Internet als geheel is dan ook niet gratis. Maar Skype is zo'n marginale belasting, dat het gratis mee kan liften.)

Samen met De Ridder zet ik graag in op zonne-energie en andere vormen van duurzame energie. In zekere zin zijn die inderdaad gratis omdat we niet voor de grondstoffen (namelijk zonlicht, wind, getijdestromen) hoeven te betalen. Maar ze zullen nooit écht gratis zijn, omdat het ten eerste enige moeite kost om ze te winnen, en ten tweede omdat door onze honger (of tenminste gezonde eetlust) naar energie altijd schaars zullen blijven.

In tegenstelling tot mijn schrijfsel van eerder deze dag, wordt de kilometerheffing niet gebaseerd op het energielabel, maar op de absolute uitstoot van koolstofdioxide. Weliswaar gedifferentieerd naar voertuigtype, maar alleen tussen 'personenauto/bestelauto', 'bestelauto voor gehandicaptenvervoer' en 'vrachtwagen'. Dat is dus niet zo scheef als de vergelijking tussen de BMW en het koekblik. Zo zie je maar dat het wel eens zinnig is een wetsvoorstel door te lezen. Maar al met al wordt daar de scheefheid van het energielabel dus niet minder op!

Gevalletje van serendipiteit: in het kader van mijn onderzoek stuitte ik toevallig op de manier waarop het energielabel aan auto's wordt toegekend. Het trok mijn aandacht, omdat ik mij al een tijdlang afvroeg welk label ik nou eigenlijk, denkbeeldig, op mijn 15 jaar oude Volvo 440 moest plakken. Het oude beestje rijdt ongeveer 1:13. Dat is slurpend vergeleken met de lichte koekblikjes die uit Azië komen (1:23 is geen uitzondering), maar het is beslist niet slecht ten opzichte van de grotere, nieuwere auto's uit Europa, die vaak nog minder ver komen dan die 13 kilometer op die ene liter. (Alleen al tegen dat licht is het dus belachelijk dat ik met een slooppremie verleid word om hem in te ruilen.)

Plots snapte ik hoe het label wordt toegekend. Het gaat om het percentage waarmee een auto zuiniger of minder zuiniger rijdt dan vergelijkbare auto's. Ik snapte er al niks van dat zo'n dikke BMW een groen A-label kan krijgen. Met zo'n ding kun je namelijk nooit de 1:23 halen van het koekblik. De truc is dus dat de dikke BMW vergeleken wordt met de dikke Mercedes en de dikke Volvo; tja en dan is dus met enkele tientallen procenten meer efficiëntie (evengoed een aardige prestatie, daar niet van) mogelijk om een A-label binnen te tikken.

Terug naar mijn vraag: wat doet mijn 440je nou? De huidige C30 van Volvo scoort bij het verbruik van 1:13 een C-label. Tegen dat licht zou mijn 440 dus ook een C-label verdienen; maar omdat de 440 beduidend lichter is dan de C30, moet ik er dus eigenlijk een D of zelfs E-label bij denken. Daar zit toch iets erg scheefs in.

Maar het is nog erger: het label bepaalt straks hoeveel kilometerheffing je moet betalen! Een zware BMW met A-label betaalt dan kennelijk evenveel belasting als een Aziatisch koekblik met A-label? Ik moet het nog eens goed uitzoeken, maar het lijkt erop dat dit nog minder eerlijk is dan de bestaande wegenbelasting. Daar doet de absolute grootte van je auto er tenminste nog iets toe, want die wordt per kilogram berekend.

Dit verklaart ook waarom men nooit genoegen heeft kunnen nemen met mijn aloude idee: geen kilometerheffing, geen BPM en geen wegenbelasting, maar alleen een vette accijns op benzine. Dan loont zuinigheid pas echt. Mogen we vermoeden dat de autolobby in zijn vuistje lacht met de oplossing van Eurlings?

"Wacht tot het rode licht gedoofd is. Er kan nog een trein komen." Ik weet niet beter dan dat je deze aanwijzing ten zeerste serieus moet nemen. Immers, het is geel, en als je het in je oog krijgt, dan ben je dood. Juist ja, een trein.

Deze ochtend was ik wat suf en mijmerde al fietsend wat over weetikveelwat, vermoedelijk mijn werk. Een trein passeerde de overweg, en braaf wachtte ik tot de bomen omhoog gingen. Na vervolgens al minstens één spoorbaan te zijn overgestoken, realiseerde ik mij dat ik niet had gewacht tot het licht gedoofd was. Ik schaamde mij diep!

Eens te meer vroeg ik mij het volgende af. We weten dat we moraal aan technologie kunnen delegeren. Een van de grote nadelen daarvan is dat die technologie die moraal rechtlijnig uitvoert, en dus weinig oog heeft voor omstandigheden die tot een andere beslissing zouden kunnen leiden.

Nou is die noodzaak van andere beslissingen mij in het geval van de spoorbomen volstrekt onduidelijk. Als je het mij vraagt moeten de bomen gewoon pas open gaan als het licht gedoofd is. Die zes seconden later wegrijden zal niemand de kop kosten. Zes seconden te vroeg wel.

Volgens dit artikel op nu.nl wil de PvdA de zorgtoeslag afschaffen. In ruil daarvoor moet de ziektekostenverzekeringspremie inkomensafhankelijk worden.

Prima. Het is efficiënter om kosten direct uit te lijnen, in plaats van ze eerst af te vlakken en vervolgens alleen de zwakkeren te compenseren.

Toch klopt hier iets absoluut niet. Jaren geleden is het ziekenfonds afschaft en ingeruild voor een systeem waarbij iedereen een particuliere verzekering heeft. Marktwerking zou lagere kosten met zich meebrengen, zo was de gedachte. Ik zie echter niet in hoe een marktmechanisme tevens de zorg zou moeten dragen voor een socialistische herverdeling - hoezeer ik er ook achter sta dat de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen.

Toch ben ik er ook voor om de huur- en zorgtoeslagen af te schaffen. Hoofdzakelijk omdat ze ondoorzichtig zijn. Beter kunnen we gewoon het belastingstelsel als geheel herzien, zodanig dat lage inkomens zonder veel moeite hun verzekeringen en huur kunnen betalen.

De moraal van de film War of the Roses is dat 'dog people should marry dog people, and cat people should marry cat people'. Hoewel ik denk dat dit een wat overtrokken scheiding is tussen mensensoorten, herken ik er veel van: ik ben overduidelijk een kattenmens, en kan mij niet voorstellen ooit een hondenmens te worden. Deze identiteit vindt uiteraard zijn oorsprong in opvoeding en de situatie waarin je opgroeit. Die was er bij mij meer een van katten dan van honden. Maar daar komt bij dat ik in mijn (vroege) jeugd veelvuldig besnuffeld, besprongen en zelfs aangevallen ben door honden. Nou kan ik dat achteraf die honden niet kwalijk nemen, het is de aard van die beesten. Maar wat mijn aversie wel degelijk vergroot, is de stelselmatig terugkerende houding van de baasjes: "hij doet niks hoor, laat hem maar, het kan echt geen kwaad"... nee, het kan vast geen kwaad, maar ik ben als zesjarige gewoon niet gediend van een beest van 50 kilo dat tegen mij aanspringt, dus hou dat rotbeest bij je.

Een soortgelijk gevoel bekroop mij bij dit bericht op nu.nl. Stadsdeelraad en politie beweren dat gewone bewoners van de Bijlmer geen gevaar lopen tussen het oplopende vuurwapengeweld. De kwajongens richten hun blaffers (pun intended) immers alleen op elkaar. Die ene keer dat een 15-jarige slaapkop op een achterbank eraan ging, dat was een foutje en heus niet zo bedoeld. Normaal gesproken heeft het gewone volk niets te vrezen van de pistolen.

Dit vind ik te gek voor woorden. Bewoners luiden een noodklok, die simpelweg gestaafd wordt door de feiten. Gelukkig doen de bestuurders op zich wel hun best om de misdadigers op en aan te pakken. Maar het zou ze sieren als ze de zorgen van de bewoners serieus zouden nemen. Net zoals een fatsoenlijke hondenbezitter zijn hond zou aanlijnen, als hij niet zeker weet waar het beest wel of niet op afspringt.

In de absurdistische roman Der Prozess van Kafka wordt de hoofdpersoon Jozef K. opgeslokt door het juridisch apparaat. Hij slaagt er keer op keer niet in het apparaat te doorgronden, laat staan er effectief verzet tegen te voeren. Jozef K. is van beroep bankemployee. Dat geeft dus te denken: hoewel hij dan misschien geen advocaat is, mag je van een bankemployee toch wel wat geletterdheid en inzicht in het institutionele systeem verwachten. Dat het desondanks niet lukt om tegen het systeem in te gaan, is dus een heus doemscenario voor eenieder die nog minder van formulieren en bureaus snapt dan een bankmedewerker.

Ik ben geen techniekpessimist, integendeel. Ik denk dus niet dat de techniek om ons heen ons zal absorberen, laat staan ons, net als Jozef K., als een mak schaap naar het executiepeloton zal leiden. Evenmin ben ik een groot complotdenker, die overal geheime allianties achter vermoed.

Toch bevond ik mij gisteravond in een ietwat Kafkaëske situatie. Mijn ADSL-modem was er na een firmware-update uit gevlogen. Heel vervelend. Gelukkig ben ik, al zeg ik het zelf, een vergevorderd computergebruiker die niet bang is om flink te experimenteren met apparaatinstellingen die voor de gewone gebruiker onzichtbaar blijven. Ditmaal was dat zonder resultaat. Ik heb niet zozeer een heel breed pallet van instellingen geprobeerd, maar eerder diverse malen gekeken of alle instellingen wel zo stonden als ik meende dat ze formeel moesten staan. Dat bleek steeds het geval. Na een  half uur besloot ik het op te geven omdat het al laat was. Vervelend was het wel, want ook mijn telefoon loopt over de ADSL, en ik was dus onbereikbaar. Net als Jozef K., bleek mijn ruim voldoende kennis van computers dus niet voldoende om het systeem te doorgronden.

Net toen ik de computer wilde uitschakelen, bleek mijn modem weer contact te maken en kon ik gewoon internet op. Op volstrekt ondoorgrondelijke wijze bleek het systeem zich niet langer tegen mij te keren. Dat het ook goed kan aflopen, mag voor de Jozef K. van 2009 enige hoop bieden. Maar Kafkaësk blijft het wel.

Mensen hebben de neiging dingen in hokjes in te delen. Het kan ook niet anders. De wereld vormt een eindeloze verzameling elementen, en omdat ons repertoire van woorden en daden maar beperkt is, zullen we dus moeten groeperen. Dat classificeren heeft daarom ook morele consequenties: hoe we iets beoordelen of met hoeveel respect we iets of iemand behandelen, hangt maar net af van het hokje waarin we het plaatsen. En op het moment dat homo's en varkens in hetzelfde hokje terechtkomen, mag je daar dus best wat vragen bij stellen.

Een van de meest gestelde vragen is of een tomaat nu eigenlijk groente of fruit is. De relevantie van de vraag is maar beperkt, omdat we de tomaat niet heel anders zullen behandelen als hij in de andere categorie komt. (Het wordt al anders met pindakaas: bij mij thuis was dat hartig broodbeleg, en op schoolkamp bleek het ineens onder zoet te horen. En dat leidt tot zware conflicten in een tijdgeest waarin kinderen wordt aangeleerd hun hartige en zoete broodbeleg af te wisselen.) In het geval van de tomaat kunnen we ons ook nog eens afvragen of de hele indeling tussen groente en fruit überhaupt een zinnige is, omdat er te veel zaken zijn die de classificatie op hol drijven. Je kunt een tomaat uit de hand eten, wat een typische fruit-eigenschap is. Hij smaakt echter niet uitgesproken zoet en past prima bij sla en komkommer, wat weer een typische groente-eigenschap is. Ook is een tomaat een vrucht en geen hele plant, waarmee hij zich dus onderscheidt van de prei, de sla en de andijvie, maar dan zou hij eigenljk ook de komkommer en de paprika moeten meenemen naar de fruitklasse. Daar komt nog eens bij dat een komkommer en een banaan behoren tot de familie van de bessen (de zaden liggen namelijk, kenmerkend voor die familie, rechtstreeks in het vocht van het vruchtvlees), dus in wezen is de familie van de bessen ten overstaan van de groente-fruit-scheiding al problematisch in haar eentje.

Het was in wezen natuurlijk allemaal niet zo'n probleem. Totdat mijn supermarkt een nieuwe weegschaal introduceerde. Je weet wel, zo een die weegt en een sticker met de prijs afdrukt. Tot voor kort hadden die weegschalen een hele rits knoppen met namen en/of plaatjes van al hetgeen op de groente-en-fruit-afdeling verkrijgbaar was. Maar die konden kennelijk echt niet meer, dus onlangs zijn ze vervangen door een exemplaar met een touch screen. Heel hip, dat wel. Maar alvorens de vertrouwde rits producten op het scherm te krijgen, moet de klant eerst aangeven of het groente of fruit betreft. Dat moet je een filosoof niet aandoen. Dat mijn probleem meeviel, kwam doordat ik bananen kocht. In de bessenfamilie is  het gelukkig de komkommer en niet de banaan, die foutief onder groenten zal staan.

Vanmorgen reed ik over de snelweg. Op een zeker moment kostte het mij de nodige moeite uit te wijken voor enkele bakstenen die op de rijbaan lagen. Een duidelijk hoorbare 'bonk' verried dat dat net niet helemaal lukte.

Ik besloot acuut de politie te bellen, opdat dezelfde schrik mijn weggenoten bespaard kon blijven. Daarbij was het ronduit ergerlijk dat ik eerst de hele boodschap moest aanhoren: 'Dit gesprek kost zus en zoveel cent per oproep. .... Plus de kosten kosten voor het gebruik van uw mobiele telefoon.' Vervolgens duurde het nog meerdere seconden voordat een telefoon begon over te gaan, wat dan op zijn beurt ook nog weer vele seconden duurde voordat een politiefunctionaris de telefoon aannam.

Al met al duurde dit bij elkaar misschien nog geen halve minuut. Maar als de schrik erin zit, en je bovendien met zo'n aandachts-intensieve klus als autorijden bezig bent, dan is een halve minuut heel erg lang. Ik zou denken dat als mensen de politie bellen, dat je dan mag aannemen dat daar in elk geval van de kant van de beller de nodige urgentie aan kleeft. Het zal wel wettelijk verplicht zijn, maar de melding over de kosten zal iedereen op zo'n moment toch worst zijn. Kan die melding niet gewoon weg? Of anders: kan het telefoontje naar de politie niet gewoon gratis zijn, zodat een melding onnodig is?

Ik heb dit al wel eens eerder meegemaakt, in situaties die beduidend levensbedreigender waren dan wat mij vanmiddag gebeurde. Juist omdat elke seconde wachten in zo'n situatie één te veel is, kan ik mij voorstellen dat mensen dan in de stress wat kortaf of nog minder beleefd tegende politie worden. Ik heb daar geen begrip voor. Maar begrijpen doe ik het wel.

De Tweede Kamer heeft haar best gedaan om ergernissen van stilzwijgende abonnementsverlenging te verlichten: voordat je het doorhad, zat je weer een jaar aan je lidmaatschap vast. Voortaan moet je overal van af kunnen met hooguit een maand opzegtermijn.

Opmerkelijk is dat kranten een uitzonderingspositie krijgen: zij mogen de burger maar liefst drie maanden in de greep houden. De argumenten genoemd door Martijn van Dam (PvdA) in het artikel op nu.nl: "logistieke redenen (bestellen papier, advertentiewerving) en naar het feit dat de Nederlandse krantensector het economisch moeilijk heeft, maar vooral ook naar het belang van kranten voor de Nederlandse democratie en samenleving. Kranten zijn volgens de PvdA'er een bondgenoot van het parlement bij het controleren van het kabinet."

Volgens mij hoef je geen filosofie te studeren om te zien dat deze redenering niet klopt. Als een sector het moeilijk heeft, is het nog niet ineens redelijk dat de burger minder rechten moet hebben. Logistieke redenen lijken me onzin, want ik denk niet dat met deze regeling ineens mensen elke maand een andere krant gaan nemen. Het papierverbruik en advertentieverkoop kan volgens mij nooit heel snel beïnvloed worden door een paar schuivende abonnees, en dan nog helpt een vertraging van drie maanden daar natuurlijk niet echt tegen. Dat de kranten de democratie dienen, daar ben ik het helemaal mee eens. Maar dat je die democratie dan dus drie maanden door 's burgers strot moet duwen... het lijkt me dat dat averechts werkt. En dat argument van die democratie en samenleving, geldt dat dan niet voor internet? Of mijn mobieltje? Misschien zouden we een abonnement op staatscourant gewoon levenslang bindend moeten maken. Dát is pas goed voor de democratie.

Per 2018 wordt de pelsdierfokkerij verboden. Nertsen mogen dan niet meer gefokt worden om hun zachte vachtje.

Hoewel ik begaan ben met het lot van dieren en hier ook vaak mijn consumptiepatroon op afstem, heb ik nog nooit begrepen wat er nu zo erg is aan nertsenbont. Dat wil zeggen: ik snap dat het een product is waar een bepaalde hoeveelheid dierenleed aan kleeft. Maar ik snap niet in welk opzicht dat groter dierenleed is dan de biefstuk die we eten of het kippetje dat we aan het spit rijgen - zeker gezien de omstandigheden waarin dat laatste gefokt is.

Bont is een luxeproduct, zo krijg je dan vaak te horen. Bont hebben we niet nodig. Maar voor alle duidelijkheid: die biefstuk hebben we ook niet helemaal nodig. Een kleine hoeveelheid dierlijke voedingsstoffen kunnen we niet ontberen, maar dat heeft niets te maken met onze westerse veelvreterij op het gebied van vlees. Ik zou het met deze argumenten een stuk logischer hebben gevonden als het vlees gewoon op rantsoen ging. Dan kan die enkele nertsbontmuts er ook nog wel weer bij.

Enkele dagen geleden kwam Elco Brinkman met het onzalige plan om internetaansluitingen met een paar euro per jaar te belasten. Van dat geld kunnen dan kwaliteitsmedia (lees: papieren kranten) geholpen worden om het hoofd te bieden aan de moordende concurrentie van internet. Daar is nieuws immers gratis te krijgen, en daar kan een betaalde krant niet tegenop. Reden genoeg dus om extra te betalen, want we hebben de kwaliteitskranten nodig voor het in stand houden van de democratie.

Dan lijkt me dat diezelfde kranten eindelijk eens op moeten houden met elk wissewasje uitvergroten, en zo de politiek afleiden van haar kerntaak. Zo heeft de Telegraaf weer een mooi staaltje storm-in-een-glas-water geflikt: minister Bos heeft zijn zonnebril gedeclareerd. Schande! Als er ook maar één hersen op de redactie van de Telegraaf werkzaam was geweest, dan hadden ze in gezien dat alle genoemde bedragen hoogstwaarschijnlijk gewoon verantwoorde bestedingen waren, en dat het voor het Ministerie van Financiën, net als voor veel andere werkgevers, vaak handiger is om zelf schade te vergoeden dan een collectieve reisverzekering af te sluiten. Zoals Bos ook daarnet liet weten.

Politiek gáát de laatste tijd al nauwelijks ergens over, en ik krijg niet de indruk dat `kwaliteitsmedia' daar nou alleen maar positief aan bijdragen. De ene hype volgt de andere, en meestal is er achteraf niets aan het handje. Laat mij dan alsjeblieft, gratis, op internet mijn eigen mening vormen.

De roep om zware straffen voor hen die geweld plegen jegens hen die eenp ublieke taak uitoefenen is de laatste maanden niet van de lucht. Groot was de commotie toen de rechter onlangs oordeelde dat een klap op de neus van een ambulancebroeder dubbel bestraft moet worden, terwijl een klap op de neus van een politieagent weliswaar zwaar maar niet dubbel bestraft moet worden. De politieagent heeft immers een beroep waarin agressie tot de werksituatie behoort. Hij of zij moet daar dus op voorbereid zijn. Groot was wederom de commotie toen gisteren 'slechts' vier jaar werd geëist tegen een bestuurder die een verkeersregelaar had doodgereden. Voor doodslag iemand die 'in feite een politietaak uitoefent' had best wat meer geëist mogen worden, zo luidde het straatcommentaar.

Hier wordt een aantal dingen door elkaar gehaald, en de discussie wordt daar niet beter op.

Om te beginnen, een verkeersregelaar oefent geen politietaak uit. Hij heeft dezelfde bevoegdheden als een gewoon burger en heeft geen geweldsinstructie. Hij hoort dus op dit punt gewoon in het rijtje van buschauffeurs en UWV-ambtenaren: mensen die hun werk in het openbaar doen, en waar in de interactie met anderen helaas wel eens agressie ontstaat.

Dan is er nog de uitspraak van de eerste rechter, over het feit dat agenten wat agressie moeten kunnen hebben. Die is naar mijn idee in de media ernstig uit zijn verband gerukt. De rechter zei niet dat je een agent, in tegenstelling tot een buschauffeur, gewoon op zijn neus mag meppen. Ik heb de uitspraak begrepen dat in verhitte situaties agressie niet altijd zwaar aan te rekenen is. Als een agent mij onredelijk hardhandig aanpakt, dan is tegenstribbeling en een klap hier of daar begrijpelijk. Daar had de rechter het over. Als ik op een zonnige middag met een honkbalknuppel een agent van achteren aanval, dan mag ik aannemen dat de rechter mij zwaar zal straffen; net zo zwaar als wanneer ik een buschauffeur of ambulancebroeder eens lekker te grazen neem.

Dit alles laat natuurlijk onverlet dat we best kunnen overwegen om agressie harder te straffen, en ook het element van lafheid daarin zwaarder te wegen: buschauffeurs, ambulancepersoneel en ook politieagenten zijn door hun taakstelling verplicht in de openbare ruimte te treden en dat maakt ze kwetsbaarder. Daar moet je dus van af blijven. Maar uiteindelijk zie ik niet in wat het verschil is tussen een schop aan een geraniumkijkende werkloze thuiszitter, en een schop aan een politieagent. Daar moet de discussie dus ook niet over gaan.

De laatste maanden is in de media veelvuldig te horen dat de hufterigheid in onze maatschappij problematische vormen begint aan te nemen. Mensen leven langs elkaar heen, houden geen rekening meer met elkaar, en als je er wat van zegt, dan kun je een klap op je neus krijgen. Een van de verschijnselen die hierbij genoemd wordt, zou zijn dat mensen geen binding met hun maatschappij hebben. Ze verwachten wel dat de maatschappij voor ze zorgt in de vorm van werkloosheidsuitkeringen en werkende lantaarnpalen, maar weigeren zich onbaatzuchtig in te spannen voor diezelfde maatschappij. Los van de vraag of dit nu echt zo is en hoe we dat dan zo zeker kunnen vaststellen, kunnen we ons afvragen of het wel echt aan de burger ligt.

Een wezenlijke vorm van hufterigheid wordt namelijk dikwijls over het hoofd gezien. Een vorm die bovendien toonzettend is en zeker een invloed zal hebben op hoe mensen zich tot hun maatschappij verhouden: de hufterigheid waarmee grote bedrijven de consument benaderen. KPN, NS, Ziggo, woningbouwcorporaties, noem maar op: stuk voor stuk lijken ze een beleid te hebben om de consument op afstand te houden en te laten verdrinken tussen kastjes en muren. Ellenlange wachttijden bij betaalde klantenservices, medewerkers 'die er ook niets aan kunnen doen dat de regels nu eenmaal zo zijn', opzegtermijnen waar niets redelijks aan is, enzovoort. Onlangs had ik het zelfs zo bont dat ik zo'n tachtig euro moest betalen omdat ik, na jaren trouw te zijn geweest aan mijn abonnement, mijn ADSL-verbinding wilde afsluiten. Ik ben volstrekt tegen diefstal, ook van grote anonieme instanties, maar laat de grote partijen dan ook respect betonen aan mijn belangen en bezittingen. Daar hoeven KPN en InterNLNet bij mij dus niet meer op te rekenen.

Wat dat betreft kan het bedrijfsleven nog veel leren van de overheid. Bij de Belastingdienst heb ik binnen enkele ogenblikken de juiste deskundige aan de lijn. Bij de Gemeente Maastricht was mijn verhuizing in minder dan een minuut gepiept, evenals paspoort en rijbewijs bij mijn vorige gemeente, Enschede. De IB-groep helpt je binnen enkele minuten (toegegeven, daar heb ik alweer een paar jaar niets mee te maken gehad, en nog veel langer geleden was het wél slecht gesteld met die lui, maar mijn laatste indruk is erg goed). Kom daar maar eens op bij KPN of de NS. Als die bedrijven nou eens respect zouden betonen aan de burger, dan zouden we misschien een klein stapje verder zijn.

Het FNV gaat werkgevers aanklagen waarvan de werkneemsters borstkanker hebben gekregen na jarenlang nachtdiensten te hebben gedraaid.

Als iemand schade berokkent, dan moet je betalen. Dat lijkt me helder. Toch klopt hier iets niet. Als we de werkgevers nu veroordelen, dan spreken we daarmee eigenlijk uit dat ze twintig jaar geleden maar niet zo stom hadden moeten zijn de ploegendiensten op te zetten en het risico te nemen vrouwen te beschadigen. En daar zit hem de kneep: hoe konden de werkgevers dat überhaupt weten? Dat konden ze niet weten, want het verband tussen borstkanker en nachtdiensten is pas sinds zeer kort bekend (en nog niet onomstreden ook). Ought implies can, heet dat ook wel: voordat we iets van iemand eisen, moet hij of zij er op zijn minst toe in staat zijn. En het is toch wel wat gek als ik vandaag verantwoordelijkheden moet nemen waar onverwachte kennis in de toekomst mij achteraf ineens op zal wijzen.

Nou is met 'niet weten' niet alle schuld af te wenden. Sterker nog, praktisch al mijn verkeersboetes zijn het gevolg van even niet weten dat ik te hard reed. Dan kunnen we bezig blijven. Verschil is natuurlijk wel dat ik mijn snelheid redelijkerwijs had kunnen weten. Wat dat betreft mogen we inderdaad van werkgevers verlangen dat ze vanaf nu maatregelen nemen die met deze nieuwe kennis redelijk zijn. Dat is ook een van de doelstellingen van het FNV, zo blijkt uit de toelichting. Maar de schadeclaim zelf lijkt me tegen dat licht wat voorbarig.

Gisteren bij Pauw en Witteman deed hoofdcommissaris Welten van Amsterdam, naar aanleiding van het vele geweld tegen mensen die hun beroep in de openbare ruimte uitoefenen, een oproep aan alle burgers. Als zij zien dat een agent belaagd wordt door agressievelingen, dan dienen zij de politie te hulp te schieten. Op zich een nobel idee, want het lijkt me correct dat de bewakers van de burgerlijke orde wel de laatsten zijn bij wie je een klap op het hoofd goed moet keuren. Het lijkt me dat inderdaad de oproerkraaiers eerder een pak slaag verdienen - niet meer dan nodig om ze in het gareel te krijgen, maar toch, liever zij dan oom agent.

Toch is de oproep merkwaardig. Ten eerste heb ik geleerd dat je nooit geweld mag gebruiken, en weet ik ook dat je van klappen altijd nog hardere klappen terugkrijgt. Instappen in een gevecht tussen politie en etterbak zit dus niet in mijn standaardrepertoire. Ten tweede denk ik dat instappen in zo'n gevecht altijd escalerend en nooit sussend zal werken. Ten derde, en wellicht het belangrijkste, hoe verhoudt Weltens oproep zich tot het rechtssysteem? Gezien mijn postuur zou ik in zo'n geval toevlucht moeten nemen tot wapentuig, bijvoorbeeld een geïmproviseerde knuppel. Zal de rechter mij dat in dank afnemen? Lijkt me sterk, want in Nederland draai je al de bak in (overigens terecht, naar mijn mening) als je een inbreker te hardhandig je eigen huis uit werkt. Noodweer is het ook niet echt, of de agent moet het mes al min of meer op zijn keel hebben staan. Maar zeker in dat geval lijkt zich te bemoeien met het gevecht mij nog de stomste optie.

Het gaat hier over een maatschappelijk probleem. Mensen erkennen het gezag van de politie niet. Nou is dat natuurlijk een heel lastig evenwicht, want de politie moet zowel gezag uitstralen om de orde te handhaven, en dienstvaardigheid om draagvlak voor dat gezag te creëren. Die twee gaan niet altijd makkelijk samen. Maar toevallig aanwezige burgers verheffen tot een soort politieagent zonder enige juridische inbedding, dat lijkt me niet de oplossing.

Binnenkort wordt er een subsidie ingevoerd op het laten slopen van je oude auto. Als je auto tussen 1990 en 1996 gebouwd is en je laat hem slopen bij aankoop van een nieuwe auto, ontvang je maar liefst 1000 euro subsidie van de staat. Nou lijkt mij dat mensen die in zo'n oude auto rijden - ik ben er zelf een van - typisch niet de mensen zijn die een nieuwe auto zullen kopen, maar eerder een goede tweedehands. Het aantal oude mensen dat een oud barrel weg zal doen om vervolgens een gloednieuwe bolide aan te schaffen, lijkt me minimaal. En daarmee het effect van deze regeling ook...

Volgens nu.nl krijgen we straks allemaal een folder tegen de evolutieleer in onze bus. De Christelijke organisaties die achter de folder schuilgaan, willen zo tegenwicht bieden aan het 'voor waar aannemen' van de evolutietheorie op middelbare scholen.

Als dat laatste waar was, dan zou er toch het afgelopen decennium een hoop bereikt zijn. Toen ik een jaar of 14 geleden eindexamen deed, overigens op een Christelijke school, klaagde mijn lerares biologie er hardop, en met mijn grote instemming, over dat de evolutietheorie nog altijd geen eindexamenstof was. De reden daarachter was dat dit onderdeel van de biologie werd tegengehouden door de Christelijke lobby in onderwijsland. Ik neem wetenschap waar mogelijk ook graag met een korreltje zout, maar de hiervoor benodigde hoeveelheid zout kan zelfs de vrouw van Lot ons niet leveren.

Het is waar dat de evolutietheorie niet te bewijzen is. Dat neemt echter niet weg dat het vanuit wetenschappelijke optiek met straatlengtes voorsprong het meest geloofwaardige verhaal is. Die status heeft de theorie binnen de wetenschap, en met die inkadering is het volstrekt gerechtvaardigd dat zij binnen biologieonderwijs haar plaats heeft. Dat is nog heel wat anders dan de claim dat scheppingsverhalen net zo goed in het biologieonderwijs thuishoren. Dat hoort in het godsdienstonderwijs thuis. En dan ook keurig netjes met de aantekening dat niet met zekerheid is vast te stellen wie de auteur van Genesis is...

Vandaag in Trouw een stukje van mijn hand: Breinpil zal heel gewoon worden -- overigens een titel die dan weer net wat meer belooft dan ik betoog...

Mijn aversie tegen het EPD wordt met de dag groter. Niet omdat ik een tegenstander ben van databases. Integendeel, alle voordelen heb ik reeds genoemd.

Gisteren was ik bij de audicien. Niet voor een gehoorapparaat, maar voor speciale oordopjes ter bescherming van mijn oren. Voor als de trompetten weer eens in mijn oren trompetteren. Ik noemde mijn naam en geboortedatum. EN FLATS! Daar stond op de monitor, die ik toevallig kon zien, welke dekking mijn verzekering bood. Inclusief burgerservicenummer en nog een handvol dingen die ik toch echt nog niet aan de audicien genoemd had.

Oordopjes hebben niets met gezondheidszorg te maken en worden ook niet gedekt. En een verzekeringspolis is ook geen EPD. Maar kennelijk is men in gezondheidszorgland toch echt doorgeslagen. Waarom VRAAGT het systeem niet op zijn minst of ik bezwaar heb tegen het opvragen? Waarom verlangt het systeem niet op zijn minst dat de audicien op 'ja' klikt bij de vraag 'Geeft de patiënt (patiënt???) toestemming voor het opvragen van verzekeringsgegevens?' Normaliter zou ik die toestemming natuurlijk geven. Maar nu zou ik hebben gezegd: nou, oordopjes worden toch niet gedekt, dus schrijf maar gewoon een bonnetje uit dat ik zelf betaal. Hoeft die polis niet aan te pas te komen.

Heel raar. Ik heb helemaal niets tegen techniek. Maar dit ontwerp begint toch echt trekken te krijgen van Benthams Panopticon.

Ik stond aanvankelijk redelijk welwillend tegenover het elektronisch patiëntendossier. Het lijkt mij namelijk erg handig dat de EHBO-arts, mocht ik onder een bus komen, direct kan zien wat ik al op mijn medische kerfstok heb, zodat hij of zij de noodhulpverlening daarop kan afstemmen. Hetzelfde geldt, mocht ik eens bij een `vreemde' apotheek een pilletje moeten halen: erg handig als men dan kan zien wat er al in mijn bloed zit, dat is alleen maar in mij voordeel.

Echter, naar ik nu begrijp, is er bij dit EPD sprake van een volstrekt achterlijk ontwerp. het komt erin het kort op neer dat grofweg elke arts van grofweg elke patiënt kan nagaan wat er zoal mis mee is. Dat slaat natuurlijk nergens op. Ofwel, de publieke media geven hier de boel zwaar vervormd weer; ofwel, er is weer eens sprake van dat politiek stukjes techniek verlangt waar ten eerste geen ingenieur bij is gehaald, en ten tweede niet aan de betrokkenen gevraagd is waar nou eigenlijk behoefte aan is. De uitzending van NOVA, gisteravond, bevestigt met name het tweede beeld. Een langdurige proef toonde aan dat het systeem niet werkt, door betrokken artsen niet eenmaal als nuttig of noodzakelijk was ervaren, en bovendien zo lek was als een mandje.

Dat snap ik dus niet. Is het nou zo moeilijk, om die gegevens gedifferentieerd open te stellen? De apotheek moet weten welke pillen ik slik, maar dat ik door mijn enkel gegaan ben gaat ze geen donder aan. De EHBO moet weten of ik wel of geen diabetes heb, maar of ik wel eens bij een psycholoog ben geweest, gaat ze geen donder aan. En de zorgverzekeraar gaat dit alles alleen wat aan voor zover hij het zelf moet betalen, maar verder ook niet. Computers kunnen heel goed met dit soort gedifferentieerde toestemmingen overweg -- als je ze er even toe instelt.

En dan is er nog iets wat computers heel goed kunnen: bijhouden wát ze doen. Stel nu eens dat ik op een vakantieadres hulp nodig heb, en daarvoor aanklop bij een willekeurige huisarts. Die heeft dan natuurlijk niet de permissie die een EHBO-post wél zal hebben, en dat kan lastig zijn. Maar niet getreurd: de betreffende huisarts zou de permissie dan mogelijk kunnen 'overrulen'. De computer houdt dat haarfijn bij, stuurt hiervan een melding naar een notaris of anderszins betrouwbare instantie en bij voorkeur naar de patiënt zelf. Mocht het overrulen onterecht gebeurd zijn, dan kan daar vervolgens een punt van gemaakt worden. Je kunt zo het geweten van de dokter dus ook externaliseren, en de verleiding van misbruik is dan nog maar heel erg klein.

Bij wijze van nieuwjaarsgeschenk heb ik van een van mijn werkgevers -- ik heb er op zich maar één, maar de universitaire wereld zit nu eenmaal zo in elkaar dat je er er altijd nog een handvol virtuele werkgevers bij krijgt -- net als eerdere jaren een traditionele Twentse krentenwegge gekregen. Voor de mens'n in't West'n: dat is een überkrentenbrood van een kilootje of zes.

Zo'n ding is in je eentje niet te consumeren. Het blijft altijd wel een paar maanden goed (behalve groter is het namelijk ook een stuk smeuïger dan gewoon krentenbrood), dus in theorie zou je het wel redden, maar tegen die tijd heb je er zelf gewoon echt geen zin meer in. Het zet dus aan tot sociaal gedrag van delen met naasten.

Dat is dus een mooi staaltje dialectiek: door consumentisme wat te overdrijven, wordt de consument vanzelf sociaal en altruïstisch. Dat is mooi, want dat biedt een heel mooi weerwoord op de roep tot consuminderen...

Naarmate robots meer kunnen, ligt het voor de hand dat we ook beter moeten gaan nadenken over wat robots mogen. Wat me in onderstaand stukje echter sterk opvalt, is de toeschrijving van sociale problemen aan technische oorzaken. Dat robots er debet aan zijn dat ouders hun kinderen verwaarlozen. Of kinderen hun ouders. Dat verband zie ik niet zo. Althans, ik zie wel hoe robots ertoe kunnen uitnodigen dat mensen hun verantwoordelijkheden wat makkelijk afschuiven, maar ik zie niet in hoe dit een specifieke ethiek voor het gebruik van robots nodig maakt. Net of het nu wél zo fijn is, als bejaarden alleen de hulp te spreken krijgen. Of wanneer kinderen achter de video geplempt worden om even niet op ze te hoeven letten. Het gaat hier over vragen van hoe we met elkaar omgaan. Dat is zeker een ethische vraag, maar geen robot-ethische.

Overigens, over die o-zo-gewenste menselijke interactie gesproken: ik wou dat ik mijn haar kon laten knippen door een robot. Dan kon ik dat geouwehoer op een niveau lager dan SBS6 overslaan...

Van nos.nl:

Robotexpert wil internationale regels voor robots

Een Britse robotexpert heeft opgeroepen internationale regels af te spreken voor het gebruik van robots in het huishouden.

Noel Sharkey, professor robottechnologie aan de universiteit van Sheffield en bekend van het BBC-programma Robot Wars, vreest dat bejaarden en kinderen steeds vaker exclusief door robots in de gaten gehouden zullen worden, en daarom menselijk contact zullen ontberen.

Als voorbeeld noemt Sharkey de My Spoon robot, waarmee ouderen te eten gegeven kunnen worden, en de electrische badkuip van Sanyo, die de bader automatisch wast.

“Ouderen kunnen langer zelfstandig blijven wonen door dit soort robots”, schrijft Sharkey, “maar het kan ook betekenen dat ze nooit meer contact met mensen hebben.”

“Maar al te vaak krijgen bejaarden alleen aandacht van de thuishulp of verzorgers.”

Leuker dan teddyberen

Sharkey waarschuwt ouders ook voorzichtig te zijn de oppastaken van hun kinderen aan robots uit te besteden.

“Uit onderzoek is gebleken dat kinderen zich hecht kunnen binden aan robots. In de meeste gevallen hebben ze zelfs liever een robot dan een teddybeer.”

Robotfabrikanten werken aan types waarmee ouders via de mobiele telefoon een oogje kunnen houden op hun kinderen en robots die moppen tappen om hun afwezigheid draagbaarder te maken.

“Als dit een korte tijd gebeurd, kan het plezierig en vermakelijk zijn. Maar kinderen zouden ook wel eens uren en zelfs dagen alleen gelaten kunnen worden. De psychische schade die die afzondering mogelijk zou kunnen veroorzaken, is onbekend.”

Verdubbeling

Sharkey hoopt daarom dat er internationaal over nieuwe ethische en wettelijke regels zal worden gediscussieerd. “Anders zal dat worden overgelaten aan het bedrijfsleven en drukke ouders.”

Robots zijn de afgelopen 20 jaar 80 procent goedkoper geworden. Dit jaar worden er wereldwijd 5,5 miljoen huishoudrobots gebruikt. Verwachting is dat dit aantal in 2011 al zijn verdubbeld.

Bij het beroep dat Vincent Icke uitoefent, theoretisch sterrenkundige, mag je een gezond stel hersens verwachten. Die zullen ongetwijfeld aanwezig zijn, maar dat blijkt nog geen garantie voor een algemeen inzicht in de technologische kanten van onze maatschappij.

Het relaas dat Icke onlangs gaf in De Wereld Draait Door bracht een gitzwart toekomstbeeld. Het geval wil dat Icke, in navolging van velen, bang is dat al te veel informatieverzameling wel eens nadelig zou kunnen uitpakken. Door elk dossier (of elke 'entry' of element in dossier, daar was hij niet helemaal eenduidig in) te vergelijken met een draadje, vormen alle dossiers of entries samen een netwerk dat sterk genoeg is om ons in de greep te krijgen. Net als Swifts Gulliver bij diens aankomst op het eilandje Lilliput. Met zevenmijlslaarzen concludeert hij vervolgens dat hiermee de kinderbescherming de mogelijkheid heeft om kinderen uit huis te plaatsen, en dat is dan de eigen dikke schuld van de ouders. Hadden ze nu maar moeten strijden tegen al die dossiers.

Op een paar punten gaat Icke toch de intergalactische nevels in. Hij heeft gelijk dat een computer veel meer met zulke gegevens kan, dan wij met de hand in een kartonnen kaartenbak kunnen. Dat is echter nog niet hetzelfde als zeggen dat dat ook zal gebeuren. Daar moet eerst wat voor gedaan worden, en het is de vraag of dat van de grond komt gezien onze privacywetgeving. In geen enkele rechtszaak kan materiaal gebruikt worden dat oneigenlijk verkregen is, dus ook dit niet. Het is ook allerminst duidelijk waar Icke op baseert dat het alleen maar slecht is om gegevens op te slaan; bij een patiëntendossier kan ik me met name een hoop voordelen voorstellen. En ik kan mij ook wel voorstellen dat het wat beklemmend is dat Albert Heijn precies je boodschappenpatroon bijhoudt, maar echt heel veel last hebben we daar natuurlijk ook niet van.

Natuurlijk, ik zal de eerste zijn om te erkennen dat technologie heel vervelend kan uitpakken, en dat dat soms moeilijk te voorkomen is. Maar het volstrekte gebrek aan nuance bij Icke doet de zaak meer kwaad dan goed. Natuurlijk, er kan een hoop misgaan als gegevens in verkeerde handen vallen; maar daarom hebben we ook wetten voor bescherming van persoonsgegevens. Natuurlijk, het kan zijn dat een volledig persoonsprofiel informatie bevat waarvan ik niet wil dat anderen dat weten; maar daarom hebben we ook maatregelen tegen het koppelen van gegevens. Natuurlijk, de toegang tot gegevens is per definitie kraakbaar; maar daarom hanteren we allerlei beveiligingsstrategieën om boeven een stap voor te blijven. En natuurlijk, als je gegevens niet echt nodig hebt, waarom zou je ze dan überhaupt opslaan; maar daarom verplichten we ook de vernietiging van gegevens in bepaalde gevallen.

Het lijkt alsof ik hiermee al mijn hoop vestig op een goede regulering, en dat de techniek in kwestie alleen maar goed is. Dat is niet waar. Icke heeft heus wel een punt dat er wezenlijke gevaren in gegevensopslag schuilen. Maar wat daar ernstig bij ontbreekt is ten eerste een blik op de goede kanten van de zaak, en ten tweede een blik op de mogelijkheden die de inpassing van een dergelijke techniek in de maatschappij met zich meebrengt. We zijn geen slaven van informatieverslindende databanken; laat Icke ons dan ook niet zo voorstellen.

Het was te verwachten. De ANWB doet zijn best automobilisten van dienst te zijn, en geeft op zondag een 'spitsalarm' af: er dreigt meer dan 500 km file te ontstaan. Vervolgens valt het allemaal mee. De belangrijkste meevaller blijkt dat de verwachte massa sneeuw uitblijft. Daar kun je op zijn best het KNMI op aanspreken, maar zelfs dat niet echt. Een andere meevaller is dat mensen zich inderdaad iets aantrekken van de voorspelling, en vroeger of later dan anders vertrekken zodat de spits beter gespreid bleek. Niks geen 500 km file dus, bravo voor de ANWB.

En ja hoor, concurrent De Verkeersinformatiedienst vindt derhalve dat de ANWB onnodig paniek heeft gezaaid... (Zie nu.nl)

Ik geloof hier dus helemaal niets van. En als het wel waar is, dan is het toch wel triest gesteld in Haaksbergen en de Bommelerwaard: dat het uitvallen van stroom een noodzakelijke voorwaarde is om van bil te gaan danwel voor het niet langer betrouwbaar kunnen toepassen van anticonceptiva...

Van nu.nl:

Stroomstoring zorgt voor geboortegolf
Uitgegeven: 28 oktober 2008 12:47
Laatst gewijzigd: 28 oktober 2008 13:01

KERKDRIEL - De vliegers van de Apache die vorig jaar december bij de gemeente Maasdriel een hoogspanningskabel kapot vlogen, hadden het niet kunnen vermoeden: in de gemeente zijn de afgelopen maand veel meer baby's geboren dan gebruikelijk.

Dat meldde de gemeente Maasdriel dinsdag.

Door het incident zaten meer dan 50.000 huishoudens in de Tieler- en Bommelerwaard in de donkere dagen voor kerst twee dagen zonder elektriciteit. Dat leidde in september in de gemeente Maasdriel tot de geboorte van 26 baby's.

Dat is 44 procent meer dan het maandelijkse gemiddelde van achttien baby's, aldus een gemeentewoorvoerster.

In Haaksbergen deed zich in augustus 2006 ook een geboortegolf voor. Oorzaak was de stroomstoring die de boel daar in november 2005 in het duister zette.

Ik denk dat Rotterdam in Ahmed Aboutaleb vooralsnog een capabele burgemeester heeft gevonden. Ik feliciteer hem van harte, en wens hem alle succes toe!

Ik ben meestal niet zo van het feliciteren van burgemeesters, maar ik schaam me wel weer de ogen uit de kop om wat er zoal uit rechts-extreme hoek het land in geroeptoeterd wordt, deze keer zelfs ook van buiten. Zonder enige onderbouwing wordt geroepen dat hij wel een dubbele loyaliteit zal hebben (PVV'ster Fleur Agema gisteren bij Pauw en Witteman, al was ze zo dom om deze formulering niet uit elkaar te kunnen houden met 'dubbele nationaliteit', zodat ze zich versprak en in wezen helemaal niets nieuws zei, maar dan wel met pijnlijk veel woorden) en dat de overname van ons land door de Marokkaanse kolonisatie nu een feit is (Filip De Winter vandaag op zijn weblog).

Meestal voel ik me te goed om woorden vuil te maken aan het lege rechtse en populistische geroep, maar nu wordt het mij toch te gortig. Al was het maar omdat ik het Aboutaleb niet gun dat hij hier zijn kostbare energie aan moet verspillen. Dat zijn de populisten niet waard. Ze roepen alleen zo verdraaid hard. Dat blijft de tragiek van intelligent en beleefd zijn. In dat laatste is Aboutaleb alvast een betere Nederlander dan zijn belagers. In een hoop andere opzichten ook.

Zo'n beetje alle Kamerleden, ondersteund door topeconoom Arnold Heertje vanmorgen op Radio 1, zijn volop bezig het vingertje op te heffen naar Nederlandse gemeenten en provincies. Die hebben geld op IJslandse banken geparkeerd, en zouden daarmee de grootste financiële blunder ooit hebben begaan.

Immers, zo luidt de redenering, gemeenten mogen met gemeenschapsgelden geen onverantwoorde risico's nemen. Als een bank hoge rentepercentages belooft, zal er vermoedelijk wel stront aan de knikker zijn: wat te mooi lijkt om waar te zijn, is dat meestal ook. Dan moet je daar dat gemeenschapsgeld dus niet aan wagen.

Zij die al deze wijsheid achteraf hebben, doen ernstig onrecht aan het begrip 'expertise'. Een veelgehoord verwijt is dat de lokale wethouders incapabel zouden zijn om zulke financiële beslissingen te nemen. Dat is op zich waar, maar dat is dus precies waarom de verantwoordelijkheid ook niet bij die wethouders ligt. Om precies die reden hebben we regels opgesteld waar het beleid van de gemeenten aan moet voldoen. Ze mogen het geld dat ze tijdelijk niet nodig hebben, alleen parkeren op banken met een A-status. De banken in IJsland hadden die A-status. Dat het nu toch is misgegaan, is dus in de allereerste plaats te wijten aan Heertje, of althans zijn collega's, die aan de banken de A-status hebben toegekend. En in tweede plaats aan de parlementariërs: zij zijn verantwoordelijk voor de regels waaraan gemeenten zich dienen te houden.

Befehl ist befehl is meestal geen excuus - maar in dit geval valt de gemeenten toch echt weinig te verwijten.

Bij een van mijn vaste benzinestations staat een billboard. Daarop een poster van een grote verzekeraar met de opmerking: "50% kans dat u op te zachte banden rijdt". Pal naast het billboard staat de persluchtvoorziening. Daarop een papier met grote letters: "Defect".

Vanmorgen op Radio 1 liet Agnes Kant duidelijk haar ware aard kennen.

Met de stijgende olieprijzen stijgt ook de winst van de Nederlandse Aardgas Maatschappij, simpelweg omdat de gasprijs is gekoppeld aan de olieprijs. De NAM is voor 30% in handen van Shell en Esso, en voor 70% in handen van de Nederlandse staat. Winst wordt dienovereenkomstig over de partijen verdeeld. De stijgende winst dus ook.

Maar dat mag niet van mevrouw Kant. Nee, het gas is van ons allemaal, en als Esso en Shell daar steeds grotere winsten mee maken, dan is dat niet eerlijk. Dan moeten we Esso en Shell dus maar wat harder belasten. En we moeten ze ook verbieden de benzineprijzen op te hogen, want anders zouden ze wel eens langs die weg alsnog hun centen kunnen binnenkrijgen.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben niet tegen belastingen, en als de staat goede dingen doet met dat geld, mogen ze van mij heel veel innen. Maar waar ik wel wat tegen heb, is onbetrouwbaarheid van de overheid. Kant wil hieraan bijdragen: gemaakte afspraken moeten op de schop, zodra ze voor de andere partij te gunstig uitpakken. Want winst voor Esso en Shell, dát kan toch nooit de bedoeling zijn geweest... Het ergste is nog dat er weer een mooi staaltje SP-retoriek met de gebruikelijke drogredenen aan te pas komt. Door het langs eerlijke weg verdienen van geld neer te zetten als 'onrechtvaardig', tapt de SP makkelijk uit het populistische vaatje.

Het verdienen van geld langs deze weg is in elk geval rechtvaardig tegen het licht van gemaakte afspraken en het bestaan van een vrije markt. Als je daar tegen bent mag je dat uiteraard ter discussie stellen, maar zeg dan gewoon hardop dat je tegen kapitalisme bent. Helaas snapt de SP maar al te goed dat ze daar weinig kiezers mee zou trekken.

Niets is zo vervelend als getolereerd worden. Als ik iets tolereer, wil dat zeggen: ik acht het verwerpelijk of op zijn minst geen schoonheidsprijs waardig, maar er is me te weinig aan gelegen om er woorden aan vuil te maken. Tolereren is vaak minachten. Als we ergens geen minachting voor hebben, hoeven we het ook niet te tolereren: we kunnen het dan meestal gewoon waarderen of echt irrelevant vinden. Appeltaart noch regen komen in aanmerking om te worden getolereerd.

Die minachtende houding bespeur ik in de opmerkingen van vicepremier Van Middelkoop, als zou de prominente aanwezigheid van PvdA'ers op de Gay Pride een soort van provocatie zijn richting van de behoudend-Christelijke de coalitiepartners. Homo's hoor je te tolereren. Dat is dus kennelijk: de andere kant op kijken als je er een ziet, maar er zeker geen dansje en biertje mee te doen op een boot in de gracht.

Waar je een simpele burger nog niet eens al te zeer euvel kunt duiden dat hij niet elke dag de Grondwet expliciet in het vaandel voert, mag je dat van een politicus wel degelijk verwachten. Anders dan een willekeurig burger, dient Van Middelkoop zich er expliciet voor in te spannen dat artikel 1, over de gelijkheid van mensen ongeacht hun seksuele voorkeur, in het hele land wordt nageleefd. Dat dat voor homo's niet het geval blijkt, rechtvaardigt dat er op dergelijke ludieke wijze de aandacht op gevestigd wordt. De provocatie zit tussen de oren van Van Middelkoop en nergens anders.

Natuurlijk mag Van Middelkoop, wederom als politicus, de Grondwet ter discussie stellen. Dan kunnen we de discussie aangaan, en hem vertellen dat hij er toch echt naast zit. Dat is een open dialoog, en dat is wat anders dan tolereren dat sommigen hun grondwettelijke rechten consumeren.

Deel vijf van configuring the user. Zojuist viel me iets heel gemeens op. Laat ik er niet meteen een kwade genius achter zoeken, maar het was wel Microsoft.

Wie veel computert, zal er in veel gevallen achter komen dat veel dingen sneller gaan als je ze met alleen het toetsenbord afwikkelt, in plaats van deels met de muis. Voor veel muisknoppen is ook een toetscombinatie beschikbaar, en als je die kent, dan kun je vaak veel sneller werken.

Een van de meest voorkomende gevallen is het 'yes, no, cancel'-venstertje, waar respectievelijk de 'y' en de 'n' voor ja of nee kunnen worden ingetoest. De escape-knop weten we ook zeer snel te vinden als we willen annuleren. De doorgewinterde computergebruiker zal dus uit reflex vaak op de 'n' drukken, als er een venstertje optreedt wat je snel weg wilt hebben omdat je inhoud toch al denkt te kennen.

Dat is echter niet verstandig in het volgende geval. Mijn computer heeft automatisch een update geïnstalleerd. Erg prettig, ik heb er geen omkijken naar. Bij een deel van de updates moet de computer echter opniew opstarten. Je hebt dan de keuze om dat meteen te doen, of op een tijdstip dat beter schikt. Sympathiek, want meestal schikt het me nu inderdaad niet. Het venstertje kent twee knoppen: 'Restart Now' en 'Restart Later'. Het laat zich raden wat de 'n' bij dit venstertje doet...

Die ene plooi die bij het strijken niet weg wil en als hij weg is acuut elders in hetzelfde bloesje opduikt. Die emmer die je niet netjes leeggekieperd krijgt in de plee, zodat je de vloer die je net gedweild had weer kunt dweilen. Een Belg die zijn fietsband repareert door het gat eruit te knippen.

Zomaar wat metaforen voor de Wet van Behoud van Ellende zoals we die afgelopen week mochten meemaken. Het zat er natuurlijk dik in, maar het is dan nu empirisch aangetoond: het rookverbod wordt op zijn vroegst zinnig als de bladeren weer van de bomen vallen. Tot die tijd heeft het alleen tot gevolg dat er op de terassen van de café's nog wat extra gepaft wordt, en je als niet-roker dus nog steeds veroordeeld bent tot het leven in een asbak. Aangenomen dat je als niet-roker ook wel eens een terrasje wilt pakken.

In technisch ontwerp kun je je een scheiding voorstellen tussen radicaal en incrementeel ontwerp. Van radicaal ontwerp spreek je als het zich kenmerkt door een prominente aanwezigheid van nieuwe inzichten en nieuwe methodes. In ncrementeel ontwerp daarentegen is er eerder sprake van slechts kleine stapjes ten opzichte van bestaande ontwerpen. Men bouwt dan als het ware voort op bestaande kennis. Radicaal ontwerp is aantrekkelijk omdat daarmee interessante patenten en commerciele belangen zijn binnen te halen. Daar staat tegenover dat je dan ook wat meer risico's moet nemen. Incrementeel ontwerp is aantrekkelijk omdat juist die risico's ontbreken en je bij incrementeel ontwerp vrij goed kunt bepalen wat een goede ontwerpstrategie is. Daar staat dan tegenover dat je bij incrementeel ontwerp niet gauw rijk zult worden van een briljante aanpak (al kan het natuurlijk wél).

Omdat incrementeel ontwerp relatief veilig is, snap ik niet waarom allerlei handige producten er nog niet zijn. Zo zou ik bijvoorbeeld graag het boodschappenlijstje van het whiteboard in mijn keuken via SyncML op mijn mobieltje ontvangen. Als ik naar de supermarkt ga, kijk ik heus wel even op het bord; maar bij een ongepland bezoek zoals toevallig ik gisteren had, kun je je toch de helft weer niet herinneren. Waarom is zoiets er nog niet? Komt niets nieuws aan te pas, dus moeilijk kan het niet zijn, en volgens mij is er best een markt voor.

Ik zit du moment te kijken naar een concert op televisie, met onder andere Amsterdam Sinfonietta en het Nationale Ballet. In een van de nummers met dans is een grote rol toebedeeld aan een videoscherm achter op het podium, waar de bewegingen van de danseres live uitvergroot zichtbaar zijn.

Wat direct opvalt is dat de dans van de danseres niet synchroon loopt met haar uitvergrote evenbeeld. Wanneer twee dansers live op een podium zo slecht zouden samenwerken, zou je ze terecht uitmaken voor prutsers. Dat zou volstrekt niet in lijn zijn met de absolute kwaliteit die ik in het Nationale Ballet meen te herkennen.

Er is een simpele reden waarom echte dansers een stuk beter tot synchroniteit in staat zijn: ze kunnen anticiperen, en door permanent op de muziek te focussen weten ze ruim op tijd wanneer de volgende puls komt. Een videoscherm kan dat door zijn 'ontelligentie' per definitie alleen in retrospect vaststellen.

Niettemin is het een frappant verschijnsel: dat een stukje briljante techniek zo radicaal afbreuk kan doen aan de nog veel briljantere bewegingen van een danser...

Men is in Amsterdam toch slimmer dan het soms de schijn heeft. Aanvankelijk leek het er nog op dat mijn auto volgens de criteria van de Duitse 'Umweltplakette' tot de schoonste klasse zou behoren, terwijl hij op grond van zijn leeftijd als uiterst vervuilend uit Amsterdam zou worden geweerd. Gelukkig sluit men in Amsterdam nu aan bij de euronormen, waarbij auto's onder de euro-5 norm er niet meer in mogen. Nou moet ik bekennen dat ik niet heel erg wijs word uit die normen - op het oog lijkt het dat ik die met mijn auto haal, maar zeker weet ik het nog niet. In elk geval, ik geef mijn auto liever op voor een norm met een objectieve en zinvolle uitstraling, dan voor een norm die willekeurig bepaald blijkt te zijn en waarvan bovendien het criterium geen recht doet aan het op te lossen probleem: vervuiling, niet leeftijd.

Hoe komt het toch dat van precies één trui de pluisjes overslaan op precies één broek en daarbij al het andere wasgoed in de machine ongemoeid laten?

Deze vraag zal wel in hetzelfde hokje thuishoren als waarom boterhammen op bepaalde (welke?) kanten vallen en waarom overig wasgoed zich altijd aan het einde van de was in, in plaats van buiten, de dekbedovertrek bevindt.

Er valt wat voor te zeggen om met name mensen die er bij herhaling in het verkeer een potje van maken hard aan te pakken. Zo ontzie je mensen die per ongeluk eens een kilometertje te hard rijden, en kweek je een soort uitwendig geweten bij mensen die het uit zichzelf wat minder nauw met de regeltjes zouden nemen.

Precies om de eerste groep mensen wat meer ter wille te zijn, stel ik de volgende aanvulling voor op het beleid. Incasseer kleine boetes, zeg tot 8 kilometer te hard, pas als het er een stuk of vijf zijn. Stuur in eerste instantie alleen en kennisgeving als iemand betrapt is, maar ga pas met deurwaarders dreigen als het echt te gortig wordt. Dat betekent weliswaar dat je flink moet lappen als je vijf overtredingen op je naam hebt staan. Maar je hebt dan na een waarschuwing nog de mogelijkheid om je leven te beteren. Helemaal sympathiek wordt dit systeem als overtredingen bijvoorbeeld na twee jaar van je 'strafblad' verdwijnen. Dat zou écht draagvlak bij de welwillende burger creëren, omdat de 'zeikboetes' die de grootste ergernis veroorzaken zo uitgebannen worden. En het is nog in lijn met het puntenrijbewijs ook.

Van nu.nl:

'Puntenrijbewijs voor alle automobilisten'
Uitgegeven: 11 april 2008 06:15
Laatst gewijzigd: 11 april 2008 06:30

AMSTERDAM - Het puntenrijbewijs zou voor alle automobilisten moeten worden ingevoerd. Dat zei verkeersofficier Koos Spee van het Bureau Verkeershandhaving Openbaar Ministerie (BVOM) vrijdag op BNR Nieuwsradio.
Chris Heijmans

"De dreiging om het rijbewijs kwijt te raken is een stok achter de deur om je een beetje aan de regels te houden", zei Spee. Het puntenrijbewijs voor beginnend bestuurders is ingevoerd in 2002.

Als de veelal jonge automobilisten met zo'n rijbewijs drie strafpunten krijgen, raken ze hun rijbewijs kwijt.

Succes

De verkeersofficier noemde het puntenrijbewijs een groot succes. Verkeerspsycholoog Kees Wildervank twijfelde in de uitzending overigens aan het nut van het puntenrijbewijs.

Volgens hem kan niet worden aangetoond dat door het systeem minder slachtoffers zijn gevallen.

Nee, dit stukje gaat niet over het verhogen van de verkeersboetes. In een van de kranten las ik het bericht dat provinciebesturen soms verkeersboetes betalen voor hun ambtenaren, voor zover die onder werktijd gemaakt zijn en een overschrijding van niet meer dan 10 km/u betreffen. Het achterliggende argument is dat dit in veel bedrijven ook gebeurt, en dat voor ambtenaren gestreefd moet worden naar bedrijfsleven-conforme arbeidsvoorwaarden.

Nou weet ik toevallig dat lang niet alle bedrijven aan dit soort fratsen doen, en wel om de volgende reden: niemand heeft de werknemers gevraagd de regels te overtreden. Bovendien heeft de betreffende werknemer zijn of haar rijbewijs gekregen na te hebben aangetoond de verkeersregels te kennen. Hoe menselijk een foutje ook is, iemand met het roze pasje mag worden verondersteld geen fouten in het verkeer te maken. Gebeurt dat toch, dan zijn de consequenties voor de dader.

Maar er is meer aan de hand. Werknemers van de provincie zijn in dit opzicht nou net niet te vergelijken met gewone werknemers. Zij zijn in dienst van onze staat en dienen het beleid van die staat ten volste uit te dragen. Niet alleen omdat ze een voorbeeldfunctie hebben, maar ook omdat een staat alleen kan functioneren als hij volstrekt betrouwbaar is. Alleen als burgers weten dat de wetten consequent worden uitgevoerd, zullen zij zich ook werkelijk als burgers gedragen -- in plaats van steeds genoodzaakt te zijn hun eigen voordeel te bevechten, ook als dat even net niet volgens de wet gebeurt. Een staat die zijn eigen beleid inconsequent uitvoert en nog ten nadele van zijn eigen burgers ook, is ten dode opgeschreven.

Ambtenaren die verkeersovertredingen begaan, verdienen dus in feite een zwaardere boete in plaats van een vergoeding door de baas; behalve voor de verkeersovertreding zelf, nog een toeslag voor het wekken van de indruk dat zij boven de wet staan.

Sinds ik een rijbewijs heb, weet ik hoe slecht fietsers te zien zijn zonder licht in het donker. Ik haal het niet meer in mijn hoofd om zonder lamp te fietsen.

Sinds een noodstop gisteravond weet ik ook dat fietsers evenmin te zien zijn als ze van die knullige ledlampjes voeren. Ik hoop dat de minister tot dezelfde conclusie komt in het onderzoek dat hij enkele maanden geleden aankondigde, toen de voorpagina's beheerst werden door de vraag of fietslampjes nou wel of niet persé vast aan de fiets gemonteerd moesten zijn. In plaats van die gekke Wilders nu; dat was nog eens een tijd...

Over de aanstaande politie-acties:

"Voor het publiek zal altijd duidelijk zijn of het te maken heeft met politiemensen in functie dan wel politiemensen in actie, aldus de woordvoerder van Binnenlandse Zaken."

Als dat onderscheid helder is, neem ik aan dat het in voorkomende gevallen dus ook toegestaan is om een middelvinger op te steken naar actievoerende agenten?

In een radio-interview zojuist op Radio 1 meldde Jan Kees de Jager, onze staatssecretaris van financiën, dat hij enkele versimpelingen wil doorvoeren in het belastingstelsel. Het loonstrookje zal op den duur beduidend minder posten bevatten en dus doorzichtiger worden, zo is de gedachte. De interviewer stelde vervolgens terecht de vraag of dit wel het moment is om daaraan te beginnen, net nu de belastingdienst 730.000 aanvragen kwijt heeft gemaakt. Het antwoord luidde: jazeker, want als we het simpeler maken, dan wordt ook dát werk er allemaal makkelijker van.

Mij bekroop onmiddellijk de gedachte dat deze man weinig technisch geschoold kon zijn. Inderdaad leert zijn C.V. op WikiPedia dat hij econoom is, maar gek genoeg ook wel dat hij iets in de ICT doet. Dat hij iets van systemen snapt, blijkt namelijk niet uit zijn antwoord.

Net als een econoom, is een ingenieur in het algemeen op zoek naar een systeem met zo weinig mogelijk parameters. Veel parameters levert een gebrek aan overzicht, de werking van modellen wordt van minder voorspellende waarde voor de echte wereld, en in feite is er ook weinig eer aan een systeem met ongelimiteerde parameterij, want als je voor elk wissewasje een nieuwe parameter mag invoeren dan is elke klus wel te klaren. En daar zit hem nou net de kneep: een systeem met weinig parameters is dus juist heel moeilijk, omdat je maar een kleine hoeveelheid getallen mag finetunen en toch zo goed mogelijk de boel aan de praat moet zien te houden.

Dit werpt ook enig licht op waarom er kennelijk zoveel posten op het loonstrookje staan: in de afgelopen honderd jaar zijn steeds nieuwe, kleine, regeltjes ontwikkeld, die net voor iedereen anders uitpakken en daarom dus op het loonstrookje moeten. Het belastingstelsel is een systeem waaraan in de loop der tijd steeds parametertjes zijn toegevoegd. Alles leuk en aardig, maar je hebt toch een flinke batterij ingenieurs nodig om een systeem te maken dat weinig parameters heeft, dat even bevredigend werkt als het huidige systeem met veel parameters. Zo te horen kun je dat beter niet aan de naïviteit van een econoom overlaten; en bij de belastingdienst hebben de ingenieurs hun handen vol, lijkt me.

Mooi projectje, de zadenbank op Spitsbergen: enkele miljoenen landbouwgewassen kunnen worden opgeslagen bij zeer lage temperaturen, voor het geval we ze later nog eens nodig hebben. Door zowel de natuurlijke vrieskou als een aanvullende koel-installatie liggen de zaden er nooit warmer bij dan twintig graden onder nul, en zijn ze dus beschermd tegen uitsterven. Mochten door oorlog of natuurgeweld gewassen waar dan ook ter wereld uitsterven, dan biedt Spitsbergen hoop. Maar wat nu in hemelsnaam als Spitsbergen door oorlog of natuurgeweld ophoudt te bestaan???

Zoals wel vaker, lijkt het volgende me weer een knap staaltje van het verkeerde probleem oplossen. Als alles gaat zoals de bestuurders van Amsterdam willen, dan is vanaf eind 2009 geen enkele auto van ouder dan 15 jaar meer welkom in de stad. Hoofdreden is dat oude auto's meer vervuilen. Nou heb ik wel eens voorgerekend dat mijn oude autootje toch echt minder uitstoot dan een beetje Hummer van nu. Dat gaat dan over CO2. Nou wil ik best aannemen dat er ook een hoop andere uitstoot is die juist de vervuiling in stedelijke gebieden op zijn conto mag schrijven, maar daar wil ik dan wel eens een specificatie van zien. Mijn auto wordt namelijk elk jaar APK-gekeurd en daar valt ook een uitlaatgas-meting onder. Zo lang ik daar doorheen kom, kan ik toch niet de indruk krijgen dat ik nou zo heel vies rijd. Zo lang niemand mij een oplossing heeft aangedragen voor het probleem dat een nieuwe auto, door de energie nodig voor productie, altijd een immens grotere vervuiling betekent dan doorrijden in een oude auto zo lang dat nog kan, zo lang acht ik rijden in een oude auto verantwoord. Het zou me niet verbazen als hier hele andere belangen spelen.

Toen de stoomtrein niet meer functioneel deel uitmaakte van het rollend materieel op de Nederlandse sporen, duurde het nog zeker enkele decennia dat waarschuwingsborden voor spoorwegovergangen een vrolijk stoomtreintje ten tonele voerden.

Hoe lang zou het nog duren dat het knopje voor 'opslaan' in de meeste programma's de inmiddels hoogbejaarde 3,5"-diskette weergeeft?

Onlangs heeft onze minister besloten dat auto's overdag verlichting moeten voeren, omdat zo enkele tientallen doden per jaar zijn te besparen. Nou rijd ik in een extreem veilige auto die dat altijd al doet (in Scandinavië habben ze dat namelijk al enkele decennia eerder begrepen), dus mij boeit het eigenlijk niet zo. Wel vond ik het frappant dat er protest kwam vanuit onder andere de motorrijdershoek: als alle auto's verlichting gaan voeren, vallen motorrijders minder op, en die worden al zo slecht gezien. Nou vraag ik mij af of dat waar is. Als motoren namelijk ook gewoon licht voeren, lijkt me dat ze net zo goed opvallen als auto's. Maar wat gekker is: dat mensen die een gevaarlijke hobby hebben (ze lopen zo'n 15 maal hogere kans om bij een ongeval betrokken te raken) er aanspraak op maken dat ik mijn vervoerswijze niet veiliger mag maken, omdat hun veiligheid dan in het geding komt. Dan moeten we dus (toch...) ook maar de Hummers verbieden, omdat een klein Fiatje het er nu eenmaal tegen aflegt. Of airbags, want wie zich verzekerd weet van veiligheid zal minder voorzichtig rijden, en zo menig voetganger het leven kosten. Of weet je, we slopen gewoon allemaal onze gordels uit de auto. Als compensatie mogen we dan niet harder dan 30 km/u rijden -- veiliger is dat vast wel!

Hoewel ik mijn Alma Mater, de Universiteit Twente, een bijzonder warm hart toedraag, en ook de bijbehorende Campus een prima faciliteit vind voor mensen die graag dicht bij de collegebanken willen wonen, sta ik nog altijd lijnrecht achter mijn keuze zelf niet op die campus te gaan wonen. Tussen andere mensen, in de stad, spreekt mij nu eenmaal meer aan. Smaken verschillen en ieder zijn ding, maar voor mij zou de Campus een straf zijn geweest. Ik kon dus ook niet zo veel met dit artikeltje op nu.nl

Onderwijsraad vindt studentenkamers achterhaald
Uitgegeven: 10 januari 2008 12:28
Laatst gewijzigd: 10 januari 2008 12:29

DEN HAAG - Studenten moeten wonen en leren combineren. De huidige manier waarop studenten verspreid over de stad wonen, is verouderd. De Onderwijsraad pleit voor de terugkeer van internaten.
ANP

Dat heeft voorzitter Fons van Wieringen van de Onderwijsraad donderdag gezegd. Hij wil studenten sterker aan de opleiding binden door hun bed in de buurt van de collegebanken te plaatsen.

In de verst doorgevoerde vorm betekent dit dat studenten in een internaat gaan wonen.

Een student moet worden beschouwd als een volwassen persoon. Voor zover studenten dat namelijk niet zijn, is de enige remedie ze te behandelen alsof ze het wél zijn. Bij volwassenheid hoort de vrijheid om te kunnen kiezen waar je woont. Voor velen is dat het comfort van een gezellig studentenhuis. Laat dat vooral zo blijven, en de Onderwijsraad zich bezighouden met dingen waar ze verstand van heeft. Misschien moeten de studenten anders maar eens in opstand komen, en de Onderwijsraad verplichten op een eiland te gaan wonen. Ergens in de Stille Oceaan.

De slurptax is in het nieuws: per 1 februari treedt er een nieuw belastingstelsel in werking, waardoor zuinige auto's een stuk voordeliger zijn dan zware slurpers. Een veelgehoord argument van de, uiteraard ontevreden, fabrikanten van zulke slurpende auto's, is dat in feite de oude auto's de boosdoeners zijn. Tegenwoordig worden auto's een stuk zuiniger gemaakt, dus we zouden juist baat hebben bij een versnelde vernieuwing van het wagenpark.

Toen kreeg ik toch weer eens zin in een rekensommetje. Mijn auto, die binnenkort zijn 14e verjaardag viert, rijdt 1:12,5, en in veel gevallen zelfs nog een stuk meer als ik bijvoorbeeld veel over snelwegen rijd. Per kilometer verbrand ik dus hooguit 80 ml benzine. Gezien de soortelijke massa (of dichtheid) van benzine van 0,72 kg/l komt dat overeen met 0,0576 kg benzine per kilometer. Als ik er even van uit ga dat benzine puur uit octaan bestaat, wetende dat koolstof twaalf maal zo zwaar is als waterstof en er 18 maal zoveel waterstof als koolstof in octaan zit (=C8H18), dat dus 84,2% van de massa van octaan uit koolstof bestaat, dan kan ik concluderen dat ik per kilometer dus 0,0485 kg koolstof omzet. In de resulterende kooldioxide (=CO2) neemt de koolstof volgens dezelfde denkwijze 27,27% in. Per kilometer stoot ik dus 0,0485/0,2727 is 0,178 kg/km aan CO2 uit. (Nou had ik dat ook wel in een of andere tabel kunnen vinden en dan ook nog een betere waarde omdat die deskundigen ongetwijfeld weten waar die overige 5% van mijn benzine wél uit bestaat, maar geef toe dat het een grappig sommetje is.)

Met deze uitstoot zou mijn auto naar hedendaagse maatstaven het energielabel C verdienen. Dit is precies het label waarbij de auto 0 euro verhoging of verlaging van de belasting krijgt toegewezen. Met andere woorden: dit is het energieverbruik waarbij de overheid zegt: ok, geen gezeur, u mag met deze auto rijden tegen de werkelijke kostprijs. Mijn auto is in dit opzicht dus naar hedendaagse maatstaven een doodnormale verbuiker.

Conclusie: mijn auto is niet ongelooflijk zuinig, maar de opmerking dat oude auto's de boel zo zeer vervuilen houdt geen stand. Ongetwijfeld zijn er veel oude auto's die nog wat meer verbruiken dan ik, maar de Hummer die ik op het journaal zag, stoot 0,340 kg/km aan CO2 uit. Daar kunnen alleen hele vieze hele oude auto's tegenop. Auto's uit de jaren negentig reden allemaal zo'n beetje 1:12. Dat dat nu nog steeds het geval is, heeft grotendeels te maken met het feit dat motoren weliswaar efficiënter zijn geworden, maar de massa van de gemiddelde auto ook een stuk hoger. Tel erbij op dat het afschaffen van een auto en het aanschaffen van een spiksplinternieuwe een enorme vernietiging betekent van (productie-)energie, en je moet toch echt concluderen dat het het beste is om te rijden in een auto zolang die het nog doet. Dus meneer Hummer, hoe mooi uw auto's ook zijn, u zult voor mij toch een beter verkooppraatje moeten houden.

Ik geef toe: ik ben schuldig. Wij Nederlandse werknemers maken ons gedurende vijf uur per week nutteloos door in de tijd van de baas te internetten. Mailen, surfen, msn'nen: ik doe het allemaal op mijn werk. Ik durf dat hier te vermelden, omdat mijn baas dit toch niet leest. Althans, niet tijdens werktijd,
neem ik aan.

Een dure meneer van een duur consultancybureau trok zojuist in het journaal de vergelijking met het stelen van een pak printerpapier van diezelfde baas: tegen dat laatste zou je aangifte kunnen doen, dus het is van de zotten dat je dat tegen het eerste niet kunt doen. We stelen toch als het ware vijf uren van de baas!

Hij ziet hier over het hoofd dat de baas hier helemaal geen vijf uren productiviteit aan mist. Als ik naar mijzelf kijk, dan zie ik dat ik nooit lange periodes met privézaken bezig ben, maar altijd kleine stukjes tussendoor. Vijf uur per week, dat is een uur per dag, ofwel zo'n zeven minuten per uur. Dat is weliswaar zo'n 10% van je tijd, maar ik durf toch te beweren dat die paar minuten per uur een zinvolle afleiding is, waardoor je in de rest van de tijd geconcentreerder werkt. Om precies dezelfde reden zul je algauw een minuutje met een collega kletsen bij de koffiemachine of op weg naar de wc even die nieuwe poster op de gang bestuderen. Een werknemer is geen robot die zijn uren snel moet maken om tot een gunstige afschrijving te komen. Eerder levert een werknemer kwantiteit door kwaliteit, zogegezegd.

Toegegeven, de verloren productiviteit van die vijf uren is misschien groter dan wat we winnen aan betere concentratie door een hogere arbeidsvreugde. Maar als je de 2,4 uur ervan aftrekt die we nog altijd in privétijd voor de baas werken, dan denk ik dat de baas zich in zijn handen mag wringen met internet op de werkplek. Eerlijk genoeg om die tijd te vermelden was het journaal dan ook wel weer. Jammer alleen dat ze er niet even wat beter over nadenken alvorens 's lands werknemer als dief neer te zetten.

Minister Plasterk is van mening dat een bachelordiploma een prima basis is om de arbeidsmarkt te betreden. Van nu.nl

"Nu stroomt tachtig procent van de bachelors door naar een master, terwijl je met een bachelordiploma prima de arbeidsmarkt op kunt", zo zegt de minister in het dagblad."

Ik snap de gedachte niet helemaal. Ten eerste is het gewoon niet waar wat hij zegt. Dat wil zeggen: met een HBO-bachelor kun je inderdaad prima banen krijgen. Een universitaire bachelor wordt daarentegen gezien als een universitaire studie die niet is afgemaakt. Dat is dus helemaal niet zo'n gunstig brevet op de arbeidsmarkt.

Maar los daarvan; stel nu eens dat je inderdaad met een universitaire bachelor een prima papiertje op zak hebt. Dat je dus dezelfde mooie banen kunt krijgen als HBO'ers, omdat je grofweg hetzelfde niveau hebt. Dan snap ik nog steeds niet hoe een onderwijsminister het in zijn hoofd kan halen om verder studeren te ontmoedigen. Dat al te veel studeren, waar ik mijzelf ook grondig aan heb schuldig gemaakt, misschien de staatskas wat zwaar belast, daar kan ik me iets bij voorstellen. Maar dat het voor een ieder met voldoende talent en voldoende inzet (waarop soms best wat beter geselecteerd zou mogen worden, maar dat is een ander probleem) mogelijk moet zijn om onder normale omstandigheden tenminste één volledige universitaire opleiding af te ronden, dat lijkt me onbetwistbaar. Laten we hopen dat de media deze gestudeerde man verkeerd hebben weergegeven, en dat er intelligentere manieren zijn om begrotingstekorten weg te werken.

Het nieuws dat Google in schone energie gaat (zie het artikel Trouw) komt als een stukje zonneschijn in een (wat mij betreft) pessimistische tijd, waar het gaat om de duurzaam gebruik van onze energiebronnen. Letterlijk zonnig, want het grootste deel zal bestaan uit zonne-energiecentrales.

Nou heeft zonne-energie wat nadelen. De belangrijkste daarvan is dat er bij de productie van een zonnecel heel veel energie nodig is. Daardoor duurt het heel lang voordat een zonnecel zijn productie heeft terugverdiend, zowel in energie als in geld. Dat wil nog niet zeggen dat je geen zonnepanelen moet bouwen. Integendeel, vooral doen, want netto leveren ze gratis energie. Alleen moet je ze inderdaad wel in de Sahara plaatsen.

Voor de optimale plaatsing van de panelen wil Google gebruik maken van kennis van onder andere de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA, die de afgelopen twintig jaar gegevens heeft verzameld over, hoe romantisch, de zonneschijn. Nou mag dat wel zo zijn, en ik wil best aannemen dat je uit die gegevens kunt concluderen dat een centrale op een bepaalde locatie moet en niet een kilometer verderop.

Wat ze echter over het hoofd zien: die centrale moet héél groot worden, gezien de aspiraties van Google. Een hele grote centrale heeft een invloed op het lokale klimaat. Net zoals een bos of meer een andere reactie op zonnewarmte vertonen dan woestijnzand, zo zal dat ook gelden voor een vierkante kilometer silicium (en de slimmerik die opmerkt dat zand en silicium bijna hetzelfde zijn, ziet over het hoofd dat in zand de straling grotendeels wordt weerkaatst en in warmte wordt omgezet, terwijl het silicium van de zonnecentrale ervoor bedoeld is de straling om te zetten in elektrische energie). Net zoals Heisenberg concludeerde dat kwantummetingen principieel onzeker zijn omdat de meting een invloed hebben op het te meten object, zo lijkt het mij niet heel zinvol om een lokatie op kilometerniveau te baseren op gegevens van de NASA.

Wat allemaal natuurlijk niet wil zeggen dat ik het een zinloze onderneming vind. Maar ik zou zeggen dat bij dit soort dingen eerder politieke onwil in de weg staat dan dat die NASA-gegevens er nou toe doen. Dan kun je wel proberen je te legitimeren, indekken en versterken met wetenschappelijke onderbouwingen; maar het sociologische aspect blijft toch nog een harde dobber.

De radiator op mijn kamer op het werk heeft maar een zeer bescheiden vermogen. Dat heeft tot gevolg dat je de kamer alleen voldoende kunt verwarmen door de verwarming permanent aan te laten staan. Dichtdraaien in het geval je het warm krijgt is geen echte optie, omdat je dan onvermijdelijk op korte termijn met een te koude kamer zit. De enige mogelijkheid is even het luchtrooster bij het raam open te draaien om zo eenmalig een korte vleug koude lucht te genieten. Dan moet hij ook snel weer dicht, omdat de kachel anders helemaal opnieuw moet beginnen.

Merkwaardig toch: dat iets eerst lijkt te leiden tot matiging van het energiegebruik, en vervolgens leidt tot uiterst onbewust gedrag; en ditmaal niet door het reboundeffect en de eeuwige hebzucht van de mens, maar gewoon omdat het technisch niet anders kan.

Uitgerekend in mijn wijk, Enschede-Boswinkel waar het plastic afval grotendeels buiten containers en afvalbakken terechtkomt, wordt een proef gedaan met het gescheiden inzamelen van plastic verpakkingsmaterialen. In de eerste plaats heb ik dus mijn twijfel of dit nou de juiste weg is: ik denk dat de meesten er niet over peinzen om mee te doen. Al moet je daar natuurlijk tegenover stellen dat veranderingen best klein kunnen beginnen. Vanuit dit idealisme heb ik dus maar besloten inderdaad een extra vuilnisemmer in de keuken neer te zetten voor dergelijk materiaal. Stap twee van het loopje naar de juiste container moet nog komen, maar laten we aannemen dat ik dat wel een keer zal doen.

Dan kom ik vervolgens op een tweede goede reden waarom het tóch niet gaat werken. In de aankondigende brief staat duidelijk vermeld dat papierresten niet in de bak thuishoren. En zie daar het probleem: op circa driekwart van de plastic verpakkingen zit een flink etiket van papier. We weten allemaal dat dat in de meeste gevallen niet makkelijk van de fles of doos loslaat. Ik zal de betreffende flessen toch maar in de bak gooien in de hoop dat men daar een technische oplossing voor heeft. Tegen zo'n compleet achterlijk systeemontwerp is immers geen idealisme opgewassen.

Onlangs had ik het genoegen weer eens een autoritje ter lengte van een CD te kunnen maken. Het werd toevallig een CD die ik al jaren niet had gedraaid: de Naxos-CD met daarop de vioolconcerten van Bach: a-klein, E-groot, Dubbel in d-klein en nog een sonate in een strijk-orkestratie van Respighi. Dat ik hem jaren niet gedraaid had, staat in schril contrast met een eerder verleden: ooit heb ik de CD bijna letterlijk stukgedraaid omdat ik zeer onder de indruk was van Bachs muziek. Ik kon de CD dan ook nog altijd goeddeels meeneuriën.

Sinds de laatste keer dat ik hem draaide, is mijn muzikaal intellect flink gegroeid. Ik snap ineens iets van agogiek, dynamiek, tempi, en hoe die in specifieke stijlperioden op nét een iets andere manier als puzzelstukjes op hun plaats vallen.

Het frappante is nu, dat de CD in mijn herinnering een heel aardige uitvoering bevatte. Toch wel ongeveer zoals ik de concerten zelf zou uitvoeren, als de benodigde vingervlugheid en mechanische accuratesse in mijn persoon het geval zouden zijn. Een uitvoering waar elke andere deskundoloog zijn eigen mening over mag hebben, maar een die ik in elk geval perfect vind.

Niets was echter minder waar. De CD bevatte een opname die vierkant, saai en ondoordacht was. Kennelijk is mijn interne geheugen mee-ontwikkeld met mijn persoon. Het externe geheugen van de CD logenstraft dat genadeloos; overigens op een manier die minstens zoveel zelfvoldoening geeft als wanneer mijn geheugen wél perfect zou blijken.

Leuk, zo'n probleem waar de empiristen zich in eerder tijden ook al over bogen.

Volgens mij zit er bij de verkeerswetgevers weer eens een draadje los. Veiligheid voor alles, dat vind ik ook. Wat het echter voor verschil in veiligheid maakt of je fietslampje nu aan je fiets of aan je lichaam zit, dat ontgaat mij volledig.

Sinds kort word je beboet als het lampje niet op je fiets zit maar bijvoorbeeld op je jas of tas. Het is duidelijk dat voor de veiligheid wat eisen moeten worden gesteld; zo kan ik mij er iets bij voorstellen dat het lampje niet mag knipperen maar permanent licht moet uitzenden. Ook moet de zichtbaarheid van het lampje goed zijn. Onder je sjaal gaat dat uiteraard goed mis, maar een goed gemonteerd lampje op borst of rug lijkt me minstens zo veilig en zichtbaar als dito lampjes op de fiets. Er wordt dus op het verkeerde criterium beoordeeld. Het is zoiets als een auto beoordelen en vervolgens kopen vanwege zijn kleur.

Maar daar komt nog iets bij. De Nederlandse politie zit helaas nog altijd zo in elkaar, dat zij liever onverlichte maar voor het overige brave burgers aanpakt, dan de etterbakjes die op het station het licht van mijn fiets slopen. Omdat ik weet hoe goed de politie in zulke gevallen voor rede vatbaar is, leek een lampje op het lijf mij altijd een goede oplossing om een dergelijk zinloos gesprek te kunnen vermijden.

De nieuwe regelgeving is dus dubbel onredelijk: omdat zij op onzinnige criteria is gebaseerd, en omdat zij oplossingen uitsluit die onenigheid buiten de deur hadden kunnen houden. Heb je een lampje dat het doet, zit er alsnog ergens een draadje los...

De veelbesproken dood van Savanna is al erg genoeg. Het lijkt dan ook niet meer dan terecht dat er flink gesteggeld wordt om de schuldige aan te wijzen; zowel om lering uit te trekken voor de toekomst, als om het gemoed van getroffenen enigszins tot rust te brengen.

Het lijkt dan ook de meest voor de hand liggende keuze te zijn om de gezinsvoogd aan te klagen: zij had de meest directe kijk op de zaken, en had bovendien als enige de bevoegdheid om tot uit-huis-plaatsing te besluiten.

Hier wordt echter voor het gemak even voorbij gegaan aan een -- wat mij betreft -- veel plausibeler lezing van de zaak: dat het systeem van jeugzorg en in bredere zin de maatschappij en politiek als geheel hier de verantwoordelijke zijn. Immers: als het leven van een kind afhangt van één telefoontje of handtekening, kun je je met recht afvragen of er sprake is van een deugdelijk systeem. Je kunt aan een individu geen verantwoordelijkheden toekennen die het menselijkerwijs niet kan dragen. Waar zulke belangrijke beslissingen aan de orde zijn, moet dus altijd sprake zijn van een backup van meerdere onafhankelijke personen die de beslissingen controleert. Zoals een passagiersvliegtuig over meerdere computersystemen beschikt voor het geval er één faalt, zo zou het ook in het systeem van jeugdzorg niet zo moeten kunnen zijn dat het leven van een kind afhangt van het inzicht of functioneren van één persoon. `Social engineering' is met recht een controversiële term, maar op dit punt kunnen beleidsmakers echt nog wel wat leren van ingenieurs.

Als een dergelijke backup in de organisatie aanwezig was, dan is het onterecht één gezinsvoogd te vervolgen, maar zou de gezinsvoogd samen met allen die verantwoorelijk zijn voor deze backup vervolgd moeten worden. Was de backup niet aanwezig, dan is het eveneens onterecht de gezinsvoogd te vervolgen maar zou de organisatie en uiteindelijk de Nederlandse staat vervolgd moeten worden.

Rita Verdonk heeft haar nieuwe beweging 'Trots op Nederland' gedoopt. In eerste instantie lijkt dat een sympathieke naam, en nog redelijk te weerspiegelen waar ze voor staat ook.

Als je beter kijkt, zie je echter dat het een smerig retorisch trucje is. Immers: wie is er niet trots op Nederland? Hoewel ik een hoop heb aan te merken op ons land, en dus ook lang niet altijd even trots ben, ben ik dat op sommige punten wél. Sinds enkele dagen is het echter erg moeilijk geworden om je trots op Nederland te verkondigen, zonder daar een sympathie bij te galmen jegens Rita Verdonk - en die heb ik nou toch net niet. Verdonk kaapt als het ware een loze kreet (immers, juist omdat iedereen op zijn eigen manier trots is op Nederland, is het een weinig constante factor om politieke eensgezindheid op te stoelen), om vervolgens mensen als immoreel buiten spel te kunnen plaatsen als ze niet met haar meegaan: dan ben je kennelijk niet trots op Nederland.

Het doet wat denken aan nationalisten (in de gevaarlijke zin van het woord) die roepen: wil de échte Nederlander opstaan? Ik bén een echte Nederlander, en juist daarom vertik ik het om voor zo'n oproep op te staan. Misschien moest ik maar eens de Partij tegen Vogelpoep oprichten. Dan schrijf ik een mooi links-liberaal partijprogramma. En iedereen die daar níet op stemt, die kan ik dan recht in de ogen kijken en zeggen: gatverdamme, wat ben jij een viespeuk zeg! Jij stemt zelfs voor vogelpoep!!!

De grijze laptop
weerhoudt mij te gaan slapen
dat wordt een proefschrift...

Zojuist was op het journaal een item dat mij deed denken aan een van de beste grappen uit mijn jeugd: "Ken je de nieuwste uitvinding van de Belgen al? Een zaklamp op zonne-energie!" En zo lagen we dan weer drie dagen in een deuk.

Naar aanleiding van de onbetrouwbaarheid en met name de oncontroleerbaarheid van stemmachines, heeft de commissie-Korthals Altes aangeraden om de opzet van stemmachines te veranderen. We drukken nog steeds op een knopje. De stem wordt echter niet elektronisch opgeslagen, maar geprint op een papiertje. De kiezer kan vervolgens controleren of inderdaad de juiste stem op het papiertje wordt weergegeven. Dit papiertje gaat vervolgens in de klassieke stembus. Aan het eind van de dag worden de stemmen uit de bus vervolgens met een machine geteld.

Eerste vraag: waarom kan ik dan niet gewoon met een rood potlood op dat papiertje mijn stem uitbrengen? Ik ken inmiddels zoveel enqueteformulieren die elektronisch worden ingelezen, dat ik me niet kan voorstellen dat dat met stembiljetten niet kan. Enige invulinstructie is misschien vereist -- maar dat was bij stembiljeten altijd al zo. Je mag simpelweg precies één hokje rood kleuren en verder niets op het stembiljet aanbrengen. Als daar nu bij komt dat je het formulier bijvoorbeeld niet mag vouwen, denk ik dat de gemiddelde burger daar best mee overweg kan. En het 'kassabonnetje' uit de voorgestelde stembiljetprintmachine zal vast niet met minder voorzichtigheid te hoeven worden behandeld.

Tweede vraag: als de stemmen vervolgens elektronisch geteld worden, wie garandeert dan dat de telmachine niet 'getweakt' is? Korthals Altes vermeldde dat je zo van Balkenende geen Bos meer kunt maken -- geef mij een soldeerbout en ik zal eens zien! De enige oplossing is om met de hand de boel na te tellen. Dat zal echter alleen gebeuren in gevallen waar fraude vermoed wordt. Als het standaardprocedure zou worden, dan is de vraag waarom we de stemmachine in de eerste plaats nodig vinden. De uitslag net een paar uurtjes eerder te hebben?

Het antwoord op de laatste vraag zal in elk geval niet luiden: "om technologisch helemaal bij de tijd te zijn". Althans, niet als ik nog met een rein geweten om een Belgenmop wil kunnen lachen.

Onderstaand bericht shockeerde mij enigszins. Vaak wordt er makkelijk naar een technische oplossing gegrepen als die moeilijke andere wegen overbodig maakt. Vaak is dat terecht. Waarom de kraan afwijzen als die het gedoe met de dorpspomp overbodig maakt?

Het is echter niet wenselijk als langs die technische weg gecompenseerd wordt voor een sociaal of moreel probleem. In een maatschappij waarin homo's onderdrukt worden, is het niet de juiste weg om dan maar homo-foetusjes te aborteren; in zo'n geval moet je je inzetten voor een rechtvaardige maatschappij waarin ook homo's een volwaardig bestaan kunnen leiden. (Voor alle duidelijkheid: we kunnen vooralsnog niet van te voren zien wat de seksuele aanleg van een kind zal zijn. Het ligt ook niet in de lijn der verwachting dat we snel genen zullen ontdekken die daarvoor coderen. Maar als hypothetisch voorbeeld spreekt zeker.) Hetzelfde geldt voor geslachtsselectie in China. Meisjes worden daar stelselmatig geaborteerd, omdat jongens het stukken beter hebben. De bevolking groeit daar nu scheef, met alle gevolgen van dien.

De genoemde pil die een ontmaagding kan simuleren draagt bij aan de erkenning dat het juist zou zijn om van vrouwen te eisen dat ze maagelijk trouwen. Ik noem dat vrouwenonderdrukking (al was het maar omdat het voor mannen kennelijk níet zo zwaar weegt). Dat moet je aanpakken als moreel en cultureel probleem, niet als een technisch probleem. Het enige waar we nu op kunnen hopen is dat moslima's de betreffende pil stelselmatig gaan gebruiken waarmee de betekenis van een maagdelijk huwelijk wordt uitgehold. Het ligt echter minstens evenzeer in de lijn der verwachting dat de moslimmannen die een maagdelijke vrouw eisen hun macht zullen inzetten om deze pil uit te bannen.

Wie dit zal winnen, kunnen we nog niet zeggen. Ik durf er echter niet hoog op in te zetten. Emancipatie bereik je namelijk niet door de aan de achterdeur wat te sjoemelen en aan de voordeur te doen of de bestaande situatie juist is. Dat lukt juist alleen als je aan de voordeur duidelijk je punt maakt en daar vervolgens naar leeft. Emancipatie is een bewuste verschuiving van culturele patronen, en is niet gebaat bij een bevestiging van die culturele patronen.

Van nu.nl:

Pil voor herstel maagdenvlies moslima's
Uitgegeven: 26 september 2007 10:45
Laatst gewijzigd: 26 september 2007 11:10

AMSTERDAM - Het UMC Utrecht gaat een pil aanbieden als alternatief voor het herstellen van het maagdenvlies. De pil is een truc voor moslimvrouwen en -meisjes om het bloeden bij hun ontmaagding na te bootsen, meldt het ziekenhuis woensdag.
Inertia Stock

Het gaat om een vaginale zetpil die een half uur na inbrengen een 'slijmerige rode afscheiding' veroorzaakt, zegt gynaecoloog Ineke van Seumeren.


Reconstrueren

Het UMC Utrecht krijgt jaarlijks zo'n twintig verzoeken van meisjes van Turkse en Marokkaanse afkomst om het maagdenvlies te reconstrueren. Ongeveer de helft van de verzoeken wordt ingewilligd, zegt Van Seumeren.

Van Seumeren benadrukt tijdens consultaties dat de meeste vrouwen niet of nauwelijks bloeden tijdens de eerste keer. "Ik vraag hen of zij onderling dan niet praten over alternatieve hulpmiddeltjes. Als alternatief geef ik ze de pillen mee."

Weefselrandje

De gynaecoloog stelt verder dat het maagdenvlies helemaal geen vlies is. "Het is een dubbellagig soepel weefselrandje vlak achter de ingang van de vagina.

Ongeveer zestig procent van de meisjes heeft bloedverlies bij de eerste keer omdat het randje inscheurt, maar ze hebben dat in zeer wisselende mate. Veertig procent van de vrouwen merkt er niks van de eerste keer."

Afgelopen zondag kwam er weer eens een balkon naar beneden zetten - met twintig studenten deze keer, die aan het feesten waren in een voormalige asielzoekerswoning. Dat deze prefabhuisjes tegenwoordig gretig aftrek vinden in de strijd tegen de kamernood onder jongvolwassenen is natuurlijk een prima besteding. Ze laten echter ook pijnlijk zien dat sommige mensen niet helemaal voor vol worden aangezien. Studenten, maar in in de eerste plaats de asielzoekers waarvoor deze woningen gemaakt waren.

De betrokkenen spelen elkaar nu de hete aardappel toe. Als blijkt dat de bewoners ten onrechte niet van de verhuurder te horen hebben gekregen dat het balkon een grote belasting niet aan zou kunnen, dan is de verhuurder in gebreke gebleven. Als de verhuurder het niet wist omdat de bouwkundige dienst van de gemeente hem dat niet verteld heeft, dan is de gemeente in gebreke gebleven. En als blijkt dat de bouw van het balkon verkeerd is uitgevoerd op basis van een verder prima ontwerp, dan is de bouwer in gebreke gebleven.

Maar dat is nog niet alles. Er staat in het krantenartikel dat er twintig mensen door het balkon gezakt zijn, terwijl het ten hoogste vijftien mensen zou kunnen dragen. Iedereen met een ingenieurstitel die zoiets verzint, mag nu zijn titel gaan inleveren. De overigen moeten zich vooral gewoon heel diep gaan schamen. Als je een balkon verkoopt als zijnde in staat om vijftien mensen te dragen, dan dien je het door te rekenen voor pakweg dertig mensen, en dan hoort het te gaan kraken en piepen maar nog altijd niet in te storten. Overdimensionering noemen we dat. Een balkon voor vijftien mensen stort eenvoudigweg niet in als er twintig mensen op staan - of je bent een heel beroerde ingenieur.

Dan stond er vervolgens dat je met 'gezond verstand' kunt zien dat zoveel mensen op een balkon niet goed kan gaan. Nou nee, dat is nou bij uitstek niet iets wat je met het gezonde verstand kunt zien. Constructies laten zich niet op het oog beoordelen, zeker niet op het oog van een leek. Wel kan de leek met vuistregels overweg. Die zijn als volgt. Een gewone vloer moet circa tweehonderd kilo per vierkante meter kunnen dragen. Dat zijn dus drie (niet al te dikke) kerels op een vierkante meter. Er stond in de krant dat het balkon 8 meter breed was. Ik ken de bouw niet, maar aangezien het vermoedelijk om een galerij gaat, zal het toch zeker een meter diep zijn geweest. Dat is dus 8 vierkante meter. Daarop zou je dus met 24 (wederom niet al te dikke) kerels zou moeten kunnen staan. En in je ontwerp betekent dat dus dat je moet uitgaan van een mannetje of veertig.

Als dat niet in de beoogde dimensionering past, lijkt het mij dat je een ontheffing nodig hebt om zoiets te kunnen bouwen. Dat betekent dus dat het hoe dan ook bij de gemeente bekend is (of je bent niet alleen een beroerde maar ook een immorele ingenieur die dat element van het ontwerp wegmoffelt). Dat betekent dus ook dat het niet voor normaal gebruik verhuurd mag worden, want normale mensen geven wel eens een feestje.

Maar asielzoekers niet. Die hebben weinig te vieren, hebben geen veiligheid nodig, en zijn toch wel gewend aan huizen die instorten. En bovendien komt het gebrek toch pas aan het licht als er studenten in wonen - en die kun je dan gewoon zelf de schuld geven omdat ze met hun zotte kop op het balkon gaan staan. Hoe durven ze.

Ik zal wel weer de enige zijn die ermee zit, maar toch: als ik doorfiets, kost het tochtje naar mijn werk minder dan een kwartier. Met heen en terug op een normale dag kom ik dan dus niet aan mijn dertig minuten bewegen. Als ik wat langzamer fiets lukt dat wél. Maar kan dat nou echt de oplossing zijn?

In de Utrechtse wijk Overvecht heeft een van de basisscholen het initiatief genomen om de kinderen volgens een poldermodel te leren omgaan met de diversiteit aan etnische achtergronden. Door uitgebreid te praten en de kinderen hun eigen inbreng te laten geven, krijgen de kinderen inzicht in burgerschap en liberale waarden als tolerantie en vrijheid.

Dit lijkt me zeer toe te juichen. Eén van de aspecten schiet mij echter in het verkeerde keelgat: kinderen worden ingezet als surveillant; niet de leerkracht, maar de kinderen zelf moeten ingrijpen als er onmin ontstaat op het schoolplein. Een beetje verantwoordelijkheidsbesef is nooit weg, maar het lijkt mij dat dit doorschiet. Er zullen kinderen opstaan die hun verantwoordelijkheid nemen en al snel als klikspanen en meestersliefjes te boek komen -- en leerlingen die dat níet doen, en zich afkeren van het hele proces van gemeenschapsvorming. We hebben het namelijk over kinderen van minder dan twaalf jaar oud, daarvan kun je nog te weinig relativeringsvermogen verwachten om hier goed mee om te kunnen gaan.

Het is het beste voor kinderen als je ze serieus neemt. Maar dat geldt alleen voor zover je ze serieus kunt nemen. Laat op belangrijke punten in hemelsnaam gewoon de meester de baas blijven. Als verantwoordelijkheid te jong wordt opgelegd, gaan dingen ernstig mis. Ik dacht dat we misschien wat geleerd zouden hebben van het Studiehuis...

Onlangs ontving ik als NS-abonnementhouder mijn nieuwe kaart, die een geheel vormt met de nog in te voeren OV-chipkaart. De chip is van de nieuwe generatie, waarbij geen elektrisch contact tussen leesapparaat en pasje meer nodig is, maar het pasje slechts in de buurt hoeft te worden gehouden. Nou maakt dat voor de individuele handeling niet zo veel uit, maar als je met zijn allen door hetzelfde smalle poortje heen moet, kan een paar seconden winst per persoon best een aardige tijdsbesparing opleveren.

Uiteindelijk is de winst echter weer kleiner dan het lijkt. Het mooie was namelijk dat je het pasje niet eens uit je portemonnee hoeft te halen: de scanner kijkt dwars door al je bibliotheek-abonnementen heen en pikt feilloos het juiste pasje eruit. Dát is pas echt supersnel. Dat wil zeggen: zolang je maar één zo'n chip in je portemonnee heb zitten! En nou wil het geval dat ook het pasje dat ik nodig heb om buiten de reguliere openingstijden toegang te krijgen tot het gebouw waar ik werk, eenzelfde chip gebruikt. En ik dus toch steeds de pasjes uit mijn portemonnee moet halen.

Het zou toch leuk zijn als er een keer een pasje op de markt kwam (liefst inderdaad met zo'n coole contactloze chip!) waarop je ál dergelijke gegevens kon deponeren: één pasje voor rijbewijs, bank- en creditkaarten, werknemerslegitimatie en zoiets als een chipknip. (Het is van de zotten dat ik van de Postbank drie passen heb: creditcard, pinpas en chipknip; van mijn werkgever heb ik er twee: een voor de bibliotheek en een voor gebouwtoegang; en dan is er nog een goed dozijn lidmaatschapspasjes van diverse instanties als verzekeringen en verenigingen.)

Dan zijn er vervolgens drie bezwaren. Ten eerste is er het doemscenario dat je voor je ziet wanneer je het pasje kwijtraakt. Dit is echter een drogredenering: als je het pasje kwijt bent, ben je vermoedelijk je hele portemonnee kwijt, en in de handen van een boef lijkt het me niet zo gek veel uitmaken over hoeveel pasjes de informatie verdeeld is. Ten tweede duikt het bezwaar van de privacy op: praktisch je hele identiteit en levensloop staan op zo'n pasje. Ook dat is een drogredenering, omdat ook in dit geval het niet zo gek veel uitmaakt over hoeveel pasjes de informatie verspreid wordt. Gevaren treden met name op als gegevensbestanden aan elkaar gekoppeld worden; dat is nu echter technisch gezien al bijna geen probleem meer (en derhalve heel aardig gereguleerd bij wet), en zal niet wezenlijk veranderen als er een centraal pasje aan te pas komt. En ten derde zit je met het probleem van vertrouwen en certificering: wie gaat dit pasje uitgeven, en wel op een zodanige manier dat banken en overheden er voldoende vertrouwen in hebben? Ook dit lijkt me geen probleem. De niet-aanraak-chip heet betrouwbaarder te zijn dan de gangbare chipkaarten (zoals de chipknip en de nieuwere creditcards), heet véle malen betrouwbaarder te zijn dan kaarten met een magneetstrip (zoals de pinpas) en heet oneindig veel betrouwbaarder te zijn dan het pons-systeem waarmee (ouderwetse) creditcards nog altijd worden gemaakt.

Kortom: doe mij maar zo'n ding.

Zojuist was op het nieuws het protest dat fotografen aantekenen tegen de verandering dat ambtenaren voortaan de foto's voor paspoort en rijbewijs zullen maken. Ze vrezen, terecht, een grote afname van hun omzet.

Het doet denken aan het protest dat textielarbeiders voerden tegen de verregaande mechanisering van het weefgetouw. Onder leiding van hun voorman, Ned Ludd, bevochten zij in de vroege 19e eeuw de verliezen die de technologische vooruitgang met zich mee zou brengen. Als de tijd sindsdien iets heeft mogen leren, dan is het wel dat deze verliezen inderdaad vaak tragisch zijn, maar dat ze zelden gezien worden als legitieme reden om technische en wetenschappelijke vooruitgang dan maar tegen te houden.

Kennelijk zijn de digitale fototechnieken tegenwoordig zo ver gevorderd dat een ambtenaar ter plekke een prima kiekje kan schieten voor 's burgers pas. Het is heel jammer voor de fotografen, en begrijpelijk dat ze ervoor op de barricaden springen, maar ik geef ze weinig kans.

Daar komt echter nog iets bij. De foto's die de fotograaf maakt, zijn belachelijk duur, en de kwaliteit laat ook nog eens te wensen over. Ik heb meerdere malen meegemaakt, bij verschillende fotografen, dat de foto bij aankomst op het gemeentehuis niet goed blijkt te zijn. Normaliter kun je met een slecht product terug naar de leverancier, maar als er toevallig een paar weken of meer tussen de twee gebeurtenissen zit en je bovendien het bonnetje niet meer hebt, dan voel je je toch enigszins genaaid. Ik ben dus erg blij dat ik die mensen straks niet meer nodig heb om gewoon mijn burgerrechten op een paspoort en een rijbewijs te kunnen consumeren. En waar ik kan zal ik mijn steun betuigen aan het ontwikkelen van techniek, voor zover die ervoor zorgt dat gewoon iemand zijn werk beter kan doen.

Enkele jaren geleden had ik les van een van de beste docenten in mijn leven. Het betrof een of ander muziektheoretisch vak, en op een of andere manier kwam de lompheid van sommige (andere) vormen van muziek ter sprake. De aanleiding was vermoedelijk een repeterende rockband in een aanpalend lokaal. De verontwaardiging bij de docent over het verstoren van zijn lessen zal zonder meer terecht zijn geweest, maar ik bracht er toch iets tegenin: gun het die lui, want veel herrie maken kan soms zo ontzettend lekker zijn. Nee, dat vond hij onzin. Ik vermoed dat hij nooit, zoals ik, zijn basgitaarversterker stiekem op het hoogste standje had gezet om vervolgens één toon te spelen en het ding weer uit of zacht te zetten.

Enkele dagen geleden stond ik op een station op de trein te wachten. Het was een station waar opmerkelijk veel goederentreinen langskwamen. In de twintig minuten die ik er stond, moeten het er toch een stuk of drie zijn geweest. Hoewel ze vervelende storingen vormden in het gesprek dat ik met een min of meer wildvreemde aan het voeren was, vond ik de ervaring niet onaangenaam: een langsrazende goederentrein is voor mij een aangename herrie. Kennelijk. Ik had er nooit zo bij stilgestaan, maar gezien een van mijn familietrekjes hoeft het niet erg te verbazen. Hoe dan ook, ook als je niet zelf de aanstichter bent, kan herrie soms erg lekker zijn.

Enkele minuten geleden was de aria van Bachs Goldbergvariaties op de radio, in een bewerking voor strijktrio. Mijn weekend was weer goed: dergelijke pareltjes herinneren mij eraan dat het leven ook vooral erg mooi kan zijn. Dit was de evenknie van lekkere herrie: welhaast een perfecte stilte, die haar perfectie vindt in een minimale maar perfecte invulling: omdat een perfecte stilte niet kan bestaan (net zoals wetenschappers maar wat graag een perfect vacuüm tot hun beschikking zouden hebben), kun je maar het beste je toevlucht nemen tot de één na perfectste stilte, en die vind je (althans: ik) in Bachs aria.

In principe had ik kunnen proberen deze stilte te transleren naar herrie: de volumeknop van mijn versterker had nog een decibelletje of 40 hoger gekund. Ik heb het niet gedaan -- mede met het oog op buren en overlast -- maar ik vermoed, dat dat niet het gewenste effect zou sorteren: de herrie zou vermoedelijk niet om aan te horen zijn geweest. Terwijl de goederentrein een nog luidere herrie produceerde. Dat is dus een merkwaardig verschijnsel: een betekenis- en esthetiekloze ruis wordt ineens prachtig als hij keihard door een goederentrein wordt geproduceerd, maar een akoestisch kunstwerkje wordt een lelijke draak als je het te luid maakt. Jammer dat dergelijke vragen niet aan de orde kwamen tijdens mijn theorie-onderwijs.

Laten we hopen dat het een van de laatste komkommers van dit seizoen was, maar de media-aandacht was zelfs voor een komkommer zwaar overtrokken. Johan Friso en zijn Mabel hadden wat zitten knoeien aan een lemma op de Engelstalige WikiPedia. Het gebeurt aan de lopende band dat beroemdheden feitjes over zichzelf 'verbeteren', en meestal wordt dat net zo snel weer terugveranderd.

Nou leek in dit geval de aanpassing niet terecht en daarom de verontwaardiging wél: de woorden van onze premier werden geparafraseerd in het stuk, en aangezien hij in dit geval als een van de meest betrouwbare informatiebronnen moet worden gezien, was er dus weinig reden die aan te passen. Dat wil zeggen: tegen het licht van de criteria die op WikiPedia worden gehanteerd en door een grote anonieme meerderheid worden gewaarborgd.

En daar zit hem nou net het venijn. Objectieve criteria zijn noodzakelijk, en het is fantastisch dat een grote groep mensen haar best doet om die te bewaken. Maar wat nu eens, als de feiten niet zo makkelijk liggen, en zelfs een alwetend brein er met die objectieve criteria niet uit zou komen? Komt een collectief van knutselaars er dan wel uit? En sterker nog, als nu eens die objectieve criteria niet helemaal blijken te deugen? Ziet dat alwetende brein dat dan? Laat staan ons collectief van knutselaars?

Het probleem van wat nu echt goede kennis is, is al millennia oud. Daar kom ik nu 1, 2, 3 niet uit. Wel weet ik dat een meerderheid het niet perse bij het juiste eind heeft. Noch dat een meerderheid een garantie biedt dat objectieve criteria ook echt objectief en zuiver zijn.

Het is dus niet te garanderen dat de meerderheid gelijk heeft met de criteria waar ze voor vechten, dus ook niet dat de meerderheid gelijk heeft dat de woorden van onze premier het zwaarst moeten wegen. Immers, politici spreken vrijwel nooit de zuivere waarheid. Het zijn niet persé grote leugenaars, maar ze spreken altijd met een agenda. Toegegeven, ik weet niet of ik Mabel nou liever moet geloven dan de premier. Toegegeven, ik weet niet wie de criteria beter kan vaststellen dan een goed democratisch gesprek. Maar laten we dan ook toegeven dat we er niet zo'n fundamenteel probleem in moeten zien als iemand een nieuwe formulering van een oud probleem oppert, nota bene waar het haar eigen persoon betreft. Het zou op zijn minst consequent zijn om dat ook door de grote anonieme meerderheid te laten terugdraaien zonder daar nou al te veel ophef over te maken.

Idee opgedaan op de camping, en ik ga er heel rijk mee worden:

Als je zittend op de grond eet, zit je eerder vol dan wanneer je op een stoel zit. Eind september in de winkel, een boekje à € 14,95 over het nog te ontwikkelen grondzit-dieet...

Nou snap ik het niet meer. Voor Europa, hoe lief het mij ook is, lijkt de vrije markt voor alles te gaan; met name het milieu hoeft op weinig clementie te rekenen.

Een probleem waar de wijnproducerende landen tegenaan lopen is overproductie met slechte kwaliteit. Als ik het NOS-journaal goed begrijp, ligt dat als volgt. Wijnboeren in zuidelijke landen gebruiken een deel van hun oogst, dat eigenlijk te slecht is voor het maken van wijn, toch voor het maken van wijn, en compenseren daarbij die slechte kwaliteit door suiker toe te voegen. Dat levert slechte wijn op, en nog veel ook, waardoor Europa de wijnconcurrentie verliest van Afrika, de Amerika's en Australië. Europa wil nu het toevoegen van suiker verbieden, in de hoop weer een wijnproductie te krijgen waar kwaliteit boven kwantiteit gaat.

In Nederland en andere noordelijke landen waar de zon te weinig krachtig is voor een mooie zoete druif, wordt praktisch altijd suiker toegevoegd. Let wel, alleen bij de goede druiven; de slechte worden hier wél weggegooid. De Nederlandse wijnbouw zou de nek omgedraaid worden, als de suikermaatregel doorgevoerd wordt.

Nou vraag ik mij dus af, waarom hier de markt ineens niet zijn werk kan doen! In praktisch elke commerciële sector is het zo dat kwaliteit overleeft voor zover de consument bereid is ervoor te betalen. Zo niet, dan overwint de massaproductie. Maar niemand (helaas...) zou het in zijn hoofd halen om McDonalds te verbieden om zo de Boeuf Bourguignon tenminste bestaansrecht te gunnen. Nee, zo diep zal Europa niet zakken...

Toen ik jaren geleden werkte als bijles-docent voor exacte vakken, zag ik met lede ogen aan hoe elk ruimtelijk en numeriek inzicht onder de leerlingen hardhandig om zeep werd geholpen door het (verplichte!) gebruik van de grafische rekenmachine. Ik heb gezien dat kinderen 4 x 2 met de rekenmachine deden, niet snapten hoe een gemiddelde in een rijtje getallen tot stand komt, laat staan enige intuïtie hadden voor de specifieke (mooie!) eigenschappen van een parabool.

Enkele jaren later, toen de tekstverwerking ook in het voortgezet onderwijs bevolkingsbreed haar intrede deed, zagen we met lede ogen aan dat de schrijfvaardigheid van leerlingen zienderogen afnam. Ik heb recent een stapel tentamens mogen nakijken van 19- tot 21-jarigen, en het percentage dat op zijn minst de d'tjes en t'tjes goed doet, ligt, zonder overdrijven, beneden de 10. Hier spelen ook andere ontwikkelingen een rol, maar je maakt mij niet wijs dat de tekstverwerker met automatische spellings-, grammatica- en stijlcontrole er géén rol in heeft gespeeld.

Sinds kort zijn TomTom en andere navigatiesystemen verwikkeld in een felle slag wie de grootste opmars maakt. Ik voelde natuurlijk al ruimschoots op tijd aan dat de vaardigheid van het kaartlezen hierdoor een stevige opdoffer zou krijgen. Ik had me eigenlijk ook al voorgenomen hier geen weblogstukje aan te wijden. Mijn weblog is op zich al zuur genoeg en daar probeer ik voor te waken want ik zou best eens een zure reactionair kunnen schijnen, en hoe noodzakelijk is het nu helemaal voor een menswaardig bestaan om te kunnen kaartlezen. Maar de ongelooflijke domheid van 's lands volk is, getuige RTL's Editie-NL, nog veel erger dan ik had durven vrezen: behalve dat mensen geen kaart meer kunnen lezen, zijn ze ook te stom om te bedenken hoe je jezelf kunt redden zonder TomTom. In alle ernst vertelde de mevrouw van de ANWB-Alarmcentrale het advies dat de mensen in de betreffende situatie krijgen: "We proberen ze grofweg de goede kant op te wijzen, en adviseren ze dan bij het eerste tankstation een kaart te kopen." Het is toch wel diep triest als je daar de ANWB-Alarmcentrale voor nodig hebt. Hoewel ik er trots op ben dat we zoiets humaans als een ANWB-Alarmcentrale hebben, sta ik toch wel op het randje van mij gewoon te schamen mens te zijn.

Tijdens het hardlopen werd ik er weer eens mee geconfronteerd dat het minste straaltje zonneschijn kennelijk altijd aangegerepen moet worden om massaal te gaan barbecuen. De charme van buiten eten zie ik zeker in, maar dat wil nog niet zeggen dat ik begrijp waarom mensen het en masse fijn vinden om verkoold danwel ongaar vlees van een stoffige gril te eten. Ik geef niet gauw op over mijn goede smaak, maar dit stukje behoefte kan ik toch meestal niet anders zien dan een uiting van een soort weggedrukt oergevoel - wat ik dan kennelijk niet bezit. Hoe dan ook, de luchtjes die het verspreidt zouden wat mij betreft onder de milieuhinderwet mogen vallen, maar op zijn minst brachten ze het hopeloze klimaatgedoe van wereldgeluksdag 7-7-7 in mijn herinnering terug.

Ik kwam op de volgende berekening. Een massa van 1000 kg versnellen van 0 naar 100 km/u ofwel 360 m/s kost een omzetting van potentiële energie naar kinetische energie van 1/2*m*v²=1/2*1000*360²=64,8 MJ. Als ik dit zou willen verbruiken op een vermogen van 10 W, dan ben ik daar 6,48 Ms ofwel 75 dagen zoet mee. Met andere woorden: een keer gas geven in de auto verspilt evenveel energie als het stand-by laten staan van mijn televisie gedurende tweeënhalve maand. (Deze berekening is grof omdat ik allerlei verliezen in zowel de auto als de televisie niet meereken, ik het exacte standby-verbruik van mijn televisie niet ken, en ik even voorbij ga aan het feit dat het transport van bijvoorbeeld de benzine naar mijn auto niet wordt meegerekend. Niettemin is de berekening geldig en uitgevoerd in realistische proporties. En het is al heel wat zonder papier tijdens het hardlopen...)

Dit plaatst het gemekker van LiveEarthAlert in een heel ander perspectief. Prima hoor, om iedereen bewust te maken van Het Milieu, ik zou het zelf ook liefst de hele dag doen. Maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden, en zolang we de aandacht blijven vestigen op de peuleschilletjes die spaarlampen en niet-standby-staande televisies besparen, zullen we nooit tot echte resultaten komen. Ik neem althans aan dat zeker de helft van alle hypocriete spaarlampapostelen doodleuk in het vliegtuig stapt voor een wintersport.

Nou doe ik dat zelf ook, maar ik koop tenminste geen hypocriete spaarlampen. Toch eens nadenken of ik dat hardlopen niet op een of andere manier kan omzettenin een paar J energie, en daar dan heel erg trots en eigengereid op gaan zitten zijn.... Zou in elk geval een stuk origineler zijn.

Als je je er eenmaal bij neerlegt dat werken van 9.00 tot 17.00 niet wezenlijk anders is dan werken van 10.00 tot 18.00, zul je zien dat je er ook niet meer in slaagt om om 10.00 op je werk te zijn.

Ik was altijd erg pro-Europa. Op korte termijn levert dat wat financiële pijn op, op de lange termijn een hoop stabiliteit en aardig verdeelde welvaart. Maar met onderstaand bericht wordt in mijn europeïsme een klein bresje geslagen. Een beter milieu begint niet alleen bij de buurman, het komt ook na de vrije markt.

Van nu.nl:

Nederland mag geen roetfilter verplichten
Uitgegeven: 27 juni 2007 09:54
Laatst gewijzigd: 27 juni 2007 10:24

LUXEMBURG - Nederland mag niet zelf een roetfilter verplichten op dieselauto's. De Europese Commissie heeft Nederland dat terecht verboden, oordeelde het Europees Hof van Justitie woensdag.

Nederland had het filter hier willen verplichten om de luchtvervuiling te beperken. De invoering was echter strijdig met de Europese vrije markt, omdat fabrikanten hun modellen dan speciaal voor Nederland moeten aanpassen.

Nederland stelde beroep in bij het EU-Hof. Maar de hoogste rechters van Europa oordeelden dat de Nederlandse regering niet heeft aangetoond dat er sprake is van bijzondere problemen op haar grondgebied waardoor het nodig zou zijn om het roetfilter in Nederland vroeger in te voeren dan in de rest van de EU.

Stofdeeltjes

Een roetfilter zorgt ervoor dat een auto minder schadelijke stofdeeltjes als fijnstof het milieu inblaast. Het fijnstof is een probleem in veel grote steden met druk autoverkeer. Het zorgt voor vele vroegtijdige sterftes.

De regering besloot ondertussen om automobilisten over te halen om vrijwillig een filter te plaatsen. Dat werkt goed, meldde het ministerie van VROM nog vorige week. Op dit moment zijn zes op de tien verkochte diesels voorzien van een roetfilter als ze de showroom verlaten.

Installeren

Twee jaar geleden was dat één op de tien diesels. Daarnaast laten steeds meer Nederlanders alsnog een roetfilter installeren onder de auto waarin ze al enige tijd rijden.

Autobezitters krijgen 500 euro korting als ze een filter laten plaatsen.

Ik zit in de trein, 's morgens vroeg, met mijn krantje en een beker koffie die bijna leeg is. Op een van de stations komt een bloedmooi meisje van begin twintig de trein binnen. Ze gaat zitten aan de overkant van het gangpad - bij mij in het zitje is beduidend minder plaats, dus ik kan haar geen ongelijk geven. Ze pakt haar iPod en gaat op haar dooie akkertje hetzelfde doen als ik: krantje lezen en vooral niet gestoord willen worden.

Op een volgend station stapt een sympathieke heer van begin vijftig de trein in. Hij bemachtigt de plaats naast haar. Dat heeft hij dus mooi bekeken - hij wel, ik niet. Onmiddelijk komt het gesprek tussen de twee op gang. Zij had de hotelschool gedaan, en hij wist ook van alles en nogwat over management en menselijke relaties. Waarom heb ik in de trein nooit boeiende gesprekken met mooie wildvreemde vrouwen in de trein? Hij praat honderduit en zij luistert aandachtig toe.

Dat wil zeggen: zo lijkt het. Wat opvalt is dat hij steeds aan het woord is en zij niet meer uitbrengt dan 'goh' en 'oh'. Wat bij nadere bestudering van het gesprek ook opvalt, is dat er niet echt een lijn in zijn betoog zit. Het onderwerp wisselt eigenlijk per halve minuut en gaat van de hak op de tak: 'jaha, zo werken menselijke relaties. Ik heb ook een tijd in Amsterdam gewerkt. Die dingen gebeuren altijd op alle niveaus tegelijk.' Met duidelijk groeiende ergernis kijkt ze wat om zich heen, maar houdt de beleefdheid om ja en amen te zeggen. Er lijkt simpelweg geen ontkomen aan het gesprek.

Dit valt me wel vaker op. Bij mensen die je op het eerste gezicht als gezellige kletskous zou kunnen typeren omdat ze met iedereen aan de praat raken, blijkt vaak bij tweede beschouwing dat er slechts sprake is van de vaardigheid om een continue stroom woorden te genereren. Daar is eigenlijk niets gezelligs aan. Het is niet meer dan een incontinentie met betrekking tot de bevestiging van de identiteit: de voortdurende behoefte om van alles over jezelf te vertellen en te laten weten wie en wat je bent, zonder een greintje interesse in de ander of op zijn minst de empathie van te kunnen invoelen of de ander wel iets met jouw geblaat wenst te doen.

Het meisje merkt dat de mensen om haar heen het ook maar een merkwaardig verschijnsel vinden. Tegelijk met mij staat de ouwe engerd op om de trein te verlaten. Ze lacht verlegen naar me, en ik ben blij dat ik niet zo'n gesprek met haar (of beter: tegen haar) gevoerd heb. Ik ben dan niet zo'n kletskous, volgens mij ben ik wel een stuk gezelliger.

Dit filmpje van een ladderzatte president Sarkozy was het afgelopen etmaal veelvuldig op de diverse tv-kanalen te zien. Een schande voor het Franse volk...

Althans, in eerste instantie. Als je langer nadenkt dan realiseer je je dat Fransen over dergelijke schandalen wat makkelijker doen dan het grootste deel van de wereldpers - vergelijk de buitenechtelijke dochter van Mitterand maar eens met de sigaar van Clinton (of Monica, daar wil ik even vanaf zijn).

Saillanter wordt het als de betreffende president er een handje van heeft om rond te bazuinen dat hij nooit drinkt, zelfs de wijn van zijn eigen land niet. Dan krijgt een schandaaltje al gauw een zweem van hypocrisie, en dat is voor geen enkele politicus bevorderlijk.

Echter. Is nog niemand op het volgende idee gekomen? Als je nooit drinkt, dan ben je van een paar wodkaatjes vrij snel ladderzat. En laat Sarkozy nou net uit een bespreking met zijn collega Poetin komen. Daar heeft hij ongetwijfeld de beleefdheid opgebracht een paar wodkaatjes niet af te slaan, en zie daar: een hoffelijke poging om de wereldvrede niet in gevaar te brengen door een verziekte informele sfeer, komt naar buiten als een schandaal van een volstrekt incapabele president. Eeuwig zonde. Tenminste, klinkt plausibel, toch?

Ik vond het erg goed nieuws dat in juli 2008 de horeca rookvrij moet zijn. Hoewel ik van oudsher een tolerant niet-roker ben, merk ik dat ik mij de laatste jaren steeds meer ben gaan ergeren aan rook. Wellicht komt dat doordat ik de laatste jaren minder in kroegen en dus op rokerige plaatsen kom, waardoor ik er gevoeliger voor ben geworden.

Mijn ergernis komt veelal voort uit de kromme redeneringen die rookbepleiters inzetten. Zo hoor ik regelmatig van rokers dat het erg meevalt met de overlast, en dat je er bij goede ventilatie niets van merkt. Het lijkt me niet aan de rokers om dat te bepalen, en aangezien andermans rook zelfs in de vrije buitenlucht op mijn longen slaat, lijkt mij niet dat daar enig ventilatiesysteem tegenop kan. Voorts zou het met name de keuze van rokers zelf zijn om zich ongezond te gedragen, en de overheid zou zich al meer dan genoeg vermoeien om hen het roken te onthouden. Dat mag dan zo zijn, de stank die ik als niet-roker voor lief moet nemen is daarmee niet goed te praten. Wie zichzelf kanker aan wil doen moet vooral zijn gang gaan, maar waarom ik dan misselijk moet worden.

Het is niet meer dan terecht dat meneer Klink de schuldlast per juli 2008 rechtdraait - eigenlijk zelfs rijkelijk laat, want dezelfde redenering was decennia geleden ook al geldig: wie rookt veroorzaakt overlast en dient dat te beperken of zelfs te voorkomen. Het is onbegrijpelijk dat decennia lang de niet-rokers als zeurpieten in de hoek zijn gezet.

Maar dan nog dit, over kromme redeneringen gesproken: de horeca is o zo bang voor omzetverlies. Dat moet ik dus nog zien. Natuurlijk, als je nu een kroeg in gaat en aan het publiek vraagt of het straks ook nog komt als het niet meer mag roken, dan zal het antwoord voor een groot deel ontkennend zijn. Daarbij wordt er even te makkelijk aan voorbij gegaan dat het publiek nu inderdaad veel rookt in kroegen. Dat is niet in de laatste plaats omdat veel niet-rokers de kroeg mijden. Ik heb goede hoop dat die op den duur terugkeren in de kroeg. Je moet zo'n vraag dus niet stellen aan de zelfgeselecteerde groep van rokers in kroegen, maar aan de gehele populatie op 'kroegbare' leeftijd. Dat geeft vast een heel ander beeld.

De afgelopen twee decennia is veel gesproken over privatisering van allerlei staatsbedrijven. Het idee was dat logge organisaties door de eisen van de markt en zonder de bemoeienis van een overheid geprikkeld zouden worden om efficiënter te werken. En wie wil dat nou niet.

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het hier en daar wel beter is gegaan. Hoewel ik de laatste jaren niet meer echt met de Informatie Beheergroep (van de studiefinanciering) te maken heb gehad, is hun dienstverlening met sprongen vooruit gegaan sinds ze afgerekend worden op klantvriendelijkheid. En TNT bezorgt de post heel aardig, en zeker niet slechter sinds ze de wereld van het kapitalisme betrad.

Maar waarom zijn er dan zoveel instanties die na privatisering nog een grotere ramp waren dan daarvoor? Bij de NS is het chaos troef, en verantwoordelijkheden worden op de verschillende onderdelen afgeschoven - dat kan met name bij de gratie van het feit dat het niet meer één bedrijf is maar vele kleintjes. En doordat KPN het telefoonnetwerk beheert, ook voor andere aanbieders, geniet het nog altijd een oneerlijke concurrentiepositie (anders maak je mij niet aannemelijk hoe ze kunnen rondkomen door tweemaal zo hoge tarieven te vragen als de concurrentie).

Wat hierbij het meeste steekt is de arrogantie die deze grote bedrijven niet zelden aan de dag leggen. Met NS is geen communicatie mogelijk. Over diverse geschillen heb ik ze duidelijke brieven in correct Nederlands gestuurd. Wat je terug krijgt is een lullig briefje, opgesteld uit standaardzinnen en volstrekt langs je probleem heenpratend (want NS kan nergens iets aan doen en hoeft dus niets terug te betalen). Of neem de Postbank. Hoewel ik over de dienstverlening niet ontevreden ben, is het wel frappant dat er van de dienstverlenende postagentschappen er niet een meer bestaat. En het hoofdpostkantoor op zaterdag om half twee sluit, en ik dus pas na enkele weken in staat ben een bezoek aan mijn bank te brengen.

Het is niet zozeer de privatisering zelf die de ellende teweeg bracht. Er zijn immers genoeg private commerciële bedrijven met een goede dienstverlening. Waar het om gaat is dat de privatisering kennelijk gepaard ging met het saneren van een hoop redundantie uit de bedrijven, en dat daarbij kennelijk het leveren van kwaliteit door klantvriendelijkheid niet bovenaan stond.

Zojuist heb ik voor de zoveelste maal een document uitgeprint waaraan ik aan het werken ben. Ik heb nooit echt geloofd in de 'paperless office'. Maar sterker nog, het tegendeel lijkt wel waar: alles wat ik elektronisch doe lijkt een veelvoud aan papier te kosten. Elektronische artikelen die enigszins de moeite waard zijn, print ik uit - terwijl ik bij een papieren variant in de bieb wellicht toch had besloten dat dat niet de moeite was. En het is nog erger: als ik een artikel even niet kan vinden, is het meestal het efficiëntst om het nog een keer uit te printen.

Er zijn diverse ideeën over waarom de paperless office niet van de grond komt. De belangrijkste is dat waarschijnlijk je papier veel handiger kunt vasthouden: het leest gewoon prettiger, en in geval van vervoer kun je het ook nog opvouwen voor in je binnenzak. Daarbij is de immens veel grotere resolutie (600 dpi in plaats van 72 dpi) vermoedelijk een bijdrage aan het veel rustiger beeld. Je kunt er lekker op krassen en aantekeningen kladderen, iets wat op de PC in veel gevallen niet gaat - of het gaat op een zodanige manier dat je elke vorm van overzicht kwijt bent. Overzicht, ook zoiets wat op papier toch beduidend groter is: leg vijf bladzijden naast elkaar op tafel, en je ziet direct hoe het stuk gecomponeerd is en waar de kernpunten zitten. Kom daar maar eens om bij een pdf'je.

Het meest frappante hieraan is niet zozeer dat de belofte van papierloze efficiëntie maar tot op beperkte hoogte wordt waargemaakt. Het lijkt er meer op dat dingen die weinig moeite kosten ons beter weten te verleiden dan dingen die veel kunnen. Een stuk papier laat zich makkelijker manipuleren dan een complete tekstverwerker. Dat weegt kennelijk nog altijd in veel gevallen op tegen de enorme hoeveelheid mogelijkheden die een tekstverwerker méér biedt. Of anders gezegd: de tekstverwerker belooft ons leven makkelijker te maken, maar verdoezelt daarbij de investering die we er toch permanent in moeten doen.

Ik vond het natuurlijk goed nieuws dat we de ellende van de klimaatverandering kunnen beperken voor de relatief lage prijs van 225 euro per persoon per jaar. Dat is dus twee tientjes per maand, ofwel éénmaal per maand een daghap in een eetcafé inleveren.

Gelukkig zijn de berichten zo reëel om erbij te vermelden dat het gemiddelde jaarinkomen per aardbewoner niet het riante salaris van een promovendus is, zoals ik dat momenteel mag genieten, maar zo'n 4000 euro. Om de lusten en lasten eerlijk te verdelen, zou iedereen dus een twintigste van zijn inkomen moeten inleveren. Zo wordt er toch al gauw een vakantie per jaar door je neus geboord.

Nog een stuk eerlijker zou het worden als we de pijn niet evenredig verdelen, maar zorgen dat de rijken relatief iets meer betalen dan de armen. Immers, de rijken hebben ook een groter aandeel in de consumptieve geneugten die aan de uitstoot van CO2 ten grondslag liggen. Oftewel, twee vakanties per jaar inleveren voor wie zich überhaupt meerdere vakanties kan veroorloven; dan kunnen we de ontwikkelende Afrikaanse medemens gewoon ongemoeid laten ontwikkelen.

Als je de zaken even wat beter uitlegt, ziet het er alweer een stuk minder rooskleurig uit dan dat muggenprikje van 225 euro. De vraag is of een land waarin een beter milieu nog altijd bij de buurman begint (wat nou ook weer niet betekent dat die buurman zomaar een windmolen mag plaatsen, want dan zullen we hem eerst eens even flink dwarsbomen met bezwaarprocedures) het voor elkaar krijgt om zo'n financieel offer van zijn burgers te vragen.

Op de televisie was te zien hoe een vastzittende oranje wimpel op de hoogste toren van Zutphen uit zijn benarde positie werd verlost: met een hoogwerker werd op 65 meter hoogte een staaltje ambachtelijk werk verricht. Het ding was kennelijk zo rond Koninginnedag blijven zitten en zou het gevlag rond 4 en 5 mei zeker in de war hebben gebracht.

Ik realiseerde me dat het wat asymmetrisch is hoe we met twee tegengestelde emoties omgaan. Stel dat het ding er op 5 mei nog had gezeten. Dan zou je zeggen: jammer dat we de vlag niet kunnen hijsen, maar we nemen wel een extra biertje of een stuk taart of kopen een extra bos bloemen om de feestelijkheid op andere wijze luister bij te zetten. Het zou echter volledig misplaatst zijn om op 4 mei in een soortgelijke situatie te zeggen: ach, dat we die vlag niet halfstok kunnen hangen, het is jammer maar niet zo'n punt - we herdenken wel een minuutje langer. Linksom of rechtsom, tijdens de Nationale Dodenherdenking zou een oranje wimpel uiterst misplaatst zijn. Misschien is het niet zo verbazingwekkend dat we treurnis niet al te makkelijk kunnen verplaatsen - maar des te vreemder is het, dat we dat met blijdschap wél kunnen.

Gelukkig is het probleem uit de wereld, want de wimpel is vakkundig verwijderd. Maar verbazingwekkend wat een vastzittend katrolletje zoal los kan maken.

Politici doen zo hard hun best om hun mandaat te behouden, door voortdurend de nadruk te leggen op het feit dat ze 'met beide benen in de samenleving staan'. Goede zaak lijkt me, althans als ze er werkelijke een zinvolle invulling aan geven zich op die manier wapenen tegen het bezwaar van Haagse arrogantie en wereldvreemdheid.

Eenzelfde strategie zou NS zich wellicht kunnen aanmeten. Ik hoop dat mijn krant ernaast zit, maar ik heb gelezen dat er in de hernieuwde intercity's stopcontacten voor laptops komen. Heel handig! Ware het niet, dat ze alleen in de eerste klasse komen. Nou is de afwezigheid van een stopcontact nooit doorslaggevend in mijn keuze om wel of niet met de trein te reizen. Evenmin is het een reden om een eersteklas kaartje te kopen in plaats van een tweedeklas. Het is alleen het zoveelste kleine ergernisje van een NS die kennelijk geen flauw idee heeft wat mensen beweegt.

Wat kost een stopcontact? Bij mij thuis is het een kwestie van enkele euro's. Nou snap ik als zondagsingenieur heel goed dat zoiets in een trein waarschijnlijk een veelvoud daarvan kost. Maar gezien het feit dat de kabels er echt al wel lopen en de stroom voor een laptop echt niets kost ten opzichte van het stroomvebruik van de trein, zie ik niet in waarom ze net op dit punt zo krenterig zijn, op het verbouwen van een trein voor 1,85 miljoen - per treinstel, that is.

Logisch dat NS liever eersteklas dan tweedeklas kaartjes verkoopt. Erg wereldvreemd dat ze zich op deze manier rijk rekenen.

Af en toe heb ik het even nodig om uit de contemplatieve sferen neer te dalen en mijn tijd te verkwisten aan zinloze televisieprogramma's. Na het uiterst amusante Top Gear vormen de diverse huis- en tuinknutselprogramma's een goede tweede. Niet dat ik er ook maar iets aan heb want ik heb geen tuin en het opknappen van mijn huis heb ik al bij intrekking opgegeven, maar je krijgt er toch tenminste de laatste trends van mee. Wat mij daarin opvalt, is een verschuiving naar veel hippe meubelen, loungegelegenheden en zelfs complete keukens in de tuin, weg van het traditionele terrasje met een parasol en een aanpalend gazonnetje. Dat de toenemende betonnisering en onthegging van 's lands achtertuin slecht is voor onder andere de mussenstand, dat wist ik al. Maar wat ik nog merkwaardiger vind: de ontwikkeling wekt mij zeer sterk de indruk dat alleen het dak boven de tuin nog ontbreekt, waardoor we ons ook in minder zonnige tijden buiten de woonkamer kunnen begeven. Dus, waar wachten we nog op? Definitief al het plantwerk eruit, dak erop en lekker gewoon een extra binnenlounge. Heel slecht voor de mussen, dat wel. Al kunnen we natuurlijk onze hoop (en die van de mussen) vestigen op de eerste creatieve geest die op het dak een dakterras begint - uiteraard met het wormenrijke gazon erop en de traditionele buxusheg eromheen...

Nu zelfs onze linkse volksheld zich schuldig maakt aan rechts populisme, kan ik toch niet langer mijn mond houden over een kwestie die gewoon te ziek is voor woorden - inderdaad, een volgend stapje waarom ik, als het zou kunnen, mijn Nederlanderschap zou willen heroverwegen.

Dat een rechtse idioot als Geert Wilders zichzelf volstrekt te kakken zet door integere en credietwaardige politici in diskrediet te brengen op grond van een paspoort, à la. Dat hij niet inziet dat het hebben van een papiertje niets zegt over iemands loyaliteit, à là. Dat hij niet inziet dat hij alleen maar verhoudingen op scherp stelt door te werken aan het beeld, dat je hier alleen welkom bent als je een Echte Nederlander bent, à là.

Dat dit thema nu echter wordt overgenomen door iemand die zijn mond vol heeft over het verkleinen van verschillen, het zoeken naar manieren van integratie en aandacht voor achterstandswijken, is te banaal voor woorden. Dat Marijnissen niet zo sociaal is als hij zou willen doen geloven blijkt al uit de afwijzende houding jegens verdere Europese integratie. Dat hij nu echter meegaat in het kortzichtig diskwalificeren van honderdduizenden mensen die volledig voor het Nederlanderschap hebben gekozen, en daarnaast gewoon waarde hechten aan hun roots zonder daarmee hun geloofwaardigheid als Nederlands burger ook maar de geringste schade aan te richten, stinkt regelrecht naar Eigen Volk Eerst.

Wanneer gaat het hier in Nederland weer eens over de inhoud? Mensen die er een potje van bakken mag je daar hard op aanspreken, maar iedereen met een beetje fatsoen snapt dat voor het verspelen van de geloofwaardigheid als burger toch echt wat meer nodig is dan het hebben van een papiertje.

Van nu.nl:

Marijnissen wil enkele nationaliteit bij bewindslieden

Uitgegeven: 31 maart 2007 09:47
Laatst gewijzigd: 31 maart 2007 10:19
AMSTERDAM - SP-leider Jan Marijnissen wijst een dubbele nationaliteit bij kabinetsleden van de hand. In een interview met de Telegraaf zegt de SP'er dat het "een dikke extra plus" zou zijn als de staatssecretarissen Aboutaleb en Albayrak hun buitenlandse paspoort zouden inleveren.

Een enkele nationaliteit zou volgens Marijnissen beter zijn voor de beeldvorming. "Een bewindspersoon heeft een voorbeeldfunctie", aldus de SP'er.

Wilders

Met zijn kritiek sluit Marijnissen zich aan bij Geert Wilders, die de discussie over de dubbele nationaliteit onlangs deed opvlammen. Marijnissen vindt dat de PvdA-staatssecretarissen zelf mogen bepalen of ze afstand doen van hun paspoort.

Albayrak gaf eerder aan geen afstand te zullen doen van haar Turkse paspoort. Haar partijgenoot Aboutaleb kan zijn nationaliteit niet opgeven, omdat Marokko dat verbiedt.

Als ik de ministers weer eens wat ongevraagd advies mag geven... In het kader van de immense aanstaande energiebesparingen zal veel afhangen van het terugdringen van het autogebruik. Daarbij wordt er met name op ingezet dat ons spoorsysteem aanzienlijk moet verbeteren en met name betrouwbaarder worden. Er wordt echter vaak vergeten dat bij reizen per OV een zeer groot deel van de tijd verloren gaat aan perifeer vervoer: de tram, bus of metro die je van en naar je eindbestemming brengt. De trein zelf rijdt immers van een plek waar je niet bent naar een plek waar je niet moet zijn (en nog op een moment dat het niet goed uitkomt ook, maar dat wil ik nog wel voor lief nemen). Ik woon op circa 3 kilometer van het station. In stevig marstempo is dat dus in een half uur te lopen. Met de bus kost het bereiken van de trein mij echter evenveel tijd! Omdat de bus tweemaal per uur rijdt (toegegeven, met name in de spits iets vaker, maar het is wat naief om te denken dat ik alleen in de spits hoef te reizen!) en bovendien erg slecht aansluit op de trein, moet ik op het station nog circa 25 minuten wachten voordat mijn trein vertrekt. Ander voorbeeld: ik moet toevallig vandaag naar Delft. Met de auto doe ik er volgens de routeplanner vanuit Enschede exact twee uur over. Met het ov maar liefst drie en een half uur, waarvan circa drie kwartier met het perifere vervoer. Alles bij elkaar is dat dus bijna tweemaal zo lang.

Mijn persoonlijke autogebruik zou flink zijn terug te dringen als het perifere vervoer beter zou zijn. Die bus gewoon van 's morgens vroeg tot 's avonds laat zesmaal per uur laten rijden. En nee dat haal je er financieel inderdaad niet uit. Maar het is allang duidelijk dat de markt het niet echt op het milieu heeft (of het is langs misleidende weg), dus maatregelen die wat pijn doen in de portemonnee kunnen niet echt uitblijven. Pas als de infrastructuur aanwezig is, kun je mensen gaan verleiden om hun routines aan te passen naar een milieubewustere mobiliteit: ought implies can, zeggen we dan. En ja, daar heb ik best een paar extra centen gemeentelijke belasting voor over.

Op dit moment ben ik bezig de laatste loodjes te leggen voordat ik op vakantie mag: wintersport, iets waar ik mij de afgelopen tien jaar niet mee bezig heb gehouden en mij dus zeer op verheug.

Zoals bij zoveel buitensporten die op recreatief niveau worden beoefend, draagt het zeer aan het genot van het skiën bij, dat het plaatsvindt in de vrije natuur. Er komen bergen aan te pas zoals we die in Nederland niet eens kennen, je bent de hele dag buiten en niets ter plekke wijst op de gehaastheid van het stedelijke leven.

Tegelijkertijd is er eigenlijk weinig natuurlijks aan. Om te beginnen ga ik erheen met een zwaar vervuilend vliegtuig en deels met dito auto. Ter plekke worden we elektrisch omhooggetakeld. Ski's en andere materialen zijn van de nieuwste kunststoffen. Zonder beschermende kleding zou ik snel doodvriezen of sterven door onderkoeling -- dat laatste is een noodzakelijke nuancering, omdat het goed mogelijk is dat het niet eens vriest, in welk geval we ongetwijfeld zullen skiën op kunstsneeuw. In de voeding die we tot ons zullen nemen zal hier en daar wat oorspronkelijke groente of fruit te herkennen zijn, maar zonder wat gepimpte koolhydraten houd je het toch geen dag vol.

Het is inmiddels een beetje een open deur, maar het blijft toch paradoxaal dat we streven naar steeds betere technische middelen om steeds intenser de natuur te ervaren. Daar moeten we toch eens een alternatief op verzinnen. Campings waar je uit takken en bladeren je bivak moet bouwen. Geen sanitair. Of kanoën over de Amazone - in een boomstam en zonder zwemvest. Safari zonder verrekijker, maar ook zonder auto. Okee, gymschoenen om te kijken of je harder kunt lopen dan een leeuw, vooruit. Bungeejumpen zoals ze het oorspronkelijk deden: met een liaan, niet met een elastiek. Daar moet toch een markt in zitten. Nou ja, ik zal er tijdens mijn vakantie eens over nadenken. Als ik in de lift zit.

Kan iemand mij vertellen waar de acute gekte rond spaarlampen vandaan komt? Dat een spaarlamp zuiniger is, mag duidelijk zijn. De aanschaf is echter stukken duurder, en het productieproces vereist ook meer energie dan dat van een gloeilamp. Het duurt dus even voordat een spaarlamp zich heeft terugverdiend, zowel met betrekking tot geld, als tot de energie zelf. De rekensommen verschillen, maar de consensus is dat een spaarlamp zich met ongeveer duizend branduren heeft terugverdiend.

Het lampje in mijn gang is circa vijf minuten per dag aan, of als ik een wilde bui heb zes. Het duurt een eeuwigheid voordat een spaarlamp zich op die plek heeft terugverdiend. Ik neem aan dat ik van de minister voor die periode (van dus twaalfduizend dagen ofwel tweeëndertig jaar) een renteloze lening krijg om mijn spaarlamp te bekostigen?

Dan heb ik het nog niet gehad over het feit dat spaarlampen niet dimbaar zijn (lekker romantisch, zo'n schijnwerper boven je eettafel) en dat ze meestal een opstarttijd hebben. Er zijn over deze kwestie al honderden weblogs volgeschreven, maar na onderstaand berichtje van nu.nl voelde ik mij toch maar verplicht wat te zeggen over deze politiek correcte massahisterie.

Ook België wil van gloeilamp af

Uitgegeven: 21 februari 2007 09:04
BRUSSEL - De Belgische minister van Leefmilieu Bruno Tobback is geïnspireerd geraakt door het Australische idee om de gloeilamp uit te bannen. Hij wil het idee inbrengen in de onderhandelingen over een nieuwe regering, na de verkiezingen van 10 juni dit jaar in België.

Dat meldt Tobback woensdag in een aantal Belgische kranten.

Spaarlampen zijn fors duurder, maar gaan zes keer langer mee en verbruiken minder dan een kwart van de energie van een gloeilamp.

Australië overweegt om de verkoop van de klassieke gloeilamp vanaf 2010 te verbieden.

Daihatsu levert zijn auto's tegenwoordig 'klimaatneutraal' aan. Instinctief reageerde ik zoals gebruikelijk geprikkeld en paniekerig, in de angst dat dit het zoveelste voorbeeld is van volksverlakkerij waarbij de consument wordt voorgespiegeld dat alles vanaf nu koek en ei is en het geweten gesust. Immers, een auto kost nu eenmaal energie op allerlei manieren en dat heeft hoe dan ook zijn weerslag op het klimaat. Klimaatneutraal is dan net zoiets als een betonnen zwemvest - of een vierkant glas, dat geeft geen kringen op tafel.

Dat het zo erg niet is, blijkt bij nadere bestudering. Als je een Daihatsu koopt, stopt de fabrikant gedurende het eerste jaar namens jou geld in 'klimaatneutraal-projecten'. Dat zijn projecten waarbij bomen worden geplant die evenveel CO2-inademen als wat jouw auto uitademt. Die bomen doen dat onder invloed van zonlicht, zodat jouw smerige verbruik van benzine alsnog wordt omgebogen in uiterst schone zonne-energie.

Helaas zit hier, als je het mij vraagt, toch nog een addertje onder het gras. Of zeg maar gerust een flinke python. De CO2 die jouw auto uitademt, komt voort uit de aardolie die ergens namens jou uit een diepe aardlaag is opgepompt. De koolstof zat daar in olievorm veilig weggestopt, en maakte geen deel uit van de kringloop van koolstof in de biosfeer. De koolstof die de bomen opslaan door CO2 om te zetten, blijft echter wél in de kringloop in de biosfeer aanwezig. De CO2 is weliswaar even uit de lucht, maar slechts zolang de boom blijft leven en de koolstof opgeslagen houdt. Als de boom verbrand of opgegeten wordt of verrot, komt de koolstof net zo hard weer als CO2 in de lucht. De enige échte oplossing zou dus zijn als de bomen weer tot olie, steenkool of aardgas vergaan en opgeslagen worden in diepe aardlagen. Maar dat duurt dan een paar miljoen jaar...

Tot die tijd is de koolstof dus onverminderd in de biosfeer aanwezig, en kunnen we nergens anders op hopen dan dat het evenwicht door de planten hersteld wordt. Dat is echter een heel ander en veel complexer mechanisme dan alleen maar het uit de lucht halen van CO2 door de groei van bomen. Het lijkt mij dat de aangeplante bomen een muggenscheet vormen in verhouding tot de overige beplanting van de aarde - en aangezien die de toegenomen CO2 in de atmosfeer kennelijk niet kan wegbufferen, lijkt het marginaal bijplanten van bomen mij dus nog minder dan een druppel op de gloeiende plaat en hoofdzakelijk een sussen van het geweten. Nou hebben we dat als mensen ook nodig, maar een beetje volksverlakkerij is het toch wel.

Als salonsocialist zal ik de laatste zijn om te ontkennen dat er mensen zijn die het slechter hebben dan je ze zou gunnen. Dus met betrekking tot armoedeproblematiek zal ik niets bagatelliseren. Maar één ding klopt gewoon niet.

Op het journaal was zojuist een item dat Nederlandse kinderen, ook naar eigen zeggen, tot de gelukkigste van de wereld behoren. Maar: we moeten toch niet op onze lauweren rusten, want er zijn nog veel kinderen die opgroeien in gezinnen met een inkomen lager dan modaal.

Dat is zoiets als de uitspraak die een van mijn helden van vroeger, clown Bassie (inmiddels overigens ruimschoots van zijn voetstuk gevallen wegens belastingfraude), placht te hanteren nadat hij een Boef tegen de schenen had geschopt: "Doet het zeer? Dat komt door de pijn! Hahah!"

Dat er mensen zijn die een benedenmodaal inkomen hebben, is uitsluitend het gevolg van de definitie van modaal. De modus van een verzameling is dat element dat het sterkste vertegenwoordigd is. Als Jantje 9 euro verdient, Pietje en Keesje elk 10 euro, en Bill Gates 20 miljard euro, dan is het modale inkomen dus 10 euro. En nogal wiedes dat de kinderen van Jantje dan dus opgroeien in een benedenmodale situatie. Dit zegt echter niets over de rechtvaardigheid van deze verdeling en de hoeveelheid medelijden die wij met de kinderen van Jantje moeten hebben.

De enige manier om te zorgen dat er geen kinderen meer benedenmodaal opgroeien, is te zorgen dat de armsten onder ons tevens de grootste groep vormen. Door de grootte van de groep zijn ze modaal, en omdat ze de armsten zijn, kun je er met je inkomen niet meer onder duiken. Al die paupers dus dat laatste beetje inkomen afnemen en afschepen met 100 euro per maand, einde probleem...

Of is dat niet wat we bedoelen? Gaat het er niet eerder om dat kinderen op of rond het bestaansminimum opgroeien? Prima, dan ben ik het ermee eens dat dat een slechte zaak is. Maar zeg dan ook gewoon hardop dat we in Nederland bepaalde vormen van armoede kennen. En camoufleer dat niet (ook nog eens foutief) als "benedenmodaal".

In nagoeg elk hotel vind je ter vermindering van de hoeveelheid wasgoed een codering die als volgt werkt. Als je een handdoek nogmaals wilt gebruiken, moet je hem aan het rekje of haakje laten hangen. Als je een schone wilt, moet je de oude handdoek op de grond leggen, zodat de schoonmaakploeg weet dat je een nieuwe wilt.

Erg nobel natuurlijk, dergelijke initiatieven. Maar zoals gebruikelijk, doet het bij mij de belletjes rinkelen met de vraag of het nou zo zinvol is. Ten eerste is mijn ervaring dat handdoeken hoe dan ook verschoond worden, ook als je ze aan het rekje hangt. Kennelijk willen de hotels het zekere voor het onzekere nemen, en ontevredenheid bij gasten voorkomen die wel graag een schone handdoek hadden gewild, maar de codering niet hebben gelezen of uit (begrijpelijke) gewoonte de handoek toch opgehangen hebben zonder erbij na te denken. Prima service, maar zo kán ik natuurlijk niet milieuvriendelijk zijn.

Maar ten tweede: wat zou het helemaal schelen? Ik weet niet wat het gemiddelde verblijf is, maar zelf ben ik zelden meer dan een paar nachten in een en hetzelfe hotel. In mijn geval zou het dus misschien een keer twee handdoeken schelen. Nou is een heleboel mensen maal twee handdoeken natuurlijk een heleboel handdoeken, maar in verhouding tot het overige wasgoed, met name beddengoed, lijkt het mij marginaal. Ik vraag me echt af of ze er minder wasjes door hoeven te draaien.

Nou is het natuurlijk nooit goed om elk idealisme de kop in te drukken met het argument dat het toch allemaal geen zin heeft. Maar aan de andere kant, áls het niets uitmaakt, is het ook wel een beetje goedkoop om met je milieubewustzijn mooie sier te maken. En die indruk krijg ik altijd een beetje.

Na de (welbeschouwd niet eens zo) hevige sneeuwval van november 2005, waarbij met name het oosten van het land dagenlang ontregeld was, is het zogenoemde weeralarm ingesteld. Om dergelijke calamiteiten in de toekomst te voorkomen, werd besloten dat het KNMI ons zou waarschuwen als het weer wel eens spelbreker zou kunnen gaan spelen. Dat is natuurlijk een mooi verschijnsel: leren van je fouten en je voorspellende technologieën inzetten om herhaling te voorkomen.

In de voorbije weken is maar liefst driemaal een dergelijk weeralarm afgekondigd. De eerste twee keren waren zonder meer terecht. Er zijn doden gevallen, en wie zich tijdens de betreffende stormen toch buiten begaf, kan beamen dat autorijden werkelijk iets weghad van een ritje in de achtbaan. Gisteren was het voor de derde maal raak. Er zou 5 à 10 cm sneeuw vallen, wat tot flinke logistieke problemen zou leiden. Maar niets van dat alles. De wegen bleven althans hier in het oosten, meestal toch bovengemiddeld bedeeld als het sneeuw betreft, prima begaanbaar. Uiteraard is er in de derrie een verhoogd slipgevaar, maar om dat te weten heb je geen KNMI nodig. Ik ben de hele dag onderweg geweest tussen verschillende locaties, en heb mij geen moment in gevaar gemeend. Ook de spoorwegen hebben bij mijn weten gewoon gefunctioneerd, al moet gezegd dat het uitdunnen van de dienstregeling daarbij waarschijnlijk wel wat geholpen heeft.

Ik neem aan dat het KNMI ook dit keer van haar fouten wil leren, en zich realiseert dat het uitvaardigen van een weeralarm bij zulke milde omstandigheden een uithollend effect heeft. Bij het volgende weeralarm ga ik althans weer gewoon met de auto...

Er is iets wat ik mij al jaren afvraag. Stel je voor: je gaat een installatie ontwikkelen waarin je oud papier kunt recyclen tot een mooi nieuw product, bijvoorbeeld wc-papier. Hoe je het ook aanpakt, ergens vroeger of later in het proces moet de stap komen dat je nietjes en paperclips uit het grondmateriaal gaat verwijderen. Een flinke magneet of iets dergelijks lijkt me het grootste deel van het werk te kunnen doen, en voor de rest verzin je ook wel een keer iets. Je krijgt op die manier dus een mooie verzameling oude metalen. Een marginaal bijproduct, maar zeker waardevol voor recycling. In wezen is een nietje dus middels de oudpapierstroom zeer verantwoord weggegooid.

Betekent dat nou, dat je (tot onbruikbare vormven verwrongen) paperclips en nietjes dus beter in de oudpapierbak kunt gooien dan bij het overige afval, waar zij misschien wel veel minder duidelijk bestanddeel van de grondstof zijn, en dus veel moeilijker te isoleren en recyclen?

Vanaf vandaag ben ik officieel beroemd!

Deel vier van configuring the user: uitzondering voor staatsgeheimen.

Ik snap iets niet. Misschien komt dat doordat ik geen USB-stick heb, omdat ik zo'n ding simpelweg nog nooit heb nodiggehad. Ik ben namelijk na de diskettes vrijwel direct overgestapt op netwerkverbindingen. Maar stel dát ik zo'n ding zou hebben. Dan kan ik mij dus niet voorstellen dat ik hem los in een auto ga leggen, helemaal als het een huurauto is, en helemaal als er staatsgeheimen op staan. Nou is mijn leven sowieso niet zo spannend dat ik dagelijks met staatsgeheimen te maken heb. Als dat wel zo zou zijn, zou ik ongetwijfeld ook nonchalanter worden in de omgang ermee.

Echter, de afmetingen van een USB-stick nodigen uit tot het dragen ervan in broek- of colbertzak. Vele hebben zelfs een sleutelringetje of iets dergelijks, zodat hij aan sleutelbos of halsketting te binden is. Maar kennelijk komt dat bij de James Bonds van ons land niet op. Het is mij een groot raadsel waarom dit nu de zoveelste maal is dat uitgerekend in een huurauto een USB-stick blijft liggen.

Van nu.nl

Usb-stick met namen lijfwachten Balkenende op straat

Uitgegeven: 23 januari 2007 06:45
AMSTERDAM - Opnieuw is een Nederlandse ambtenaar een usb-stick met geheime informatie kwijtgeraakt. De Volkskrant meldt dinsdag dat het gaat om een gegevensdrager van de Nederlandse ambassade in de Poolse hoofdstad Warschau.

Op de stick staan geheime toegangscodes van de woning van een Nederlandse diplomaat en de namen van lijfwachten die met premier Jan Peter Balkenende naar Polen zijn gereisd.

Huurauto

Een medewerker van het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft de stick laten liggen in een huurauto. Bij het ministerie is inmiddels bekend wie deze medewerker is. Het departement laat in een reactie weten dat een intern onderzoek is opgestart. Dat moet uitwijzen hoe het verlies van de usb-stick precies heeft kunnen gebeuren.

Plattegronden

Verder staan op de stick allerlei gegevens van de Nederlandse ambassade, zoals plattegronden en kasboeken. Ook afwijzingsbrieven aan sollicitanten, inclusief foto's en telefoonnummers, zijn op straat terechtgekomen. Volgens het ministerie gaat het niet om 'officieel vertrouwelijke documenten', maar is het verlies 'bijzonder vervelend'.

Usb-sticks

Eerder raakten medewerkers van het ministerie van Defensie usb-sticks kwijt. Een daarvan werd ook teruggevonden in een huurauto. Daarop stond informatie over de Nederlandse missie naar het Afghaanse Uruzgan. Defensie besloot in juli naar aanleiding van de twee verloren sticks het gebruik van deze gegevensdragers te ontraden.

Van nu.nl:

Doden door vallende koffiebonen in Honduras

Uitgegeven: 18 januari 2007 06:04
TEGUCIGALPA - Zes Hondurezen zijn woensdag om het leven gekomen toen zij werden bedolven onder duizend zakken koffiebonen. De zes, jonge seizoensarbeiders op een koffieplantage, stonden op dat moment onder een zolder die instortte, aldus reddingswerkers.

Honduras is een van de belangrijkste koffie-exporterende landen van Midden-Amerika. Het oogstseizoen is er in volle gang.

Smaakt dat kopje toch weer minder lekker door.

Zojuist had Editie NL een itempje over placebo-efffecten. Alles leuk en aardig en het meeste wel bekend. Het placebo-effect berust grotendeels op vertrouwen: als je vertrouwen hebt in de energie die doktoren en aanverwante beroepsgroepen in je steken, zul je je alleen daardoor al beter voelen.

Ik was enigszins verrast dat een van de deskundologen, nota bene een huisarts, de fysiotherapie afschilderde als een grote placebopraktijk: het is immers nooit aangetoond dat het werkt... Daar lijkt me toch een aardige denkfout te zitten. Van een pilletje met wat kalk en suiker kun je inderdaad beredeneren dat het niet veel doet: kalk en suiker zijn al genoeg in ons lichaam aanwezig, zodat het toevoegen van een kleine hoeveelheid ervan niet relevant is. Dat is toch wat anders dan een methode van behandelen waar wel degelijk enige invloed op het lichaam van is te beredeneren (en waar naar mijn weten wel degelijk een hoop onderzoek achter zit, dus alleen al daarom heb ik niet zo veel vertrouwen in deze huisarts als deskundige). Van massage en doorbewegen gaat aantoonbaar je bloed beter stromen. Hoewel ik niet precies weet wat doorbloeding bij allerlei kwaaltjes voor helende werking heeft, kan ik me niet voorstellen dat het een zo irrelevant gegeven is dat je de de hele werking van fysiotherapie toch maar kunt afdoen als placebo. Ik heb ooit na een ernstige enkelverstuiking fysiotherapie genoten, waar de training van spieren een essentieel onderdeel van de behandeling vormde. Wat nou placebo... Dat de betreffende arts nooit wetenschappelijke resultaten van fysiotherapeutisch onderzoek heeft gezien, zegt wellicht meer over hem en de aandacht van de medische stand. En dan nog, al wás er nooit over gepubliceerd; dan ben je het nog wel aan het gezond verstand verplicht om uit te zoeken of dingen die ertoe zouden kunnen doen, er inderdaad niet toe doen. Het ontbreken van bewijs is wat anders dan tegenbewijs.

Ik had tot nu toe wel een redelijk - maar beslist niet overdreven - vertrouwen in de journalistieke kwaliteit van RTL. Maar als placebo voor mijn kwaaltje 'wereldvervreemdingsvrees' kan RTL bij mij dus niet meer fungeren...

We delen ons leven in in allerlei hokjes, of we nu willen of niet. Dat moet ook wel, want zonder enige structuur in ons leven zouden we snel verdwalen. Als we voor aardrijkskunde alle hoofdsteden van Europa moeten leren, zullen we toch moeten beginnen met snappen dat de vierkantswortel uit 576 er op dat moment even niet zo toe doet. Categorieën vertellen ons wat in welke situatie van toepassing is. Dat je spaghetti met een vork eet. Maar, ork, ork, ork, soep eet je met een...? Lepel.

We voelen ons wat oncomfortabel als die categorieën overhoop worden gegooid. Een gedekte tafel is lang niet altijd wat bijzonders. Evenmin zijn schoenen nou perse smerig of onsmakelijk. Maar als ik mijn schoenen op een gedekte tafel zet, dan zitten we toch even met onze oren te flapperen om ons een houding te geven, en zullen we op zijn minst ervaren dat die schoenen toch wel heel onsmakelijk zijn. De situatie is niet in overeenstemming met onze categorisering, want schoenen horen niet op tafel. Dit lijkt op hoe in de mythologie monsters figureren: ze zijn met name monsterlijk omdat ze zaken verenigen die niet te verenigen zijn. De Minotaurus is afschrikwekkender dan een man of een stier afzonderlijk, omdat een stierenkop op een mannenlijf gewoon niet klopt.

Wij mannen zijn verdeeld in twee soorten: de natscheerders en de droogscheerders. (Zoals in elke categorisering heb je ook nog de 'residual categories', en in dit systeem zijn dat de niet-scheerders. Die doen er echter bij ons in het westen niet zo toe: zelfs baarddragers werken hun bekleding meestal wel bij, met een of ander mechanisch, droog hulpmiddel.) Zolang als ik mij kan heugen heb ik tot de eerste categorie behoord. Ik heb dit altijd gezien als de oorspronkelijke manier van scheren. Ik heb lang niet met alle tradities wat, maar deze heeft mij eigenlijk altijd aangesproken. Misschien wel gewoon omdat mijn vader een droogscheerder is en op die leeftijd zet een mens zich nu eenmaal af tegen de vorige generatie. Hoe dan ook, ik zit redelijk stabiel in mijn categorie. Dat wil zeggen: tot afgelopen weekend.

Toen drong namelijk met de aanschaf van scheergerei een monstertje mijn leven binnen. Categoriseringen hebben behalve hun expliciete criteria meestal ook impliciet betrekking op allerlei andere eigenschappen. Droogscheren kan elektrisch of met spierkracht worden aangedreven. Natscheren daarentegen kan toch echt alleen maar met spierkracht worden aangedreven. En daar heeft Gilette nu een einde aan gemaakt: van zowel de Mach3- als de Fusion-lijn bestaat een elektrische variant. Door middel van een elektromotortje wordt een vibratie in gang gezet die de mesjes nog beter hun werk laat doen. En daar zit een batterijtje in en in een scheermesje hoort helemaal geen batterijtje want een scheermesje hoort namelijk tot de stroomloze klasse der natscheer-dingen. Mooie boel is dat. Mijn wereld staat nu op zijn kop.

Ik had dit stukje natuurlijk ook kunnen schrijven over de gedachte dat ik per saldo ineens een vibrator tegen mijn kin houd. Over categorie-overschrijdingen gesproken...

Er zijn ruimschoots redenen om je verantwoordelijkheden niet te nemen, waar het gaat om het ontzien van het milieu en het vertonen van duurzaam gedrag. De grootste demotivatoren zijn de hypocriete regels die luid en duidelijk verkondigen dat het grote geld fijn verdiend mag worden, maar dat de gewone man (m/v) wel zijn verantwoordelijkheid moet nemen. Die auto kan best een dagje zonder u, zodat we vliegen voordelig kunnen maken door een o%-tarief aan BTW op kerosine te heffen. Neem nu een roetfilter op je diesel, want tegelijkertijd laten we namelijk zeeschepen een soort van pindakaas tanken waardoor zij tezamen meer roet uitstoten dan alle auto's bij elkaar. En waar we zouden zijn zonder de trein, als een Formule-1-coureur bovendien niet in één rondje zoveel benzine zou verrijden als ik in een heel jaar?

Natuurlijk is de achterliggende politiek niet makkelijk. Zeeschepen en vliegtuigen kunnen we alleen aanpakken als we het daar wereldwijd, of tenminste Europa-breed, over eens zouden zijn. Als alleen Nederland de accijnzen aanpast om het gebruik van vliegtuigen en zeeschepen aan te passen aan onze milieudoelstellingen, dan zouden de maatschappijen eenvoudigweg naar onze concurrenten vertrekken. En het zal ongetwijfeld zo zijn dat de ontwikkelingen in de Formule-1-sport bijdragen aan het onderzoek naar schonere en zuinigere auto's voor ons allemaal.

Is dit nu reden om dan maar helemaal geen verantwoordelijkheid te nemen en alle idealisme te laten varen? Mijn auto laten staan zet geen zoden aan de dijk. En het moet gezegd dat bij veel van de ritten die ik maak, het openbaar vervoer géén serieus alternatief is. Met verlichting, verwarming en apparatuur die stand-by staat, ben ik al zuinig. Ik zou nog wat kunnen afdingen op computers en printers die nooit helemáál uit staan, maar die nemen maar een fractie voor hun rekening van wat bijvoorbeeld mijn (zuinige!) koelkast verslurpt. Zuiniger stoken heeft geen enkele zin, omdat de centrale ketel in mijn flat zo inefficiënt verstookt dat het werkelijke verbruik van warmte daar geen invloed op heeft - ik heb mijn verwarming praktisch nooit aan, en krijg toch jaarlijks een rekening van 300 euro...

Het enige wat ik kan verzinnen is korter douchen. Ik heb er namelijk een handje van weer in slaap te vallen, zodra ik mij met veel moeite uit bed onder de douche heb gewerkt. Ik heb bij de oplossing van dit probleem gekozen voor een technische route. Ik had toevallig een klok over, en heb die maar aan de muur in de douche gehangen - hoog, zodat hij niet binnen een week verzopen is. Ik hoop dat deze klok mij voortdurend pijnlijk confronteert met de tijd die ik al onder de douche heb doorgebracht. Als mijn geweten op de vroege morgen zijn werk doet, zou het deze energieverslinding dus wellicht wat kunnen terugdringen. Of het gaat werken weet ik nog niet, maar die onzekerheid is natuurlijk net de kern van idealisme. Dat idealisme echter langs technische weg kan worden uitgeoefend, geeft in elk geval hoop dat een technologische cultuur er niet per se mee in tegenspraak is.

Deel drie van configuring the user:

Geld maakt niet gelukkig en materieel geluk is geen echt geluk. Dat dachten we althans vroeger en gelukkig weten we inmiddels beter. Een van de materiële gelukjes waar ik sinds enige tijd over beschik is mijn vaatwasser. Niets bijzonders; erg veel mensen hebben er een. Het heeft enige tijd geduurd voor ik er een kocht. Ik weet niet waarom, vermoedelijk geld en met name prioriteit, want als je gewoon met een teiltje en een borstel kunt afwassen klinkt zo'n apparaat met name als onzin. Maar aangezien ik aan dat laatste een steeds grotere hekel kreeg, lijkt mij dus de claim gerechtvaardigd dat mijn vaatwasser hier en daar licht bijdraagt aan mijn levensgeluk. Een klein beetje.

Geluk heeft echter altijd een prijs. Behalve wat centen blijkt hij namelijk bepaalde routines te verstoren. Vroeger, toen het teiltje en de borstel nog aan de orde waren, was het schoonmaken van het aanrecht en wat belendende apparaten en kasten een deel van de gewoonte van het afwassen. Aangezien ik nu niet meer hoef af te wassen, althans in de zin van het teiltje met de borstel, valt dat deel van de procedure tussen wal en schip. Oftewel in goed Nederlands: mijn aanrecht is het grootste deel van de tijd een gore teringzooi.

Dit verschijnsel zie je vaker bij technologieën die dingen wat makkelijker of efficiënter zouden moeten maken. Het schoolvoorbeeld is de spaarlamp die ingezet wordt op plekken waar (semi)permanente voorheen te duur was - in plaats van op reguliere plekken alwaar hij in energie en kosten zou kunnen besparen. De Ford Mondeo was een van de eerste auto's met ABS. Wie vloog er het meest uit de bocht? De Ford Mondeo, want met ABS had je zo'n bocht toch makkelijk moeten kunnen nemen. Met de GSM ben je permanent bereikbaar voor noodgevallen. Het grootste deel van de tijd zijn we bezig met via de GSM vertellen waar we zijn voor het geval er een noodgeval optreedt. Met de auto kunnen we ons sneller plaatsen dan voorheen. Het gevolg is dat we ons activiteitengebied vergroten en alsnog anderhalf uur per dag aan het reizen zijn.

Je zou kunnen zeggen dat deze wet van behoud van ellende het gevolg is van het niet goed nadenken van ontwerpers - kennelijk hebben zij het verkeerde beeld van de gebruiker in gedachten als zij hun producten ontwerpen, dus is het resultaat een product dat net anders functioneert dan ze het hadden voorzien. Je kunt ook zeggen dat het product weliswaar precies op de voorgestelde gebruiker is afgestemd, maar dat de gebruikers keer op keer veranderen door de opkomst van nieuwe producten: door in het doel te schieten verplaatst het doel, en is het doelpunt niet zo mooi als het eerst leek. Of zelfs mis. De gebruiker wordt hergeconfigureerd op een wijze die niemand echt in de hand heeft. Hoe dan ook, het lijkt wel alsof we door de jaren heen geen klap opschieten met alles wat mooie technische vooruitgang heet.

Is die wet van behoud van ellende nou echt zo ellendig? Ik vind van niet. Ik vermaak me er namelijk prima mee en ben ondanks alles met mijn vaatwasser als een kind zo blij. Maar intrigerend blijft het wel.

Dat de publiciteitsafdeling van de NS niet tot de slimste behoort, wisten we natuurlijk al. Maar een staaltje van Mokumcentrische bekrompenheid geven ze natuurlijk af door van 26 zogezegd belangrijke stations de nieuwe vertrektijden op foldertjes te zetten, en daarbij alle stations op de lijn Amersfoort - Enschede over te slaan. In de 'intercitysteden' Apeldoorn, Deventer, Almelo, Hengelo en Enschede wonen tezamen ruim een half miljoen inwoners. Het hele 'achterland' dat door deze lijn bediend wordt, zal minstens nog zoveel mensen daaraan toevoegen, maar vergeef me dat ik dat even niet exact heb uitgezocht. Wel is er een foldertje voor Amersfoort, waarin je kunt lezen hoe laat de trein van en naar Deventer en Apeldoorn gaat. Of die trein vervolgens ook door gaat naar Enschede moet je maar afwachten, want in het verleden was dat lang niet bij álle treinen het geval. Had dat er nou even bij gezet, prutsers.

Vervolgens is er wel een treinplanner die de verbindingen voor 2007 zou moeten kennen. Vanuit Enschede blijkt die echter de oude tijden te geven - erg verdacht, tegen het licht van een campagne die erop hamert dat álles gaat veranderen. Dat er toch nog iets van lijkt te kloppen, blijkt als je een trein vanuit het Westen naar Enschede zoekt: die blijkt wel degelijk een paar minuten eerder te vertrekken. Laten we dus maar aannemen dat de ongewijzigde vertrektijden vanuit Enschede kloppen, en dat het wat dat betreft dus met de ellende meevalt. Maar voor de rest: NS, bedankt.

Een van mijn vaste zondagavondactiviteiten is het opruimen van mijn bureau. Het is verbazingwekkend hoe efficiënt het is om je bureau gewoon zelden op te ruimen: het papier wordt vanzelf oud papier, en in de meeste gevallen blijkt dat achteraf helemaal niet erg te zijn en met name een hoop gedoe te hebben gescheeld. Maar behalve wat belastingaanslagen, trok toch één foldertje mijn aandacht.

Het betrof een foldertje van mijn woningbouwstichting. Ik kan sinds kort sparen voor geschenken. Hoe je de benodigde punten kunt verdienen is me nog niet helemaal duidelijk, maar het betalen per incasso (wat ik al zo'n jaar of tien doe) lijkt me voorlopig de enige optie. Verder kun je punten met name verdienen door je in te spannen voor de buurt: organiseer eens en barbecue of een voetbaltoernooi. Nou heb ik toevallig een hekel aan barbecuen en aan voetballen. Maar je zou in theorie dus een hoop punten kunnen verdienen door jezelf bij inschrijving niet, zoals ik, aan te melden als 'nette huurder' maar als 'ambassadeur' of 'goede buur'. Voor alle duidelijkheid: andere categorieën zijn er niet.

Een ambassadeur ben ik vast niet, maar een goede buur toch zeker wel: ik maak relatief weinig herrie en al helemaal niet op tijdstippen dat mensen proberen te slapen, gooi mijn sigarettenpeuken niet over de rand van het balkon, doe mijn huisvuil keurig ín de container in plaats van ernaast of, erger nog, voor het hok, en pis al helemaal niet in de fietsenkelder. Het grootste deel van de bewoners van mijn flat lijkt mij, nu ik dit zo in een rijtje zet, eigenlijk in geen van de drie categorieën te passen.

Meestal heb ik er een absolute schijthekel aan om moraliserend te worden bejegend vanuit een moraal die niet de mijne is. In dit geval heb ik er iets minder last van, omdat ik wel achter het doel sta: je hoeft wat mij betreft absoluut niet met alle buren te knuffelen, maar pissen in het fietsenhok is toch wel een beetje jammer. De vraag is echter of je dat gaat bereiken met zo'n foldertje. Het aantal mensen dat zich netter zal gaan gedragen omdat ze dan een mooie taart verdienen, lijkt me minimaal. Het tuig dat zijn vuilniszakken in het trapportaal dumpt moet daar gewoon op aangesproken worden (wat ik dan ook enigszins probeer - ben ik dan niet eigenlijk gewoon wél ambassadeur???) en zo mogelijk beboet. En volgens mij kan iedereen je dat vertellen, is het níet politiek incorrect, dus waarom ik dan zo'n merkwaardig foldertje krijg...

Ik hoop dat Nederland op 22 november een verstandige koers kiest, en deze draaikont de deur uit doet. Nog nooit heb ik hem rechtstreeks antwoord horen geven op een vraag, zijn placeholder voor een goed antwoord is altijde de openinge 'Nou, waar het om gaat is natuurlijk dit...'. Maar hieronder weer een staaltje crypto-fascisme. Ik kan het niet anders lezen dan: 'Ja ik ben op zich wel tegen de doodstraf, maar als het Saddam betreft, tja, dan moet zo'n strop toch wel voor één keertje kunnen'. Meneer Balkenende, als u tegen de doodstraf bent, dan bent u ook tegen de doodstraf voor Saddam. Ik zou er nog aan willen toevoegen: zou het niet van ultiem cynisme getuigen als we Saddam bejegenen met het fatsoen dat hij anderen onthouden heeft? In plaats van een paar minuten bungelen aan een koord liever een leven lang opsluiten en hardop confronteren met zijn eigen zieligheid? Of we hem ooit overtuigen valt te bezien, maar we kunnen er op zijn minst alle tijd voor nemen. Wat erger is, laat ik aan uw verbeelding over. Wat fatsoenlijker is, weet ik wél.


Van nu.nl

Balkenende: Er wordt recht gedaan

Uitgegeven: 5 november 2006 11:40
Laatst gewijzigd: 5 november 2006 15:18
DEN HAAG - Premier Jan Peter Balkenende vindt het doodvonnis dat over Saddam Hussein is uitgesproken "een oordeel dat past bij het schrikbewind" dat de Iraakse ex-dictator heeft uitgeoefend.

Balkenende zei dat zondag in het tv-programma Buitenhof. "Er wordt recht gedaan aan hetgeen hij heeft gedaan." Balkenende voegde eraan toe dat Nederland tegen de doodstraf is. "De doodstraf hoort eigenlijk niet." Hij wees erop dat er nog geen definitief vonnis is, omdat Saddam in hoger beroep gaat.

Ik moet zeggen dat ik als intellectueel ook wel een beetje teleurgesteld ben in Balkenende.

Aanleiding: bericht op nu.nl:

Balkenende teleurgesteld in intellectuelen

Uitgegeven: 18 oktober 2006 15:07
Laatst gewijzigd: 18 oktober 2006 16:39
DEN HAAG - Premier en CDA-lijsttrekker Jan Peter Balkenende is teleurgesteld in intellectuelen, kunstenaars en schrijvers omdat ze zich niet laten horen in het publieke debat over de problemen in de Nederlandse samenleving.

De Nederlandse gedoogcultuur is geliefd en gehaat. Geliefd omdat zij vooruitgang mogelijk maakt. Euthanasie, abortus, softdrugsbeleid: voorbeelden van progressieve zaken die onmogelijk waren geweest als elke discussie was dichtgetimmerd met een streng gehandhaafd verbod.

Gehaat is het gedoogbeleid omdat de burger niet weet waar hij of zij aan toe is. Is vandaag is goed geregeld bij wet, blijkt het morgen allemaal wel weer anders te zitten omdat het de heren en dames politici toch beter blijkt er niet zo streng in te zijn. De burger voelt zich genept en betutteld, en wel door een overheid wier woord iets anders waard is dan het lijkt.

Deze laatste houding lijkt me gepast in het geval van het geneuzel over verkeersboetes en trajectcontroles. Nota bene de wetshandhavers vertellen ons haarfijn hoe en hoever we de wet kunnen overtreden zonder daarvan de vervelende consequenties te hoeven dragen. Omdat het in sommige gevallen beter is die wet te overtreden. Zucht. Wat moet ik met een overheid die haar zaakjes niet op orde heeft, mij vertelt dat ik het zelf hier en daar maar naar eigen inzicht moet doen, maar dat de échte harde grens toch echt zeven kilometer boven de wettelijke grens ligt en dat boetes daarboven mijn deel zullen zijn?

De marge van 7 km/u komt voort uit technische onvolkomenheden: zowel de snelheidsmeter in mijn auto als die in de flitspaal kunnen wat afwijken, en daarom zijn we niet onredelijk streng. Als een wet niet klopt, moet je dat eerlijk zeggen en hem aanpassen. Daarvoor moet je niet de technische marges misbruiken en zo de burger het gevoel geven dat je hem of haar niet serieus neemt.

Van nu.nl:

80-kilometerzones blijven

Uitgegeven: 3 oktober 2006 10:42
Laatst gewijzigd: 3 oktober 2006 10:54
DEN HAAG - De 80-kilometerzones in combinatie met trajectcontrole rond de vier grote steden blijven in stand, ondanks de toegenomen filedruk. Alleen op de A12 bij Voorburg gaat de snelheid op termijn terug naar 100 kilometer, maar ook daar blijft trajectcontrole nu en straks gelden, kondigde dinsdag een woordvoerster van minister Karla Peijs (Verkeer) aan.

De grotere filedruk wordt met extra maatregelen, zoals belijning en bebording, aangepakt. De bewindsvrouw stelde onlangs de gemeente Leidschendam-Voorburg voor om de permanente snelheidscontrole op dat punt op de A12 op te heffen. In goed overleg met landelijk verkeersofficier van justitie Koos Spee is besloten die te handhaven, aldus de woordvoerster.

Afgesproken is dat meer bekendheid zal worden gegeven aan het feit dat er pas boetes worden opgelegd als er gemiddeld 87 kilometer of meer wordt gereden.

Doorstroming

Bij het bepalen van de boete wordt standaard een correctie van 3 kilometer toegepast. "Dat betekent dat de weggebruiker op de 80 kilometerzones voor de doorstroming wel mag versnellen", aldus de woordvoerster.

Jammer dat er zoveel ruchtbaarheid wordt gegeven aan openstaande draadloze netwerken. Het was juist zo sympathiek dat ik overal makkelijk even mijn mail kon lezen en wat andere onschuldige internetactiviteiten kon 'meeliften'...

Deel twee van "Configuring the user":

Enige dagen geleden was ik in Genève in het museum voor moderne kunst. Ik kan lang niet altijd wat met zogeheten 'concept art', die kunst waarbij het idee achter de kunst samenvalt met de kunst zelf, maar het volgende exemplaar zette mij tenminste aan het denken - iets wat niet ieder kunstwerk lukt.

Het betreffende item bestond uit een matrix van koelkasten die op hun rug waren gedeponeerd, een werkje van grofweg vijf bij tien meter. Niet om aan te zien, niets moois, en je zou niet weten waarom het kunst is. Het werk had op mij, en vermoedelijk de meeste bezoekers, echter de onweerstaanbare aantrekkingskracht van te willen weten wat er eventueel in de koelkasten zou zitten. Geen enkele belemmering verhindert dat de bezoeker een van de koelkasten open maakt, dus ook ik kon mij niet inhouden. Zulks direct gevolgd door een 'Pardon, monsieur!!!'.

In de koelkast bleek niets te zitten. Ik mag aannemen dat dit dus voor de overige circa dertig koelkasten ook gold. Enigszins schuldig voelde ik mij, betrapt als ik was dat ik de euvele moed had gevonden een stuk kunst in een museum aan te raken. De vraag die mij tot op de dag van vandaag bezighoudt: heeft de betreffende kunstenaar het werkstuk bewust zo ontworpen, wetende dat de bezoeker zich niet zal kunnen inhouden en wetende dat de suppoost 'Pardon, monsieur' zal roepen? Of is wellicht de suppoost zelfs schriftelijk geïnformeerd dat bezoekers op het denkbeeldige rechte pad gehouden moeten worden? De spannendste mogelijkheid is natuurlijk dat zowel bezoeker als suppoost geen idee hebben van het spel waaraan zij ten prooi zijn gevallen - een spel van speculatie op menselijk gedrag, voorspelbaarheid en psychologie. Een spel waarbij niet alleen op de geobserveerde een onzichtbare macht wordt uitgeoefend, maar evenzeer op de observerende. Een welhaast perverse lange neus, getrokken door een kunstenaar in schier-alwetend perspectief.

Wat je zoal niet kunt bereiken met dertig foeilelijke koelkasten.

De LPF wekte de indruk toch enigszins op weg te zijn een serieuze en gebalanceerde partij te worden. In één klap zijn ze echter weer terug in de pindakaas waar ze na veel zwoegen en zweten uit waren gekropen.

Een minimumstraf is in fundamentele tegenspraak me het bestaan van een rechtsstaat. Een van de kenmerken van een rechtsstaat is dat regeltjes niet klakkeloos worden uitgevoerd, maar dat de staat zich inspant om te zorgen dat een burger nooit slachtoffer van de regeltjes-om-de-regeltjes wordt. Natuurlijk is moord en doodslag per definitie heel erg. Maar niettemin heeft ook de doodslaander of moordenaar recht op een proces en een eerlijke afweging welke straf hij verdient. Daarom hebben we een rechter nodig (en niet, zoals ik al eerder stelde, een computer die een rekensommetje maakt) om te bepalen welk regeltje in welke mate op welke situatie van toepassing is. Als een rechter vindt dat een zekere moord minder erg is dan 15 jaar cel, dan heeft hij daar in het algemeen een erg goede reden voor.

Mijn standpunt hier heeft niets te maken met politieke voorkeur. Het is een idee van rechtvaardigheid. Het is niet links, niet rechts, en al helemáál niet recht-door-zee. Als we niet in de pindakaas willen verdrinken, moeten we namelijk iets subtieler te werk gaan.

Van nu.nl:

LPF waagt opnieuw poging met minimumstraf

Uitgegeven: 7 augustus 2006 08:22
Laatst gewijzigd: 7 augustus 2006 08:23
AMSTERDAM - De LPF onderneemt opnieuw een poging minimumstraffen in te voeren voor moord en doodslag. Dat zegt Kamerlid Joost Eerdmans maandag in de Volkskrant. Hij wil dat moordenaars gegarandeerd vijftien jaar in de cel zitten en plegers van doodslag minstens tien jaar.

Eerder bleek uit onderzoek van Eerdmans dat veroordeelden voor moord in de praktijk gemiddeld zes jaar achter de tralies zitten. Na een veroordeling voor doodslag brengt de veroordeelde gemiddeld drie jaar en vier maanden in de cel door.

Motivatie

Drie jaar geleden haalde een LPF-voorstel voor de invoering van minimumstraffen het niet. Het kabinet meende toen dat het vertrouwen van burgers in de rechtsstaat beter hersteld kan worden door een betere motivatie van de vonnissen. Het toenmalige wetsvoorstel was te weinig onderbouwd, zegt Eerdmans in de Volkskrant.

Het nieuwe wetsvoorstel kan nog voor de verkiezingen van 22 november worden behandeld in de Tweede Kamer, verwacht Eerdmans.

Met de nog immer toenemende hoeveelheid mooie en lelijke computerprogramma's, komt er zelden tot nooit een ontwikkelaar op het idee om de gebruiker de vrijheid te geven waar hij zijn informatie wil opslaan. Zonder dat ook maar gevraagd wordt of en waar ik dingen wil opslaan, worden met gemak de volgende ongewenste folders in mijn 'My Documents' (die ik overigens na veel moeite pas heb kunnen hernoemen naar het beduidend minder kleffe 'Documents'):

My iTunes Music
My Music
My Received Files
My Skype Received Files
My Skype Pictures
My Skype Content
My Logitech Pictures
My Pictures
Adobe
My Sharing Folders
My Shared Folders

En deze lijst is vermoedelijk met nog wel een tiental titels uit te breiden. Ik snap het niet. Wat is het voor moeite mij even te vragen waar ik mijn muziek en mijn plaatjes wil hebben, en wat ik met wie wil delen. Wat voor reden is er om aan te nemen dat alle gebruikers hun bestanden volgens dezelfde structuur opslaan? Wat voor reden is er om aan te nemen dat alle gebruikers hun bestanden benoemen met 'My', een possessief dat ik lange tijd als merknaam met name heb geassocieerd met 'My Little Pony', en u snapt dat ik mij daar beslist niet mee wens te identificeren. Dit is alles bij elkaar een knap staaltje 'Configuring the User'. Hoewel ik nog steeds weiger om een cultuurpessimist te worden, en het ontologisch onmogelijk is dat ik ooit een technologiepessimist zal worden, lijkt enig protest mij hier wel gewenst. What for, Lewis, what for...

De laatste tijd ligt 'pedopartij' PNVD flink onder vuur in de media. Terecht, mijns inziens. Elke bewering als zou pedoseksualiteit de volgende kandidaat zijn voor emancipatie, nu die voor homo's en lesbo's zo wonderwel geslaagd is (?), lijkt mij een belediging aan het adres van elke willekeurige oprechte seksueel. Seksuele gevoelens zijn onontkoombaar en het mag dus moeilijk zijn iemand daarop te veroordelen, maar als je denkt dat seks met een twaalfjarige in orde is omdat `jongeren [aangeven] dat ze zelf willen kunnen bepalen met wie ze seksuele contacten aangaan', dan zit er toch een empathisch steekje los.

Zojuist was er een uiterst intrigerende aflevering van Oprah op RTL4. Een jonge tiener, briljant op school, trapt in de val van internet-kinderporno. Hij verdient er goed geld mee, maar de werkelijke prijs mag duidelijk zijn. De boodschap van de aflevering: een webcam is een gevaar voor kinderen, en als ouder moet je je toch goed achter de oren krabben voordat je zoiets cadeau doet. Kijk naar deze aflevering, en je snapt dat een praktiserend pedofiel voorgoed achter de tralies hoort.

Maar dan dit: de 'outtro' van Oprah is nog niet uitgeklonken, of ik word in beeld geconfronteerd met een advertentie voor webcamgirls. Ik laat mij niet graag cultuurpessimisme aanpraten, want ik ben namelijk redelijk gelukkig. Maar dit is toch wel weer een knap staaltje van opportunisme van de heren en dames RTL4, waarvan ik zou gaan geloven dat we inderdaad leven in een zinloze en walgelijke beleveniscultuur leven. Kon dat nou niet een béétje smaakvoller, en op zijn minst de schijn hooghouden als zou het jullie écht om de inhoud van de programma's te doen zijn?

Zojuist zat ik in de auto terug, van een Filosofisch Café in Rheine, waar ik een van de genode gasten was. Het ging over levenskunst, en vanuit mijn werk dingt zich dan de vraag op, in hoeverre je levenskunst kunt vormgeven zonder te zondigen tegen het liberale principe, dat niemand aan een ander moet vertellen wat het goede leven is. Kwamen we niet uit, maar dat houdt ons filosofen tenminste voor twee uurtjes van de straat.

Op de terugweg hoorde ik op de radio de mij verder onbekende musicus Kinky Friedman, die de bedankende afsluiting van een interviewer beantwoordde met: "Thanks to you man, and may the God of your choice bless you!" Die kende ik nog niet, en het is een mij welkom alternatief voor schier-overeenkomstige uitspraken die impliceren dat er maar één God is. Dan denk ik altijd: bidden doe je maar voor jezelf, voor mij mag je het laten. En zelfs als ik dat niet denk, dan krijg ik er altijd nog wel een onbehaaglijk gevoel bij. Zo niet bij de liberale versie van Friedman. En levenskunstig is hij zeker.

Verder hebben ze in Duitsland een andere epistemologie, waardoor ik nu weet dat mijn ouwe trouwe Volvootje niet harder wil dan 180.

Dit is natuurlijk een uitgelezen plek om mij te kwijten van alle onrecht dat mij in mijn leven is aangedaan. Zo ook het volgende.

In het werkboek voor het vak geschiedenis, het moet groep 7 of 8 van de basisschool geweest zijn, stond een opdracht met ongeveer de volgende strekking.

De pruikentijd
Anne vertelt aan Maria dat ze zojuist een aardige meneer is tegengekomen. "Hij droeg een lange jas, een bril en een hoge hoed. Hij vroeg me de weg naar de markt. Weet jij wie het was?" Maria antwoordt hierop: "Nee, die dokter ken ik niet."

Hoe weet Maria nu dat de man een dokter was?

Essentieel is dat in het stukje nergens vermeld stond, dat de man in kwestie een pruik droeg. Dat is exact de reden dat ik me zo'n stompzinnige opdracht nog kan herinneren (de overige heb ik gelukkig wél kunnen verdringen). Vanwege het ontbreken van die pruik, was ik er namelijk ten stelligste van overtuigd dat Maria niet uit een eventuele pruik kon opmaken dat het een dokter was. Uiteraard was de kop boven het stukje mij niet ontgaan, en dat jeukte natuurlijk flink in mijn redeneringsvermogen, maar ik kon mij inhouden. Lange jassen en brillen leken me verder te zeer gemeengoed, dus ik kwam tot de conclusie dat het wel de hoed moest zijn. En geef toe, dat een arts in verscheidene perioden een hoge hoed draagt, is beslist geen gekke gedachte.

Toch luidde het juiste antwoord: Maria weet dat omdat hij een pruik draagt. Je zou zeggen dat je geen studie filosofie achter de kiezen hoeft te hebben, om te snappen dat deze redenering niet kan kloppen. Toch is dat kennelijk wel het geval, en uitgerekend de mensen die dit inzicht niet rijk zijn, worden geacht mij geschiedenis bij te brengen. Mooi is dat.

Mijn nieuwe cd-speler, een affengeile Marantz, heeft de zinvolle eigenschap dat het laatje na enige tijd vanzelf dichtgaat. Dat is handig, je zou het maar eens vergeten en voor je het weet zit er weer een centimeter stof op je lens. Nou heb ik zojuist uitgevonden dat de tijd die het laatje open blijft staan, precies genoeg is om een cd eruit te halen, in zijn hoesje te doen, naar de kast te lopen, een andere cd te pakken, die uit het hoesje te halen en in de cd-speler te leggen. Maar alleen als je al weet welke cd je gaat pakken. Als je gaat zitten nadenken, ben je te laat.

De kwaliteit van mijn lager onderwijs laat zich aflezen in mijn oordeel, dat dit een volstrekt coherent stukje is.

In mijn ochtendblad, Trouw, lees ik dat de mogelijkheden om gratis te trouwen in veel gemeenten zullen worden ingeperkt. De gemeenten zijn wettelijk verplicht om de mogelijkheid tot een kosteloze echtverbintenis ter beschikking te stellen, zodat ook armlastigen hun liefde formeel kunnen verklaren. De mogelijkheid, meestal op maandagmorgen, wordt afgeschaft omdat zij veelal wordt misbruikt door mensen die een reguliere ceremonie ook best zouden kunnen betalen maar daar eenvoudigweg geen zin in hebben. Meestal gaat het om mensen die het slechts te doen is om het erkennen van hun kinderen of de aankoop van een huis.

Nou vraag ik u dus. Ik dacht dat we er in dit land eindelijk achtergekomen waren, dat het huwelijk (in onze vorm) in oorsprong slechts een Christelijk verschijnsel was, dat we maar beter konden verruimen omdat lang niet iedereen de achterliggende ideeën onderschreef. Om die reden kunnen nu mensen van hetzelfde geslacht eindelijk dezelfde rechten verkrijgen die aanvankelijk voorbehouden waren aan hen die wél naar de kerkelijk goedegekeurde vormen samenleefden. We hadden geleerd dat iedereen zelf moet uitmaken hoe hij of zij gelukkig wordt. Om te beginnen dus moet hij of zij zelf uitmaken met wíe hij dat doet, maar zeker ook de reden waaróm hij of zij dat met diegene doet. Als iemand trouwt om een huis te kunnen kopen of om (slechts???) zijn kinderen te kunnen erkennen, dan is dat zijn goed recht. Als hij derhalve niet hecht aan de poespas die daar vanuit de Christelijke traditie aan wordt gekoppeld, wat is er dan immoreel aan om een gratis maandagmorgen uit te kiezen? Als men besluit om een administratievergoeding te vragen die in lijn is met die voor een uittreksel uit het bevolkingsregister of de verklaring van goed gedrag, dan kan ik daar als burger prima mee leven. Maar ik krijg de indruk dat het de gemeenten meer te doen is om een halt toe te roepen aan de 'verdere uitholling van het instituut huwelijk'. En ik was nou net zo blij dat dat steeds meer op een administratief detail was gaan lijken.

Zojuist werd ik aan mijn deur benaderd door een meneer van GreenChoice, een bedrijf dat groene stroom levert.

Op het gevaar af dat ik GreenChoice valselijk beschuldig van praktijken waar ze wellicht niet direct de hand in hebben, meld ik hier toch even wat mij allemaal tegenstond in deze benadering.

• Verdacht punt nummer 1 is dat ik niet de mogelijkheid had om op mijn gemak de voorwaarden door te lezen en vervolgens aanmeldformulieren zélf in te vullen. Dit was de reden om de betreffende meneer te confronteren met een sluitende deur.
  
• Bovendien stond bovenaan het formulier het woord 'gebruiksovereenkomst' of iets van die strekking. De betreffende meneer deed het voorkomen als zou dit formulier alleen bedoeld zijn 'om te controleren of mijn gegevens juist in de computer zitten'. M'n reet.
  
• Het verhaal dat de meneer ophing was erg warrig. Het kan zijn dat hij te goeder trouw was en het zelf gewoon niet goed begreep, maar mijn indruk was toch wel zeer sterk dat hij probeerde te verbloemen dat ik van electriciteisproducent zou overstappen. Nee ik zou gewoon bij Essent blijven en zij regelen dan verder met essent dat de stroom geleverd wordt en dat het netwerk gewoon van Essent bleef en dat ik gewoon één rekening houd maar dat ik wel 8 a 12 euro per maand goedkoper uit zou zijn en het enige wat er moet gebeuren is even mijn gegevens invullen.
  
• Verder is het rekensommetje uiterst verdacht. Ik weet mij toevallig van zojuist te herinneren dat ik een korting van € 0,0025/kWh zou krijgen. Toevallig heb ik net gisteren de nieuwe tarieven van Essent ontvangen. Die zijn respectievelijk € 0,1038/kWh en € 0,0589/kWh voor het dag- en nachttarief. In het meest gunstige geval krijg ik die korting ook op het nachttarief, alwaar het een besparing van 4,24% oplevert. Om 8 euro per maand te besparen, zou ik dus een huidige elektriciteitsrekening van tegen de 190 euro per maand moeten hebben. En dat dacht ik niet. Procentueel is het voordeel op het hoge dagtarief nog kleiner, en zou mijn huidige rekening dus nog beduidend hoger moeten zijn om aan de 8 euro, laat staan 12, te komen. In werkelijkheid zal het in mijn geval misschien om een euro of 2 gaan, en dan heb ik de cobra's onder het gras nog niet eens kunnen identificeren. Want ik mocht namelijk niet eerst op mijn gemak het boekje lezen.
  

Dit zijn de momenten dat ik blij ben dat ik hersens heb, en dergelijke doortrapte methodes kan doorzien. Waar ik nog het meest van wakker lig, is dat ik weet dat er een hoop mensen zijn, ook in mijn directe woonomgeving, die hier niet zo bij stil staan. Getuige ook de stapel ingevulde briefjes die hij al in zijn klapper had verzameld.

Ik stel voorop dat ik GreenChoice alle ruimte zal gunnen, mocht blijken dat ik hier de zaken onjuist heb voorgesteld, of dat deze situatie heeft kunnen ontstaan buiten de verantwoordelijkheid van GreenChoice, bijvoorbeeld omdat zij zich bedienen van externe verkoopbureaus. Maar tot die tijd acht ik ze een stelletje louche sjacheraars, en nee, ik ga geen telefoontje plegen om het te checken. Ik blijf bezig.

Ik had nooit zulke warme gevoelens bij Ayaan Hirsi Ali. Naar mijn smaak heeft haar strijd voor de emancipatie van moslimvrouwen, hoe nobel het doel ook, meer trekjes van een fundamentalistische kruistocht dan van een open dialoog. Veel moslims, ook de emanciperende vrouwen onder hen, hebben zich niet herkend in haar strijd.

Vervolgens is het interessant om te zien dat er kennelijk mensen zijn die ik nog walgelijker vind, waardoor mijn sympathie voor iemand als Hirsi Ali beduidend stijgt. Als ik ergens van ga kotsen, is het wel van ministers die roepen dat "regels zijn regels" (sic), terwijl iedereen op zijn of haar vingers kan natellen dat hier verkiezingsbelangen spelen en niet het handhaven van een vreemdelingenbeleid. Ik hoop dat ook de rechtervleugel van de VVD inziet dat je beter geen blinde fanatici in de hogere echelons kunt plaatsen. Om dezelfde reden waarom we rechters niet kunnen vervangen door computers die een rekensommetje maken: het menselijk leven bestaat niet uit alleen maar regeltjes die alles makkelijker maken, maar juist ook uit fatsoen waar je soms beslissingen voor moet nemen die je even wat minder uitkomen.

Wanneer gebeurt er weer eens iets waardoor ik trots kan zijn dat ik Nederlander ben?

Mag ik mijn no-claim-korting voor de komende zestig jaar gewoon nu alvast incasseren?

Van nu.nl:

Verzekeraar komt met polis tegen 'Oranjeritis'

Uitgegeven: 9 mei 2006 07:37
AMSTERDAM - Werkgevers kunnen zich verzekeren tegen 'Oranjeritis' bij werknemers tijdens het wereldkampioenschap voetbal. De zogenoemde WK-verzuimpolis keert direct uit als een werknemer zich op een speeldag van het Nederlands elftal of de dag erna ziek meldt. Dat meldt De Telegraaf woensdag.

Bij het EK voetbal in Portugal twee jaar geleden lag het ziekteverzuim op sommige speeldagen van Oranje twintig procent hoger dan normaal, meldt de krant. Tienduizenden werknemers zouden zich hebben ziek gemeld.

Bedrijven kunnen er volgens initiatiefnemer Dennis Massaar van verzekeringsmaatschappij SEZ 'op rekenen dat deze golf van WK-griep zich straks weer voordoet'. "Normaal gesproken begint een verzekeraar pas na twee weken uit te betalen. Dat eigen risico dragen wij nu."

Sinds enige tijd is men bezig het plantsoen voor mijn deur op te kalefateren. Hoewel het voor eeuwig zonde is dat hiervoor enkele prachtige grote bomen moesten sneuvelen, heb ik goede hoop dat mijn wijk er weer wat geciviliseerder door wordt.

Op een dag die voor mij als ambtenaar een verplicht verlof betekent (voor mij als wetenschapper en musicus overigens helaas geenszins), is het fascinerend om even te kijken naar plantsoenlieden die kennelijk wel moeten werken. Neem een stuk grond van ongeveer een hectare. Vermoedelijk wil je daar gras op laten groeien. Dan moet je dat kennelijk eerst harken, anders zal de aarde te dicht aangestampt zijn. Ik heb er als stadsjongetje niet veel verstand van, maar op het oog leek de aarde me al redelijk los. Maar soit. Dan zou vervolgens datzelfde stadsjongetje vermoedelijk als een zombie te werk gaan, en hark bewegingen maken tot ik 'ossenkerelingsgewijze' (boustrofedon, het Griekse woord voor de beweging waarlangs je werkwoordsstammen diende op te zeggen, dat nu voor het eerst in mijn tienjarige postgymnasiale leven en vijftien jaar nadat ik het van mijn conrector leerde, zijn diensten bewijst...) het hele veld had gehad. Zo niet de deskundigen. Elke vierkante meter wordt aandachtig bestudeerd, en in diverse richtingen en met verschillende slagen aangeharkt. Opvallend is ook de tijd die de deskundigen nemen om die vierkante meter vervolgens te bekijken (tevens maar weer eens een sjekkie rollend). Ik ga weer eens kijken, hoever ze inmiddels gevorderd zijn...

Soms zou ik willen dat ik gewoon tuinman was...

Waarom wordt op Koninginnedag de binnenstad van Enschede hoofdzakelijk uitgebaat door Duitstalige (dat is althans uit de opschriften op te maken) kotten die Bratwurst mit Bier anbieten? Van mij mogen ze onze Koniginnedag hebben. Nemen wij in ruil Angela een middagje op de thee. Minder gezellig dan onze eigen Balkenende kan ze nooit zijn.

Als je wat meer ruimte wilt in de trein, kun je in oplopende mate van irritantheid je toevlucht zoeken tot de volgende maatregelen:

6) Cheese-onion-chips eten.
5) Een broodje met eiersalade eten.
4) Voor het instappen vijf peuken roken, zodat je een aangenaam tapijt van asbaklucht om je heen draagt. Gevaar is wel dat soortgenoten alsnog bij je komen zitten.
3) Zorgen dat je een klef stelletje van 15 bent.
2) Zorgen dat je een klef stelletje van 63 bent, dat achter De Groene Amsterdammer met elkaar gaat zitten giechelen en smoezen
1) Zorgen dat je een idioot bent die het nodig vindt de hele treinreis met een jongleerbal op je wang te gaan zitten oefenen.

Zo maar wat gedachten. Dit zijn de momenten dat ik blij ben dat ik een auto heb.

Ik heb mij altijd een Europeaan gevoeld, minstens zoveel als Nederlander. Hoewel dat laatste een veel grotere invloed heeft op mijn identiteit, is het eerste veel meer verbonden aan een ideologie en een keuze, en dus misschien wel belangrijker voor me.

Sinds mijn eerste bezoek ben ik altijd gecharmeerd geweest van Italië. Ik heb mij wel altijd verwonderd dat een land met zo'n rijke cultuur, ook op intellectueel gebied, zo'n achterlijke maffiose politiek kan voeren. Ik had enige hoop dat nu een intelligent persoon de verkiezingen had gewonnen, zij het nipt. Maar ook dit blijkt gewoon de zoveelste polpetta te zijn.


Van nu.nl:

Prodi wil Europese kerngroep zonder Nederland

Uitgegeven: 17 april 2006 09:14
Laatst gewijzigd: 17 april 2006 09:15
ROME - De gedoodverfde nieuwe Italiaanse premier Romano Prodi wil dat zes landen binnen de Europese Unie versneld integreren: Italië, Frankrijk, Duitsland, Spanje, België en Luxemburg. In zo'n EU-kerngroep is geen plaats voor Nederland en het Verenigd Koninkrijk.

Dit zei "il professore" in een vraaggesprek dat de Britse krant The Sunday Times zondag heeft gepubliceerd. Volgens de voormalige voorzitter van de Europese Commissie is het zijn prioriteit dat een bondgenootschap wordt gesmeed van "de landen die het meest vastbesloten zijn om door te zetten met een gemeenschappelijke Europese politiek".

Die nieuwe belijningsmethode van Rijkswaterstaat (zou het een Europese standaard zijn? Geen idee...) heeft wel iets: als je een groene streep in het midden hebt, mag je gewoon lekker keihard 100 scheuren. En zo niet dan niet. Het lijkt me inderdaad beter de snelheidslimiet permanent te kunnen zien, dan alleen aan het begin van een weg. Hoe vaak vraag je je immers niet af: hoe hard mag ik hier eigenlijk? Voor de rest verschillen de wegen namelijk maar weinig, en uitgerekend als je je dat net zit af te vragen, zetten ze ergens een flitspaal neer.

Echter. Wat moet ik in hemelsnaam doen als naast de weg met de groene middenstreep een bord met 70 staat? Ik meen ooit te hebben geleerd dat borden altijd voor belijning gaan. Maar ik dacht dat de strepen duidelijkheid moesten scheppen, geen verwarring. (Heren en dames van Rijkswaterstaat, N36 net buiten Almelo.)

Sinds ik een auto heb, en dus veel vaker 'op de weg' zit, begrijp ik een stuk beter hoe verkeersagressie tot stand komt. Mensen die verkeersregels overtreden, wil ik geenszins vrijpleiten. Maar tegen mensen die verkeersregels óndertreden, zou ik graag willen pleiten voor langdurige rij-ontzegging danwel eenzame opsluiting. Ten eerste is het gewoon ergerlijk als ik ergens te laat kom, niet omdat er een file stond, maar omdat een jandoedel voor je 60 gaat rijden waar je 100 mag. Maar los van mijn persoonlijke ergernis (moet ik niet doen, ik weet het), is het ook nog eens ronduit gevaarlijk. Vandaar dat ik meen dat justitiële dwang hier gerechtvaardigd is.

Tel bovenstaande ergernissen op, en je hebt een aardig beeld van autorijden in Noord-Twente.

Wie gulden waarheden hanteert en weigert principes, overtuigingen en grondbegrippen ter discussie te stellen, zal verzanden in een starheid die op den duur tegen niets bestand is. Wat mij betreft geldt dat ook voor de staatsinrichting van mijn eigen land, en zijn dus mensen als Geert Wilders van harte welkom hun proefballonnetjes op te laten.

Laat mij dan daartegenover ook zo vrij zijn, die ballonnetjes net zo hard naar beneden te knallen. Het afschaffen van het eerste artikel van onze grondwet, waarin de gelijkheid van mensen als onaantastbaar goed is gevestigd, zal beslist niet de uitwerking hebben die Wilders wil. Stellen dat de Joods-Christlijk-Humanistische Europese cultuur de maatgevende dient te zijn, leidt de facto tot een samenleving van Europese Übermenschen en niet-Europese Untermenschen.

Maar dat is niet het belangrijkste. De hele gedachte achter de gelijkheid van mensen is, dat niemand er aanspraak op kan maken de absolute waarheid in pacht te hebben. Daarom dient ieder voor zich uit te maken hoe hij zijn leven inricht. Geen enkele manier is daarbij a priori beter dan een andere. Deze bescheidenheid met betrekking tot waarheidsaanspraken kunnen we zien als een van de belangrijkste erfenissen van de Verlichting, inderdaad een groot Europees goed. Echter, te claimen dat de Europese manier van denken de beste is en deze claim zelfs in de grondwet te verankeren, doet alle onrecht aan precies die Verlichting: het doet afstand van de bescheidenheid die ermee gepaard gaat. Verlichting zonder bescheidenheid is geen Verlichting meer. Dat is verlichtingsfundamentalisme.

Heb ik dan een betere oplossing voor de angsten waar Geert Wilders tegen ten strijde trekt? Ons eigen 9/11, dat er allicht nog aan zit te komen? Een sharia in Nederland, ingevoerd door hen die misbruik maken van onze verworven vrijheden? Nee, die heb ik niet. Maar alle ellende die ons en mij wellicht te wachten staat, ten spijt: ik weiger grondwettelijk te onderschrijven dat onze cultuur superieur is. Dat is een jaar of zeventig geleden uitgeprobeerd, en het resultaat mag bekend zijn.

Het lijkt een sympathiek gebaar van onze minister van VROM, Sybilla Dekker, om de huurprijzen vanaf 2010 alleen los te laten voor mensen die een nieuwe woning betrekken. Zodoende kunnen mensen die nu een huurwoning hebben, zich in de toekomst verzekerd zien van die stek, ook als om hen heen de huren stijgen.

Het volgende kun je toch op je vingers natellen: als het betrekken van een nieuwe woning gepaard gaat met een forse huursverhoging, dan wordt het praktisch onmogelijk om te verhuizen, of als starter de woningmarkt te betreden. Voor wie van plan is te blijven zitten waar hij zit, zal het probleem niet zo groot zijn. Maar jongere generaties, mobiel bij uitstek en aangewezen op de onderkant van de huurmarkt, lopen straks tegen de problemen aan. Stellen dat de verandering niet de onderkant, maar de net iets duurdere woningen op de markt treft, is een wassen neus: als mensen niet uit de goedkope woningen kunnen doorstromen naar de duurdere, dan zullen die goedkope woningen ook niet voor jongeren beschikbaar komen.

Ik weet niet hoor, maar ben ik nou zo intelligent, of snapt de minister echt dingen waar ik niet bij kan???

Gisteren werd ik weer eens langdurig en volstrekt ongevraagd getrakteerd op het uitzicht op vetkwabben gedrapeerd over een barkruk, nog enigszins bij elkaar gehouden door de schaarse vezels van een string.

Om een maatschappijbrede restauratie van het algemeen kledingfatsoen in gang te zetten, stel ik voor dat in zo'n geval aan de string getrokken mag worden om deze vervolgens hard te laten 'terugpetsen', zoals je dat heel vroeger kon doen toen bretels nog hip waren.

Kunnen we hiervoor niet een partij oprichten, en meedoen aan de volgende kamerverkiezingen?

Van nu.nl. Dit wil ik helemaal niet weten. Soms zou de journalistiek wat meer zelfcensuur mogen toepassen.

Japanners halen vanille uit koeienpoep

Uitgegeven: 6 maart 2006 09:08
TOKYO - Japanse onderzoekers zijn erin geslaagd vanille-extract te halen uit koeienmest. De stof die vrijkomt is precies dezelfde als bij gebruik van gewone vanille, zei de onderzoeker Yamamoto maandag.

De vanille kan worden gebruikt in allerlei producten, bijvoorbeeld shampoo of geurkaarsen. Door de oorsprong van de stof is het volgens Yamamoto niet waarschijnlijk dat de stof gebruikt zal worden in voedsel.

De geurstof vanilline, de basisstof van vanille, komt vrij door de koeienmest een uur lang te verhitten. De productie van vanilline uit mest kost minder dan de helft dan winning van de stof uit echte vanillestokjes.

In het oosten zijn we natuurlijk als eerste aan de beurt. De arme ganzen van de UT zijn inmiddels ook opgehokt...

Dat het papierloze tijdperk misschien, ooit, in een verre toekomst, toch nog zal aantreden, wordt misschien wel een beetje aangekondigd door het feit dat ik er zojuist, bij de vervanging van mijn bankpas, achter kwam dat ik het vorige exemplaar nooit van mijn handtekening heb voorzien. Misschien ook niet. Opmerkelijk is het wel.

Het kan zijn dat ik mij de toename verbeeld en mij er gewoon zelf meer aan ben gaan storen, maar ik heb toch de indruk dat er sprake is van een trend om producten aan te bieden zonder er een prijs bij te noemen. Nee, je moet eerst naar de internetsite of erger nog, een telefoonnummer bellen, om erachter te komen wat het product je kost en welk voordeel het je oplevert. Verzekeringen, abonnementen, onderhoudscontracten, en vanmorgen de nieuwste aanwinst in mijn brievenbus: InternetPlusBellen van KPN. Bandbreedte? Prijs? Vanaf-pakket? Voordeel? GEEN IDEE maar het moet wel een fantastisch product zijn...

Heren en dames reclamemakers, dat vindt de Nederlander volgens mij irritant. De Nederlander wil gewoon weten wat het kost, wat het hem oplevert, en als hij het dan nog niet snapt dan is hij heus mans genoeg om alsnog te bellen. In dit geval nog even niet met InternetPlusBellen.

De meeste dingen uit mijn leven zijn alleen voor de ingewijden relevant, en het zou dus van narcisme getuigen hier meer te posten dan u eventueel zou kunnen interesseren. Het volgende wil ik voor de verandering wel weer eens met u delen.

In mijn kast vond ik een doosje Pickwick Bosvruchtenthee met als uiterste houdbaarheidsdatum december 1994. Het doosje, nog in het oorspronkelijke folie, is dus zo'n elf jaar over de datum. Nou twijfel ik er er niet aan dat menigeen nog ergere zaken in zijn keukenkastje heeft liggen. Maar dit geval is mij toch een groot raadsel, en wel om de volgende redenen:

1) Daar thee jarenlang goed blijft, moet het doosje van ruim voor 1994 zijn. Dit is op zich niet extra verbazend, maar geeft wel bij de volgende punten des te meer te denken.

2) Ik ben pas in 1995 gaan studeren. Ik kan mij niet herinneren dat ik in mijn ouderlijk huis een eigen theevoorraad had, laat staan dat ik die heb meegenomen toen ik het huis uit ging.

3) Een mogelijke oplossing is dat mijn supermarkt mij het doosje heeft verkocht toen het al lang over de datum was. Ik heb door de jaren heen heel wat curieuze zaken in de schappen aangetroffen wat betreft de houdbaarheidsdatum, varierend van brood met ofwel schimmel ofwel nog levende wormen, tot bier dat ruimschoots zijn eindstadium was gepasseerd. Maar een decennium is zelfs voor mijn smoezelige lokale grootgrutter niet voordehandliggend.

4) Voor zover ik mij kan herinneren heb ik bosvruchtenthee altijd een van de meer smerige uitvindingen van de heer Douwe Egberts gevonden. Om mijn persoonlijke overtuiging maar even te laten spreken: dit is gewoon geen thee zoals God die bedoeld heeft. Althans, in zijn absentie durf ik te stellen dat hij het zeker niet wél zo bedoeld had als hij er was geweest. Om kort te gaan: ik kan mij dus niet indenken dat ik het ooit gekocht heb. Zelfs al presteert mijn supermarkt het dus oude thee te verkopen, dan is het nog niet verklaard dat ík daarvan het slachtoffer zou worden.

5) De laatste optie die ik zie, is dat een van mijn oud-huisgenoten het hier heeft achtergelaten ten tijde van zijn vertrek. Aangenomen dat zij met mij eens zijn dat God het zo niet bedoeld heeft, zou het kunnen dat ze mij met hun verkeerde beslissingen hebben willen opzadelen. Op soortgelijke wijze ben ik ook behept geraakt met een bord uit de mensa van mijn universiteit: een van hen heeft het gestolen, en aan mij de genante taak om er maar weer van af te komen. Mooi is dat. Overigens kan ik me bij enkele exemplaren van het verschijnsel 'huisgenoot' wel voorstellen dat die voldoende wansmaak bezaten om bosvruchtenthee te kopen. Maar dan blijft nog het volgende punt in de weg staan.

6) Toen mijn huisgenoten vertrokken heb ik meerdere weggooirondes gehouden, met name in de keukenkasten. Daarbij heb ik een enorme berg weggegooid, met name waar het levensmiddelen betrof die niet geheel kosher op mij overkwamen. Dat ik uitgerekend overjarige bosvruchtenthee een laatste kans heb gegeven komt mij ongeloofwaardig voor, mede gezien mijn stellingname onder punt 4.

Zou de ware dader zich willen melden, en mij uitleggen hoe deze thee in mijn keukenkastje terecht is gekomen? Ook hen die het doosje al voor 1995 hebben gezien, wordt verzocht contact op te nemen. U kunt uiteraard ook melding maken op uw eigen weblog.

Ik zat al een paar dagen te broeden op een stukje over een hoogleraar in Amsterdam die ooit betrokken was bij de afbraak van het wiskundeonderwijs en daar nu gelukkig spijt van heeft.

In dit geval leek het mij zinvoller anderen bekend te maken met de volgende pagina: Lieve Maria. Die zegt het ook.

Ik weet niet of ik nou zo dom ben dat ik het nu pas zie. Ik weet niet of heel Nederland het nou eerder heeft gezien dan ik. En ik weet helemaal niet of het nou ook echt zo bedoeld is: de knopjes van de afstandsbediening van mijn stereoinstallatie, en dan in het bijzonder het cijfertjes-gedeelte (wat je op een computertoetsenbord het 'numerieke gedeelte' zou noemen), vormen exact het Talpa-logo. 1 tot en met 9 in een vierkantje en de 0 recht eronder.

Ik had eigenlijk besloten Talpa te negeren: Spijkerman en Barend en Van Dorp zijn toch niet meer wat ze waren op hun oude stek, dus veel mis ik er niet aan. Maar vanaf nu, na dit inzicht, word ik permanent geconfronteerd met het bestaan ervan. Mijn leven is er een stuk minder door geworden.

Misschien moest ik zelf maar eens een logo deponeren dat sprekend lijkt op een boterham met kaas. En daar dan een porno-zender mee beginnen.

De Bijenkorf in Enschede heeft de vervelende eigenschap, dat etalagepoppen her en der op de winkelvloer staan opgesteld. Door de quasi-menselijke positionering sta je voortdurend bloot aan de zinsbegoocheling als zouden ter plekke echte stervelingen voor interactie open staan.

Gisteren gebeurde het omgekeerde, en dat was nog veel erger. Boven aan de roltrap stond zo'n pop me aan te grijnzen, waardoor ik de schier-onbedwingbare neiging kreeg hem per ongeluk om te duwen. Gelukkig liep hij zelf op tijd weg.

Onlangs tikte ik bij een anitquair een boekje op de kop met verzamelde aforismen van Godfried Bomans. Ondanks dat het boekje bijna net zo oud is als ik, blijkt Bomans nog steeds in staat glasheldere diagnoses te stellen.

Niet een vrouw in badpak is verleidelijk, maar een geklede vrouw die ons doet denken aan een vrouw die dat niet is. De realiteit is altijd minder opwindend dan het vermoeden ervan. Dat lijkt me nou precies de reden waarom de programmering van de hedendaagse televisie zo oersaai is. In tegenstelling tot wat programmamakers denken, is het echte leven van onbekende mensen totaal oninteressant. Ook (of: juist) als je ze bloot, vretend en copulerend in beeld brengt. Er blijft nog zo weinig te raden over, elk genot van dubbelzinnigheid ontbreekt. Of zoals hij elders stelt: Het leukste van een feest is de dag ervóór. En dat je voor idioot versleten wordt als je je verzet tegen de platvloersheid van de gemiddelde televisiezender, rijmt verdacht goed met: We zijn langzamerhand zo progressief, dat een manifestatie van de oude garde tot de avant-garde gerekend kan worden. Dat ik onlangs erg in mijn nopjes was met een eindelijk gevonden cd van Beethovens Kreutzersonate, durf ik hier haast niet te vermelden.

Dat Bomans er echter kennelijk in slaagt een stuk optimistischer om zich heen te kijken dan ik, mag blijken uit het grafschrift dat hij zich het liefst zou wensen: Hier ligt een opgewekt man. De enige reden waarom hij dit niet van zijn nabestaanden zal eisen, is dat het wel eens zou kunnen suggereren dat in de naburige graven slechts zuurpruimen liggen. Dat is hem toch net iets te pijnlijk voor dier nabestaanden.

Zo, het oude jaar zit er zo goed als op. In het nieuwe jaar zal ik mij weer met mijn weblog bemoeien, maar tot die tijd zal ik er op losfeesten. Ik zal proberen mij de komende uren niet te laten ergeren door alle lijstjes met de grootsten en kleinsten van 2005, jaaroverzichten, de oudejaarsloterijen, sterkere en minder sterkere oudejaarsconferences, oliebollen, champagne, etterbakjes met vuurwerk, hoofdpijn van de champagne, hoofdpijn van het vuurwerk, niet kunnen uitslapen op nieuwjaarsdag, telefonisch onbereikbaar zijn als je je dierbaren wilt gelukwensen en al die andere zaken die eenmaal per jaar onze aandacht afleiden van het echte leven van alledag. Of, laat ik dat wél doen. Dan wordt het op 2 januari niet zo'n anticlimax... Hoe dan ook, alvast een gelukkig nieuw jaar!

De klachten, grappen, protesten en opmerkingen naar aanleiding van het nieuwe Groene Boekje zijn niet van de lucht. Jammer alleen dat de gemiddelde commentator niet uitstijgt boven een gespeelde struikeling over de tussen-n. Zeker als we ons realiseren dat uitgerekend die tussen-n in de vorige hervorming centraal stond, en dat op dat vlak nu alleen nog wat uitzonderingen worden vlakgetrokken.

Mijn eerste huivering, dat analoog aan een Tweede-Kamerlid dat nu een Tweede Kamerlid wordt, een lange-afstandsloper nu ook wel een lange afstandsloper zou worden, blijkt echter ongegrond. Dat wordt gewoon een langeafstandsloper en dat is al beduidend minder beroerd, al blijft het enigszins inconsequent. Ook met de grotestadssocioloog, de langetermijnplanning en de nietrokersafdeling kan ik redelijk leven.

Het hele punt met deze perikelen is niet zozeer dat woorden ineens belachelijk geschreven worden. Elke verandering doet het nodige stof opwaaien en niemand heeft zin de nieuwe regeltjes te leren. Het is gewoon even wennen. Wat meer tegen de borst stuit is dat de vorm van de taal van bovenaf wordt opgedrongen. Taal is van de mensen en ontwikkelt zich dus waar je haar gebruikt. Als de geleerde heren een betere voeling met die praktijk zouden hebben gehad, dan was de dwarsliggerij van minstens een handvol hoogaangeschreven redacties waarschijnlijk niets te bespeuren geweest. Nu nog iemand vinden die er stérke grappen over maakt.

Wederom een berichtje van nu.nl. Wederom over politiek. Wederom over de glorieuze partij VVD.

Ik herinner me dat ik het een zeer gastvrij gebaar vond, dat ik ook als buitenlander gewoon de Britse musea mocht bezoeken. Zonder betalen. Stellen dat de inhoud van onze musea 'niet hún erfgoed' is, stinkt mij weer iets te veel naar 'eigen volk eerst'. Net of we naar onze gasten toe niet trots moeten zijn op 'ons erfgoed' en het met gepaste bescheidenheid gratis laten zien. En net of 'ons erfgoed' niet in werkelijkheid uit de hele wereld afkomstig is, laat staan dat het allemaal op koshere wijze Nederland heeft bereikt. En nog los van de praktische haalbaarheid. Meneer mag ik uw paspoort even zien? Ah, Duitser, nee helaas... u begrijpt dat we er na die Tweede Wereldoorlog toch niet aan kunnen beginnen u de Nachtwacht te laten zien...

VVD: musea altijd gratis

Uitgegeven: 28 november 2005 10:15

DEN HAAG - De VVD wil dat de twintig grote rijksmusea altijd gratis toegankelijk worden. Het publiek heeft daar recht op, omdat het al een hoop belastinggeld aan de musea kwijt is en ook omdat het gaat om ons erfgoed dat er te zien is. Tweede Kamerlid Nijs stelt het plan maandag voor tijdens de behandeling van de kunst- en cultuurbegroting.

Nijs wil wel de buitenlandse bezoekers laten betalen: "Want die hebben geen belasting betaald en het is ook niet hún erfgoed".

In Groot-Brittannië zijn de musea ook gratis en bij sommige kunsttempels daar is de bezoekersstroom zo gegroeid, dat de derving aan entree ruimschoots wordt goed gemaakt door bestedingen in de museumwinkel en in het restaurant.

De PvdA kwam eerder met het plan de musea een dag per week gratis toegankelijk te maken.

Over de vraag of je een techneut moet zijn om van techniek te houden:

Bach was geen techneut, maar had niettemin een immense fascinatie voor klokken. Toch zijn we niet zeker of hij niet op een zondagnamiddag bij een klokkenmaker in de leer is geweest, en zo toch een beetje van dat specifieke ambacht heeft meegekregen.

Dvorak was geen techneut, maar had niettemin een immense fascinatie voor treinen. Toch zijn we niet zeker of hij niet op een zondagnamiddag een boek heeft gelezen over thermodynamica, stoommachines of werktuigbouw, en zo toch een beetje ingenieur is geworden.

Zojuist fietste ik langs een auto die voor een stoplicht stond te wachten. Hij pruttelde perfecte cinquillo's. Ik weet zeker dat de eerste de beste analfabete mambo-trommelaar uit de sloppenwijken van Havanna ervoor in katzwijm zou zijn gevallen. Quod erat demonstrandum.

(Nee, het was geen verbeelding, het waren echt perfecte cinquillo's. En nee, het was gelukkig niet mijn eigen auto.)

Halverwege november heeft het weer dan toch eindelijk door dat het november is.

Eindelijk een slechte reden om met de auto naar het werk te gaan.

Enige tijd geleden dachten we allemaal dat premier Balkenende geen gevoel voor humor had, getuige zijn zijn afkeer van cabaret en persiflages op onder andere ons koningshuis. Dat hij wel er wel degelijk over beschikt, blijkt uit zijn opmerking bij het vijftigjarig bestaan van het NOS-journaal: er moet meer leuk nieuws op de buis komen, want van al dat slechte nieuws raken we in een stemming van cultuurpessimisme.

Meneer Balkenende, van een dergelijke paternalistische houding tegenover een goed functionerend instituut als het NOS-journaal (hoezeer een dergelijk oordeel dan ook aan individuele smaak gebonden is), dáárvan raak ik in een stemming van cultuurpessimisme.

De wintertijd is nu anderhalve dag oud, en heeft haar karakter alweer laten zien: in het donker fiets je na het werk naar huis. Het enige daglicht dat je binnenkrijgt is 's morgens, en weldra zal ook dat alleen nog gebeuren als je niet te vroeg naar je werk gaat (hetgeen een intellectueel op zich betaamt, maar toch). De wintertijd is de tijd van onze nationale najaarsdepressie, nog even en Sinterklaas en de oliebollen bepalen het straatbeeld weer. Geen sprankje zonneschijn meer, daarvan hebben we vermoedelijk vandaag het laatste opgesnoept. Somberheid zal het leven weer bepalen.

De zomer- en wintertijd is nog op Europees niveau afgesproken tot ergens in 2007. Er gaan stemmen op er voortaan maar niet meer aan te doen. Ik vind daar wat voor te zeggen, want 's avonds in het licht naar huis fietsen is me minstens zoveel waard als licht 's morgens. En qua energie zal het dus niet veel uitmaken. Het probleem is echter: onze astronomische tijd is de wintertijd, niet de zomertijd. Het zou dus betekenen dat we in de zomer al om half vier in plaats van half vijf de zon zien opkomen, en dat de zon ons ruim voor in plaats van tijdens de lunchpauze het kantoor uitbrandt. Een andere optie is de nulmeridiaan vijftien graden te verleggen, maar dan gaan ze in Greenwich kakelen. Om nog wat van de nacht te kunnen genieten zouden we het leven dan dus eigenlijk een uur moeten vervroegen. Een uur eerder opstaan, winkels en kantoren open van acht tot vier, drie uur SOEPIE, Nederland zit weer om vijf uur aan tafel, het zeven-uur-journaal met Philip Freriks... Weet je, daar verzinnen we gewoon een trucje voor. We zetten de klok een uur naar voren!

Bij het invullen van enquetes val ik niet meer als vanzelfsprekend in de jongste categorie. Daardoor voel ik mij af en toe oud. Zou ik me nou ook steenrijk voelen als ik bij een volgende enquete niet meer in de onderste inkomenscategorie val?

Het volgende bericht trof ik op mijn vaste nieuwssite, nu.nl:

De plaatselijke politieke formatie Stadspartij Enschede wil bijstandsmoeder aan de man helpen door gratis strings uit te delen op de markt. Dat schrijft het AD. Het initiatief is een "ludieke" reactie op plannen van de plaatselijke fractie van de conservatief-liberale partij VVD om bijstandsvrouwen door de gemeente aan een man te laten koppelen, zodat ze niet meer afhankelijk zijn van een uitkering. Volgens de Stadspartij Enschede is dit een "vrouwonvriendelijk en discriminerend plan" dat verdient "in het belachelijke te worden getrokken".

Heeft de VVD ook wel eens nagedacht over de gevolgen van dit beleid voor vrijgezellige mannen?

Wie schrijft in een taal die niet de zijne is, zal regelmatig in de problemen komen met woorden, begrippen en uitdrukkingen die niet of moeilijk vanuit de eigen taal te vertalen zijn. Aloud zijn de voorbeelden als gezellig, lekker en hutspot met klapstuk. Eveneens in de kleinburgerlijke poldersfeer: kan iemand mij helpen aan een Engelse vertaling van welles-nietes-spelletje???

Na jaren trouw theegebruik kwam ik ineens tot de volgende ontdekking. Het blijkt dat Princess-thee, in tegenstelling tot de Pickwick van concurrent Douwe Egberts, beduidend minder vettige aanslag op het glas oplevert. Dit betekent dat je een week lang uit hetzelfde glas thee kunt drinken. Dat noem ik nog eens milieubewust.

U zult begrijpen dat ik wat moeite heb het empirische gehalte in mijn proefschrift hoog te houden.

Ik geloof dat het de dagelijkse kleine gedachten zijn die thuishoren op een weblog. Zo ook deze van gisteravond: als je spaghetti eet op de manier waarop dat volgens mij hoort, met de vork nestjes draaiend in de holte van de lepel, dan duurt het eten wat langer dan wanneer je het eten gewoon van je bord kunt scheppen. Daarom zal spaghetti dus wel goed zijn voor de spijsvertering. Zo maar een gedachte dus.

En deze van eergisteren. Ik was op een groot congres in een groot congrescentrum. Bij een groot congrescentrum hoort een grote hoeveelheid personeel. Wat mij aan dit personeel opviel: het was helemaal zwart. Daar ga je van denken. Voor zover ik weet bezit ik geenszins racistische gevoelens, en wie beter weet mag mij van harte op mijn morele falen wijzen. Toch voelde ik mij ongemakkelijk. Niet vanwege de negers, maar vanwege het feit dat alle aanwezige negers een witte kelnersjas droegen. Misschien bevonden zich er ook een paar onder het publiek, maar dat was toch grotendeels blank en gestudeerd. Even waande ik mij in het Zuid-Afrika van het Apartheidsregime. Hoe kan het dat in ons land met gelijke rechten en kansen voor iedereen, kennelijk de zwarte medemens toch opdraait voor het koeliewerk? Hoewel ik geen enkele spijt heb van mijn levensloop, schaamde ik mij een beetje te behoren tot de blanke gestudeerde klasse.

Ik was dan ook erg blij dat ik een dag later het koeliewerk weer zelf kon opknappen. De spaghetti smaakte des te beter.

Zoals u ziet ben ik toch maar in de vaart der volkeren meegegaan, en heb mijzelf voorzien van een weblog. Nu is het wachten nog slechts op het beleven van gebeurtenissen, die interessant zijn om met het oog van de wereld te delen. Zoals u wellicht weet is mijn leven nu eenmaal niet een niet-aflatende stroom verheffende feiten. Gelukkig echter kan het tegendeel daarvan ook niet beweerd worden.